მარშუტკა: ახალი Mercedes-Benz Sprinter

ყველა მარშუტკა ერთიანი სტანდარტის მიხედვით არის გაფორმებული. წინა მხარე ყვითელია, ხოლო უკანა – თეთრი. ასევე, ყოველ მათგანს აქვს ტაქსის ნიშანი ზევით. ბორტზე დატანილია მფლობელი კომპანიის დასახელება და ტელეფონი, ასევე ამ კონკრეტული მარშუტკის ლიცენზიის ნომერი. ამასთან, თვით მანქანის ნომერი აუცილებლად მთავრდება 25-ით. უმეტესად Mercedes-Benz Sprinter ან მისი ასლი Volkswagen Crafter/LT გამოიყენება, ხოლო ჩვენში გავრცელებული Ford ათასში ერთია.

მარშუტკა: ძველი Mercedes-Benz Sprinter

ახლა შიგნით შევიხედოთ (სურათების ხარისხზე ჩუმად ვარ – მძღოლებს სულაც არ ახარებთ ფოტოკამერის დანახვა). ინტერიერი ყველა მარშუტკას გადაკეთებული აქვს. ამ საქმეს ჰყავს ადგილობრივი ბაზრის ლიდერიც – Feldman Vehicle Conversions. ამ ფოტოზე ჩანს თითოეული მგზავრის თავზე მყოფი კონდიცირების და განათების ბლოკი:

ინდივიდუალური კონდიციონერები

აი ამ ფოტოზე კი უფრო დეტალურად ჩანს შიდა სამზარეულო:

მარშუტკის შიდა სამზარეულო

პირველ რიგში, გადაკეთებულია შესასვლელი (როგორც თბილისის მერსედესის მარშუტკებში) და ასვლა ხდება წინა კარიდან. იმისათვის, რომ მგზავრმა კარი თვითონ არ გააღოს, მძღოლის სკამამდე მიყვანილია “ბერკეტი” (სურათზე – ვერცხლისფერი რკინის ჯოხი). სალონში არის 10 სამგზავრო ადგილი და ყოველი მათგანს აქვს უსაფრთხოების ღვედი (ქამარი). ინტერიერზე ბოლოს იმას ვიტყვი, რომ ყველა მანქანაში არის ნაგვის პატარა ურნა, ცვლადი პარკით. შესაბამისად, არსად არაფერი არ ყრია და არის სისუფთავე.

ასევე, ყველა მარშუტკა ვალდებულია იქონიოს საკასო აპარატი და თუ მგზავრი მოითხოვს – გამოუწეროს ჩეკი (რეალურად ითხოვენ მხოლოდ ისინი, ვისაც მგზავრობას სამსახური უნაზღაურებს). სურათზე ეს აპარატი მაგნიტოფონს გავს და ზოგ მანქანაში მის ადგილას არის ჩაყენებული. ასევე, ხურდა ფულთან ურთიერთობის გასამარტივებლად, ყველგან დგას გამანაწილებელი – თითო სვეტში იყრება თითო სახის მონეტა და ჩამოყრა ძალიან მარტივია.

კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი განსხვავება ჩვენი მარშუტკებისგან – იქ არ არის ჩვენებური “ხაზები”. მარშრუტი შეიძლება იყოს მხოლოდ 2 ქალაქს შორის ან იმეორებდეს ავტობუსის მარშრუტს (ფოტოზე 247 ავტობუსის მარშრუტია ნაჩვენები). მძღოლებად უმეტესად არაბები მუშაობენ. ეს ქვეყანას არაბული უმუშევრობის პრობლემას უგვარებს (უმუშევრობა – ონ ი ვ აფრიკე უმუშევრობა), ხოლო არამორწმუნე ებრაელებს აძლევს საშუალებას შაბათობითაც იმგზავრონ ტრანსპორტით (როცა ავტობუსები და რკინიგზა ისვენებენ).

მოკლედ, წმინდა მიწის მარშუტკებით 1 წელი ვსარგებლობდი და ერთს ვიტყვი: საქართველოში რომ ვინმემ ამ სფეროს ასევე მიხედოს, მარშუტკას ყველა შანსი აქვს რეალურად გახდეს სამარშრუტო ტაქსი – კონფორტული, უსაფრთხო, სწრაფი და ბოდიში და – სამაგალითო!

მსგავსი პოსტები

• Giveaway: საჩუქრები ბლოგის მკითხველებს
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი
• ერთით მეტი, მრავლით ნაკლები
• ფოტომოგზაურობა კეისარიაში
• რამდენიმე Stop Motion კლიპი

საჩუქრები გადაეცემათ:

Nona Khujadze

Teona Kiladze

მაიკო

სად გადმოგცეთ, მომწერეთ კომენტარში.

