(აღარ) ვყიდი ძმას

ჩვენ ერთად გამოვიარეთ ცხოვრების მრავალი ქარტეხილი… იგი ჩემს გვერდით იყო აგვისტოს ომის დროს… რამდენი ხანია დილა არ გათენებულა, მისკენ არ გამეხედოს… თან ისეთი წყნარი ძილი აქვს, ხანდახან მოგინდება ადგე და დახედო – ხომ კარგადაა… მოკლედ, სადაც მე ვიყავი, იქ იყო ისიც… მაგრამ…

მე მას ვყიდი!

ჰე, თვალზე მომდგარი კურცხალი შევიმშრალეთ და ვკითხულობთ დანარჩენს:

იყიდება Sony Ericsson P1

ჭკუა ტელეფონი, მიკარება ეკრანით, ქწერტყ ღილაკების განლაგებით და “სრული ქარხნული კომპლექტაციით”. ანუ: ყუთი, პასპორტი, დისკი, კაბელი, დამტენი, დამტენის კაბელის შესაკრავი რეზინი, ეკოლოგიური ნორმების ბუკლეტი და სხვა მაკულატურა.

მისი ღვაწლი ფასდაუდებელია!.. მაგრამ ქაქუცას და შოთას ტანდემი ჩემთვის უფრო დიდი ავტორიტეტია.

კომენტარებში ველოდები ისეთი ხალხის გამოხმაურებას, რომლებიც მზად არიან იშვილონ იგი, არ მიაკარონ ცივი ნიავი და არ დაავიწყონ დედა ენა.

P.S. იგი ზურგს არასოდეს შეგაქცევთ, მაგრამ ყოველი შემთხვევისთვის, უკნიდან იგი ასე გამოიყურება:

LATEST NEWS: მივხვდი, რომ ვერ გადავიტანდი მასთან განშორებას. ამიტომ, აღარ ვყიდი!

მსგავსი პოსტები

• საეკლესიო-სამშენებლო ფანდრაიზინგი
• ერთით მეტი, მრავლით ნაკლები
• ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი თავმოუბმელობა