მსგავსი პოსტები

• მარშუტკა წმინდა მიწაზე
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი
• ერთით მეტი, მრავლით ნაკლები
• ფოტომოგზაურობა კეისარიაში
• რამდენიმე Stop Motion კლიპი

orange

ბრენდ orange-ის ისტორია იწყება 1994 წელს, როდესაც ინგლისურმა კომპანია Microtel-მა ბაზარზე გასვლის წინ გადაწყვიტა სახელი შეეცვალა. ამისათვის მათ დაიქირავეს Wolff Olins –  ბრენდინგის კომპანია, რომელიც ამჟამად მსოფლიოშია ცნობილი ისეთი კომპანიების (რე)ბრენდინგით, როგორიცაა Билайн, МТС, Альфа-Банк, Sony Ericsson, Wacom, ლონდონის 2012 წლის ოლიმპიადა და კიდევ 50 სხვა. სახელი ახალი ბრენდისთვის თვით Microtel-ის თანამშრომელმა მოიფიქრა, ხოლო მისი ბრენდული შეფუთვა Wolff Olins-მა მოამზადა. თუმცა, ბრენდინგის კომპანიის საიტს თუ დავუჯერებთ, სახელიც მათი მოფიქრებულია:

…by creating a brand that had nothing to do with technology, and everything to do with simplicity, openness and optimism. We gave the network the name of a colour, not a technospeak name like Vodafone or Cellnet. We created a warm, human communication style that soon became universally recognisable.

ბრენდის ძირითადი არსი ჩამოყალიბდა სლოგანში The Future’s bright, The Future’s Orange. ლოგო შეგნებულად არ გააკეთეს მრგვალი, რათა არიდებოდნენ ფორთოხალთან ასოციაციას და გასულიყვნენ ნარინჯისფერზე (ინგლისურად ორივე orange-ია).

2000 წლისათვის, როცა კომპანია France Telecom-მა იყიდა, იგი უკვე 25 მილიარდი ფუნტად ღირდა და ლოიალური აბონენტების ერთერთი საუკეთესო ბაზა გააჩნდა. დღეისათვის France Telecom-მა მისი ყველა ბიზნესი – ინტერნეტი, ქალაქის ტელეფონი, ბიზნეს-სერვისები orange ბრენდის ქვეშ მოაქცია.

orange (ჩემთვის ცნობილი) ერთადერთი სატელეფონო ბრენდია მსოფლიოში, რომლის ფრანჩაიზინგი, ანუ ბრენდით სარგებლობის გადაცემა/გაქირავება ხდება. მაგალითად, ისრაელის orange-ს, რომლის აბონენტიც მე ვარ, არავითარი საერთო არა აქვს ფრანგულ კომპანიასთან, გარდა ბრენდით სარგებლობის უფლებისა.

იმისათვის, რომ უკეთ დაინახოთ, თუ რას წარმოადგენს orange დღეს, აქვე შეგიგროვეთ რამდენიმე გამორჩეული სარეკლამო რგოლი – როგორც ისრაელის, ისე ფრანგული orange-ის სარეკლამო კამპანიებიდან (რაც შევძელი MyVideo-ზე ავტვირთე, რაც არა – Vimeo-ზე; საყურებლად ყველა ღირს).

ისრაელის კლიპები

საერთაშორისო კლიპები

THE END

მსგავსი პოსტები

• ვირუსული ვიდეო
• შეიკარი რემენი, სირაძე!
• რამდენიმე Stop Motion კლიპი
• ჩემი ვიდეოკომენტარი წინასაარჩევნო რეკლამებზე
• გულისამაჩუყებელი რეკლამა

საკითხის ისტორია
(ვისაც პოსტი გეგრძელებათ, გამოტოვეთ ეს პუნქტი და გადადით პირდაპირ აქ)

როდესაც 90-იანების ბოლოს საქართველოში მობილური კავშირი შემოვიდა, ბევრს არ ეგონა, რომ კლიენტთა რაოდენობა 100’000-ს გადააჭარბებდა. ამ დროს ჯეოსელს ჰქონდა მხოლოდ ნომრები 877 4X-XX-XX, ხოლო მაგთის – 899 5X-XX-XX (ამათზე ადრე იყო მეგაკომი, რომელსაც კოდი საერთოდ არ ჰქონდა და პირდაპირ თბილისის ნომრებს გასცემდა 97-XX-XX დიაპაზონში). მოკლედ, ამ 100’000-ნომრიან ზღვარს მთელი ქვეყანა ისე მიეჩვია, რომ როდესაც ჯეოსელმა 877 7X-XX-XX ნომრები დაამატა, ამას სატელევიზიო სარეკლამო კამპანია დაჭირდა და როგორც დიდი მოვლენა, ისე გაშუქდა.

შემდეგ იყო ლაილაი… 893… ლამაზ-ლამაზი კოდებით განებივრებული მომხმარებელი დიდი მანჭვა-გრეხვით შეხვდა პირველ კოდს, სადაც 8-ანის შემდეგ “წყვილი” არ იყო. თუმცა, საბოლოოდ ამ დამანჭულთა საკმაოდ დიდი რაოდენობა მოგროვდა და შედეგად ლაილაის შემდეგი კოდი – 855 კვლავაც ციფრულ-ესთეტიური ბედნიერების მომგვრელი გახდა.

ამასობაში გამოიკვეთა ქართველთა დიდი ხნის სიყვარული – ლამაზი ნომრები. და თუ ადრე მათ მოპოვებას კომპანიაში ნაცნობი ჭირდებოდა, მოგვიანებით ოფიციალური ფასები დაწესდა და ყველა ისე შლიდა ფეხს, როგორც საფინანსო საბანი ყოფნიდა.

შემდეგ კიდევ ერთი ქართული გასართობი დაინერგა: სახლის ნომრები მობილურზე. მარტო გლდანს 5-ჯერ შესთავაზეს ასეთი აქცია სხვადასხვა კოდში ოპერატორებმა (ერთი ასეთი აქცია თავად მაქვს მონაწყობი მაგთიკომში მუშაობისას). შედეგად, აბონენტს ერთი მობილური აპარატის პირობებში რამდენიმე ნომერი დაუგროვდა.

ნომრების ციებ-ცხელება მინელებული იყო, როცა ბაზარზე ყველა უფულო მოსაუბრის მეგობარი – ბილაინი შემოვიდა… და როგორც კი ბრჭყვიალ-ბრჭყვიალა 2-თეთრიან აქციებს მორჩა, მთავარ ქართულ ეროგენულ ზონას – დიახ, ლამაზ ნომრებს დაარტყა: აი თქვენ მთელი კოდი 871, მოდით და რა ნომერიც გინდათ წაიღეთ (თავიდან ვითომ სხვა ქსელის იგივე ნომერი უნდა გქონოდა, მაგრამ შემდეგ ეგ წესი ფორმალურადაც მოხსნეს). მოკლედ, “ოქროს” ნომრები 10 ლარად ჩაიგდო ხალხმა ხელში. ამას მოყვა 879, 874… ახლაც მიდის იგივე აქცია, ოღონდ 892-ზე.

საბოლოოდ, დადგა მომენტი, როცა ქვეყანაში ფიზიკურად აღარ დარჩა თავისუფალი კოდი! რაც მობილურმა ოპერატორებმა ვერ მოასწრეს, ათობით საერთაშორისო ქსელის ოპერატორმა დაისაკუთრა (მათ შორის მაგალითად ეგრისმა – 3 ერთად: 811, 812 და 817).

რა გველის წინ?

ამ ორი პოსტის ზომის შესავლის შემდეგ გადავიდეთ ძირითად საკითხზე: რას გვთავაზობენ? საუბარია ჩვენს ნომრებში 1 ზედმეტი ციფრის დამატებაზე, რაც თითოეულ კოდში ნომრების რაოდენობას გააათმაგებს და პრობლემას საშვილიშვილოდ მოხსნის. გაიგო თუ არა ეს ამბავი საზოგადოებამ, იმავე წამს ატყდა ერთი ამბავი. თანაც არავინ დარდობს, რომ ტელეფონის წიგნი იქნება ფაქტიურად მთლიანად ჩასასწორებელი. არა! ყველას ადარდებს ერთი საკითხი: არ დამიმახინჯდეს ნომერი!

აი როგორ მოაგვარეს ეს პრობლემა ისრაელში:

ყველა ოპერატორს დაუტოვეს მხოლოდ ერთი კოდი – ის, რომელიც რიგით პირველი ჰქონდა აღებული, ხოლო ყველა დანარჩენი დააბრუნებინეს. არსებულ ნომრებს კი წინ (კოდის შემდეგ) ჩაუმატეს ძველი კოდის ბოლო ციფრი:

Orange-ის კოდების ცვლილების სქემა

ამით მიაღწიეს იმას, რომ არც ნომრები დამახინჯდა და არც ხალხს გაჭირვებია სისტემასთან შეგუება: რეფორმიდან რამდენიმე თვეში აღარავის აქვს დისკომფორტი ან პრობლემა.

ისრაელის მოდელის გამოყენებით გავაკეთე ქართული კოდების შეცვლის სქემა:

* იმის გამო, რომ ჯეოსელის ორი კოდი - 877 და 857 მთავრდება 7-ზე, ახალ სისტემაში ერთერთს მოუწევს ციფრის შეცვლა: ჩემს ვარიანტში ახალი ციფრი არის 1.

მაგალითად: 895 00-00-00 გახდება 899 500-00-00

როგორ ფიქრობთ, ვარგა? რის გაუმჯობესება შეიძლება?

იმედია GNCC-ში ამაზე უარესი ვარიანტი მაინც არა აქვთ და მისი შემუშავებისას პოსტში მოყვანილ არგუმენტები გათვალისწინებული იქნება.

P.S. ქალაქის ნომრებში ციფრის ჩამატება ასევე სასურველია მოხდეს იგივე პრინციპით (კოდის ბოლო ციფრის გათვალისწინებით).

მაგალითად, თბილისში: 832 00-00-00 -> 832 200-00-00

მსგავსი პოსტები

• საეკლესიო-სამშენებლო ფანდრაიზინგი
• ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი თავმოუბმელობა
• მარშუტკა წმინდა მიწაზე
• Giveaway: საჩუქრები ბლოგის მკითხველებს
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი

ქალაქი მართლაც შთამბეჭდავ ტექნიკურ ქმნილებას წარმოადგენდა: აქ იყო თეატრი, იპოდრომი, სასახლე, ქუჩები, საცხოვრებელი სახლები, აბანოები. ქალაქი სასმელი წყლით მარაგდებოდა ორი დამოუკიდებელი წყალსადენით (აკვედუკით). იმის გათვალისწინებით, რომ ონკანი მხოლოდ მე-7 საუკუნეში გამოიგონეს და მთელი წყალი მაშინ მუდმივად დენადი იყო, ვარაუდობენ, რომ 20000 მოსახლეზე დაახლოებით მილიონიანი ქალაქის სამყოფი სასმელი წყალი იხარჯებოდა.

ქალაქი მრავალჯერ გადადიოდა ხელიდან ხელში: სხვადასხვა დროს ის იყო რომაელების, ბიზანტიელების, არაბების, ჯვაროსნების, მამლუქების, ოსმალოების და ბოლოს – ბოსნიელი ემიგრანტების ხელში. ყოველი მათგანი რაღაცას ამატებდა ქალაქს, რის შედეგადაც აქ შემორჩენილია სინაგოგის, მეჩეთის, ჯვაროსანთა ციხესიმაგრის და სხვა მრავალი ნაგებობის ელემენტები. რასაკვირველია, ყველაფერს ჩვენამდე არ მოუღწევია: ნაწილი ადამიანის ხელით დაინგრა, ხოლო ნაწილის განადგურება ბუნებამ უზრუნველჰყო – რამდენიმე მიწისძვრისა და ზღვის დონის მომატების შემდეგ ქალაქის ნახევარზე მეტი ან აღარ არსებობს, ან ზღვაშია. თუმცა, რაც გადარჩა და რაც გათხრების შედეგად აღმოაჩინეს, მართლაც განსაკუთრებულია.

ბლოგზე დასადებად შევარჩიე მხოლოდ 17 ფოტო (დააკლიკეთ გადადიდებლად), რომელიც მხოლოდ ნაწილობრივ გადმოსცემს ამ ძველი ქალაქის სიდიადეს:

რომაული თეატრი

ძველმა თეატრმა ძალიან კარგ მდგომარეობაში მოაღწია ჩვენამდე. ამას რესტავრაციაც დაემატა და შედეგად… ეს 2000 წლის წინ აშენებული ნაგებობა დღესაც მოქმედია და კონცერტებს და წარმოდგენებს მასპინძლობს (მაგ.: აქ იგეგმებოდა ალა პუგაჩოვას კონცერტი)

ხედი თეატრის სცენიდან

თეატრის გარკვეული ნაწილიც მიწის ფენით იყო დაფარული, რომლის მოცილების შემდეგაც ბევრი ქანდაკება იქნა ნაპოვნი:

თეატრის გარე მხარე და იქვე აღმოჩენილი ქანდაკებები

თეატრის გვერდით შემორჩენილია რამდენიმე შენობის ფრაგმენტი, მათ შორის ერთერთი – 2000 წლის წინანდელი ბათქაშით (“შტუკატურკით”)

რომაული პერიოდის ქალაქის ნაწილი და შემორჩენილი თეთრი ბათქაში

რომაული სტილის განუყოფელი ნაწილია კოლონადები. ისინი აქაც მრავლადაა, თუმცა დაახლოებით 40 არაბებმა რამდენიმე საუკუნის წინ სხვა ქალაქში გადაიტანეს და შენობის ასაშენებლად გამოიყენეს (ამაზე მომდევნო პოსტში). აქ კი ბევრი სახეობის ელემენტია წარმოდგენილი:

სხვადასხვა პერიოდის არქიტექტურის ელემენტები

ზოგიერთი ელემენტი ისეთი ხარისხითაა შემონახული, ქვის სათლელიდან გუშინ მოტანილი გეგონება:

თითქმის იდეალურად შემონახული ორნამენტები

აქვეა ქვა, რომელზეც დაახლოებით შემდეგი შინაარსის წარწერაა: პონტი პილატემ, იუდეის პრეფექტმა [აღმართა] ეს [ნაგებობა იმპერატორ]ტიბერიუსის [საპატივცემოდ] (რაც ფრჩხილებშია, ის ნაწილი მეცნიერების მოსაზრებაა და ქვაზე აღარ იკითხება):

Tiberievm Pontivs Pilatvs Praefectvs Ivdaeae

იპოდრომი, რომელსაც სხვაგვარად იროდ მეფის თეატრონსაც უწოდებდნენ, ამ ადგილიდან მოგვიანებით ქალაქის სიღრმეში გადაიტანეს, რადგან აქაურობა ხშირად იტბორებოდა:

იპოდრომი (იროდ მეფის ამფითეატრი)

გათხრების დასრულების შემდეგ არქეოლოგებმა დატოვეს მიწის პატარა მონაკვეთი, რათა ეჩვენებინათ, თუ რამხელა ფენაა აღებული მთელი ამ ტერიტორიიდან (ალბათ ერთი 10 არქეოლოგიური ნივთი ამ პატარა მონაკვეთშიც იმალება):

მიწის დონე გათხრების შემდეგ და გათხრებამდე

ქალაქის ძველი ქუჩები ფაქტიურად დანგრეულია, თუმცა ზოგიერთი დეტალი მიწის საფარში ყოფნით გადარჩა და დღემდე მყარადაა:

ქუჩის ნანგრევები

სასახლის დარბაზებიდან ყველაზე კარგად იატაკი გადარჩა. ერთადერთი, რაც მათი ნახვისას გაფიქრდება ისაა, რომ თუ დღეს ასეთი ლამაზია, მაშინ აგებისას რაღა იქნებოდა?

სასახლის იატაკის მოზაიკის ნაწილი

მისაღები დარბაზების გვერდით არის დამხმარე ნაგებობები. ამ სურათზე მაგალითად არის აბანოს და ტუალეტის ნანგრევები:

სასახლის დარბაზის ნანგრევები

ასე გამოიყურებოდა იმ დროინდელი საკანალიზაციო მილი (არხი) ოთახის შიგნით:

საკანალიზაციო არხი ერთერთი ოთახის ცენტრში

ჯერ კიდევ ფინიკიელების დროიდან ეს ადგილი აქტიურად გამოიყენებოდა ზღვაოსნობისათვის. ამის დასტურად ტერიტორიაზე მრავლადაა ნაპოვნი ფინიკიური და უფრო გვიანდელი პერიოდის ღუზები:

ფინიკიური ღუზები

ქალაქის ტერიტორიაზე ყველაზე მყარად მდგომი ნაგებობა არის ჯვაროსნების ციხესიმაგრე:

ჯვაროსნების ციხესიმაგრის ერთერთი ოთახი

ჯვაროსნების ციხესიმაგრის ერთერთი შიდა თაღი

ჯვაროსნების ციხესიმაგრის გალავანი

THE END

მომდევნო პოსტში: ხაიფის ბაჰაიელთა დაკიდული ბაღები

მსგავსი პოსტები

• ბენ-გურიონის აეროპორტი
• ისრაელი: დასაწყისი
• მარშუტკა წმინდა მიწაზე
• Giveaway: საჩუქრები ბლოგის მკითხველებს
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი

მეცამეტე პოსტი წასულების სადღეგრძელოსავითაა – დიდხანს გაჩერება არ შეიძლება. ამიტომ, სასწრაფოდ ვაქვეყნებ შემდეგს!

რამდენიმე დღეა ბლოგზე ისრაელი არ მიხსენებია. რამდენიმე პოსტი უკვე ფაქტიურად მზადაა, თუმცა მათ მოგვიანებით დავდებ. დღეს, რეკლამების მორიგი დათვალიერებისას ვნახე რამდენიმე stop motion ტექნოლოგიით შესრულებული რეკლამა. როგორც აღმოჩნდა, მათ კავშირი აქვთ ისრაელთან, რასაც ხელიდან ვერ გავუშვებდი. აი რა ხდება:

2009 წელს გამოვიდა ისრაელი მომღერლის, Oren Lavie-ს კლიპი Her Morning Elegance:

კლიპის იდეა ეკუთვნის ანიმატორებს ისრაელიდან, ცოლ-ქმარ Yuval და Merav Nathan-ს. მის შესაქმნელად გამოყენებულია ფოტოგრაფ Eyal Landesman-ის 3225 ფოტო.

კლიპმა YouTube-ზე 4’000’000-ზე მეტი ნახვა დააგროვა. როგორც ჩანს თაყვანისმცემელთა რიგებში ბევრი “რეკლამშიკიც” აღმოჩნდა.

1. Target

2. Beeline (ახლახანს გამოსული რგოლი)

სხვათაშორის, თავად Yuval და Merav Nathan-მაც ისარგებლეს თავიანთი ქმნილების პოპულარობით და იმავე იდეის გამოყენებით რამდენიმე რეკლამაც გადაიღეს. ერთერთი მათგანი MyVideo-ზე ავტვირთე, ხოლო დანარჩენები მათ საიტზე შეგიძლიათ ნახოთ:

მომავალ პოსტში: გულისამაჩუყებელი რეკლამები

მსგავსი პოსტები

• ნარინჯისფერი მარკეტინგი
• ჩემი ვიდეოკომენტარი წინასაარჩევნო რეკლამებზე
• ვირუსული ვიდეო
• შეიკარი რემენი, სირაძე!
• Post-election Post

ეს პროცესი აეროპორტშივე იწყება, როცა ახლად ჩამოსული მომავალი მოქალაქე მიჰყავთ სპეციალურ კაბინეტში, სადაც მას:

• ანიჭებენ მოქალაქის პირად ნომერს
• აძლევენ საშუალებას შეიცვალოს სახელი ან/და გვარი (ასეთი “რებრენდინგი” 90-იან წლებამდე ემიგრანტების უმეტესობას ჰქონდა გავლილი. მაგალითად, ისრაელში ძალიან ცოტა ქართველ ებრაელს აქვს შენარჩუნებული გვარში “შვილი”)
• უფორმებენ ახლადჩამოსულის მოწმობას (ტეუდატ ოლე)
  და
• ყველაზე სასიამოვნო: ხელზე გასცემენ თანხას ჯიბის ფულად (დაახლოებით 500$).

გარდა ჩამოთვლილისა, იქვე გაიცემა 3 მიმართვა:

• პირადობის მოწმობის მისაღებად
• საბანკო ანგარიშის გასახსნელად
  და
• სამედიცინო დაზღვევის გასაფორმებლად.

თან, ძაანაც რომ გინდოდეს, ამ სამს რიგს ვერ შეუცვლი: მოწმობა აუცილებლად გჭირდება საბანკო ანგარიშის გასახსნელად, ხოლო თუ არ გაქვს ანგარიში, სადაზღვევო კომპანია არ გაგიფორმებს პოლისს. მოკლედ, ერთი კვირის თავზე გაქვს ერთიც, მეორეც და მესამეც. როგორც კი ამ ყველაფრით შეიარაღებული ახლადმოქალაქე გამოცხადდება შთანთქმა-შეწოვის სამინისტროში, მის საბანკო ანგარიშზე აღმოჩნდება კიდევ დაახლოებით 500$. მისი გამოტანა უკვე შენი ჯაფაა. ასეთი ნელი ნაბიჯებით, ძალაუნებურად ეცნობი ქვეყნის საბანკო და სამედიცინო სისტემებს.

შემდეგ კი იწყება რამდენიმე თვიანი ენის შესწავლის პროცესი, რომლის განმავლობაშიც სახელმწიფო გასცემს დახმარებას. ამ დროს ადამიანის წინაშე მთავარი კითხვა/გამოწვევა ჩნდება: იმყოფინოს სახელმწიფო დახმარება და საფუძვლიანად “ჩაუჯდეს” ენის შესწავლას, თუ თავიდანვე მოეწყოს სადმე შავ სამუშაოზე და “ორი კაპიკით მეტი” იშოვოს. როგორც ცხოვრება აჩვენებს, მეორე გზით წასულებმა საბოლოოდ არც ენა იციან და არც ფული აქვთ…

თუმცა რასაკვირველია არიან ისეთებიც, ვინც ფულს იღებს, არაფერს არაკეთებს და რამდენიმე თვით იქით ცხოვრებას ვეღარც ხედავს. თუმცა, ეს უკვე კლინიკური შემთხვევაა და მას ცალკე პოსტში აღვწერ

მომავალ პოსტში: ისრაელის საბანკო სისტემა

მსგავსი პოსტები

• ბენ-გურიონის აეროპორტი
• მარშუტკა წმინდა მიწაზე
• Giveaway: საჩუქრები ბლოგის მკითხველებს
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი
• ერთით მეტი, მრავლით ნაკლები

Welcome to Israel

პირველად აეროპორტი ლოდის მახლობლად (ეს ის ქალაქია, სადაც წმ. გიორგის საფლავია) ბრიტანელებმა 1939 წელს ააშენეს. თავიდან იგი სამხედრო დანიშნულებით გამოიყენებოდა, თუმცა მოგვიანებით სამოქალაქო ფუნქციის შესრულებაც დაიწყო. პირვანდელი დასახელება “ლიდდას აეროპორტი” 1948 წელს შეიცვალა, როცა იგი ახლადდაარსებული ისრაელის მმართველობის ქვეშ გადმოვიდა და მას “ლოდის აეროპორტი” ეწოდა (“ლიდდა” არაბულად იგივეა, რაც “ლოდი” ებრაულად). 1973 წლის ბოლოს აეროპორტს ეწოდა ისრაელის პირველი პრემიერ-მინისტრის, დავით ბენ-გურიონის სახელი, რომელსაც დღემდე ატარებს.

ძველი აეროპორტი დღეს

2004 წელს, ძველის მეზობლად აშენდა ახალი აეროპორტი (Terminal 3), რომელმაც საერთაშორისო რეისები გადაიბარა, ხოლო ძველი აეროპორტი 2007 წელს რემონტის შემდეგ ხელახლა გახსნეს და ის შიდა რეისებს ემსახურება.

ახალი აეროპორტი: აშენებულია 5-დან 3 გასასვლელი

როგორც ადრე უკვე ვთქვი, ისრაელს წყლის რესურსების ნაკლებობის გარდა მხოლოდ ერთი დიდი პრობლემა აქვს. ამიტომ, უსაფრთხოება უმაღლეს შესაძლო დონეზეა. გამონაკლისი არც აეროპორტია. აქ დამლაგებლიდან დაწყებული ბარგის მიმღებით დამთავრებული ყველას აქვს უსაფრთხოების რამდენიმე ტრენინგი გავლილი. ყოველი მგზავრი რეგისტრაციამდე გადის გასაუბრებას უსაფრთხოების ოფიცერთან. ამ გასაუბრების შედეგად ბარგს ენიჭება გარკვეული კოდი (ალბათ იმის მიხედვით, თუ რამდენად მაღალია შენი ხიფათისმომტანიანობის პოტენციალი) და ან რეგისტრაციაზე გიშვებენ, ანაც ბარგს გახსნევინებენ (როგორც მაგალითად ჩემს საცოლეს ან ამ უცხოელ ტურისტს)… მაგრამ ჩვენს შემთხვევაში იქვე გამოჩნდა, თუ რამდენად განსხვავებულად უდგებიან აქ შემოწმების პროცესს: სანამ ერთი თანამშრომელი გულმოდგინედ ამოწმებდა ბარგს, მეორემ გამოართვა პასპორტი, იკითხა როგორი ადგილი უნდოდა და რეგისტრაცია მის გარეშე გაიარა; ბოლოს კი საპასპორტო კონტროლი ურიგოდ, დიპლომატიური გასასვლელით გაატარა.

Duty Free

კონტროლის ამ პროცედურების შემდეგ ხვდებით დიდ მოედანზე, რომლის გარშემოც ჩამწკრივებულია Duty Free მაღაზიები. ოღონდ, აქ ისინი კლიენტის “გამოჭერაზე” არ მუშაობენ (როგორც თბილისში) და ფასები მართლაც დაბალი და მიმზიდველია. შედეგად, აქვე მუშაობს ერთი საინტერესო სერვისი: ისრაელის მოქალაქეები გაფრენისას ყიდულობენ სასმელს თუ ელექტროსაქონელს, ტოვებენ მას სპეციალურ საცავში და ჩამოსვლისას, ბარგის მიღების დარბაზში იღებენ მას. იმისათვის, რომ მაღაზიებში სასიარულოდ ბევრი დრო დარჩეს (ტანსაცმლის მოზომებას ან ლეპტოპის შერჩევას 1 საათი ხშირად არ ყოფნის ხოლმე) რეგისტრაცია 3 და მეტი საათით ადრე იწყება. სხვათაშორის, გარდა Duty Free ცენტრისა მგზავრებისათვის, არის კიდევ მსგავსი ცენტრი საპასპორტო კონტროლამდე – Buy & Bye გამცილებლებისთვის. ბევრ ახალჩამოსულს ეშლება და Duty Free ჰგონია. შესაბამისად, მეტსაც იხდის…

საერთოდ ისრაელში ასეთი წესია: თუ გინდა, რომ ზედმეტი არ გადაიხადო, უნდა დაუკვირდე – ზედმეტად

P.S. იმის გამო, რომ აეროპორტი დაცული ობიექტია, არასოდეს მიცდია იქ სურათის გადაღება. ამიტომ, აქ მხოლოდ ის ფოტოები გამოვფინე, რაც ინტერნეტში ვიპოვე. რაც ფოტოებში დაგაკელით, შეგიძლიათ ამ Flash-გზამკვლევით აინაზღაუროთ: Ben-Gurion Airport Terminal 3 (სამწუხაროდ, IE-ს გარდა ყველა სხვა ბროუზერში იხსნება მხოლოდ ბმულის წინასწარ დაკოპირებით და მისამართის ველში ჩასმით. რატომ? არ ვიცი)

მომავალ პოსტში: მოქალაქის პირველი ნაბიჯები

მსგავსი პოსტები

• ფოტომოგზაურობა კეისარიაში
• მოქალაქის პირველი ნაბიჯები
• ისრაელი: დასაწყისი
• მარშუტკა წმინდა მიწაზე
• Giveaway: საჩუქრები ბლოგის მკითხველებს

ისრაელი

• ოფიციალური დასახელება: ისრაელის სახელმწიფო (State of Israel)
• მმართველობის ფორმა: საპარლამენტო რესპუბლიკა (ნომინალურ პრეზიდენტს ირჩევს პარლამენტი; ქვეყანას მართავს პრემიერი)
• სახელმწიფო ენები: ივრითი და არაბული (არაბული წარწერები არის ფულზე, საგზაო ნიშნებზე, პირადობის მოწმობაზე; პასპორტზე – არა)
• ტერიტორია: საზღვრები დღემდე დაუდგენელია (გასაგები მიზეზების გამო), თუმცა დაახლოებით საქართველოს მესამედია
• მოსახლეობა: ~7,5 მილიონი (მათგან 6 მილიონი ებრაელია, 1 მილიონი მოქალაქეობამიღებული, “გაპრავებული” არაბი)
• ვალუტა: შეკელი (თარგმანში ნიშნავს აი იმ “ვერცხლს” ბიბლიაში რომ 30-ია)
• მთლიანი შიდა პროდუქტი: ~200 მილიარდი დოლარი

თუ რუკას დააკვირდებით, ნახავთ რომ ისრაელს ორი ტიპის მოსაზღვრე ჰყავს: წყალი (ხმელთაშუა, წითელი და მკვდარი ზღვების სახით) და არაბები (ლივანის, სირიის, იორდანიისა და ეგვიპტის სახით). ქვეყნის შიგნითაც ორი ანალოგიური პრობლემაა: წყალი (ცოტაა) და არაბები (ბევრია).

ისრაელი ალბათ მსოფლიოში პირველ ადგილზეა ერთ კვადრატულ მეტრზე ისტორიულ-რელიგიური ობიექტების, გენიოსებისა და “გოთვერნების” რაოდენობის მიხედვით. ამასთან, საბედნიეროდ, გაგოთვერნებული გენიოსებისა და გაგენიოსებული გოთვერნების რაოდენობა სტატისტიკური ცდომილების ფარგლებს არ ცდება და გათვლებში არ გაითვალისწინება.

კიდევ რის თქმა შეიძლება პირველ პოსტში? ისრაელს ჰყავს მსოფლიოში ერთერთი ყველაზე ძლიერი ჯარი… და როგორც აქ ითვლება, ყველაზე ჰუმანურიც. არ ვიცი, როგორ შეიძლება ჯარი იყოს ჰუმანური, მაგრამ ისტორიები, რომლებიც აქ გვესმის და რომელსაც მალე თქვენც მოისმენთ, იძლევა იმის საშუალებას, რომ ბევრ რამეს ახლებურად შევხედოთ.

ჯერჯერობით ამაზე შევჩერდეთ.

მომავალ პოსტში: ბენ-გურიონის საერთაშორისო აეროპორტი

მსგავსი პოსტები

• ფოტომოგზაურობა კეისარიაში
• ბენ-გურიონის აეროპორტი
• მარშუტკა წმინდა მიწაზე
• Giveaway: საჩუქრები ბლოგის მკითხველებს
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი