2006 წელი. “თბილისის ფორუმი” ქართული სოციალური ქსელია, ხოლო იქ განთავსებული თემა “Just, რა…” – ქართული Twitter.

იმ რომანტიულ დროში DAVID.GE-ზე ქვეყნდებოდა ე.წ. “ჯასთები” – ფოტოები, მათზე დატანილი მოკლე კომენტარით. ბლოგი საკმაოდ პოპულარული იყო, თუმცა შემდეგ სამსახურის შეცვლის გამო ცოტა ყურადღება მივაკელი და… ჰოსტინგ-სპონსორმა იგი ისე გათიშა და წაშალა, ამბავიც არ მოუკითხავს – ცოცხალი ვიყავი თუ არა. შედეგად, ის საიტი ცუდი ხარისხის სკრინშოტითღა შემომრჩა. არა და ჩემი ხელით გადაკეთებული დიზაინი იყო და დღეს ძალიანაც რომ მოვინდომო, ვეღარ აღვადგენ იმ სახით.

ძველი არქივების თვალიერებისას აღმოვაჩინე მაშინდელ ბლოგზე “საჯასთედ” გამზადებული ფოტოების ნაწილი. ამის გათვალისწინებით, გადავწყვიტე ბლოგს დავამატო კიდევ ერთი რუბრიკა, სადაც ყოველ კვირას იმ ძველი დიდების ბლოგის ნარჩენებს წარმოგიდგენთ.

პირველ სერიაში წარმოდგენილია “ჯასთები” კომენტარით Lonely (მარტო):

მომავალ ჯასთამდე

მსგავსი პოსტები

• ინტერვიუ: “სოციალური მედია საქართველოში”
• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში
• კომენტარი სტატიისთვის Linked In-ის შესახებ
• ჩემი ვიდეოკომენტარი წინასაარჩევნო რეკლამებზე

კვარიათში გაიმართა ქართული ბლოგინგის დღეები, რომლის ერთერთი მოდერატორი და მინორიტარული ორგანიზატორი მეც გახლდით. ახლა ვაქვეყნებ ერთერთ მოკლე სახელმძღვანელოს, რომელიც ამ ღონისძიების ფარგლებში დაიწერა. მოგვიანებით იქნება თვით ღონისძიების მიმოხილვაც.

ნებისმიერი ბიზნესისათვის, მიუხედავად იმისა, წარმოებისა თუ მომსახურების სფეროში მოქმედებს, არის მონოპოლისტი თუ მჭიდრო კონკურენციის მონაწილე, უაღრესად მნიშვნელოვანია მომხმარებელთან და ბაზართან ეფექტური კომუნიკაციის აწყობა და წარმართვა. თანამედროვე სამყაროში უაღრესად მნიშვნელოვანია ინტერნეტში სწორი მარკეტინგული კომუნიკაციის წარმართვა.

ამას აქვს მრავალი მიზეზი. მათ შორის აღსანიშნავია შემდეგი:

• ინტერნეტით სარგებლობს მსყიდველობითი უნარის მქონე მომხმარებლების უდიდესი უმრავლესობა
• სოციალური ქსელები და ბლოგოსფერო იძლევა საშუალებას დამყარდეს ინტერაქტიული კონტაქტი მომხმარებელთან, რაც შეუძლებელია ტრადიციული მარკეტინგული არხებით
• ინტერნეტ-მარკეტინგი ერთერთი ყველაზე იაფი საშუალებაა მომხმარებელთან დასაკავშირებლად

ინტერნეტ კომუნიკაციას აქვს 4 შემადგენელი ნაწილი:

1. შეტყობინება (ანუ, რა ინფორმაციის მიტანაა დაგეგმილი)
2. სამიზნე აუდიტორია (ანუ, ვინ უნდა მოისმინოს ჩვენი ინფორმაცია)
3. საკომუნიკაციო არხი (ანუ, რა გზით უნდა მივიდეს ჩვენი ინფორმაცია ადრესატამდე)
4. სპიკერი (ანუ, ვინ უნდა მიიტანოს ჩვენი ინფორმაცია ადრესატამდე)

განვიხილოთ თითოეული შემადგენელი ნაწილი. ამისათვის ვისარგებლოთ წვენებისა და კონსერვების მწარმოებელი კომპანიის მაგალითით:

ქართული კომპანია X აწარმოებს 10 დასახელების წვენს (ვაშლი, ქლიავი, ასკილი, ატამი, ჟოლო, ბროწეული, ალუბალი, სტაფილო) 9 სადახელების საწებელს (ყვითელი, მწვანე და წითელი ტყემალი, პომიდორი, აჯიკა), მურაბებსა და ბოსტნეულის კონსერვებს. ნედლეული ქართულია, წარმოება ეფუძნება თანამედროვე ტექნოლოგიებს, ხარისხი კონტროლდება. შეფუთვა შუშისაა, რაც პროდუქციას უკეთ ხილვადს ხდის, თუმცა ნაკლებად პრესტიჟულია. გასაღების ძირითადი ბაზარია საქართველო. იგეგმება ექსპორტის დაწყება.

ნაწილი I – შეტყობინება

ჩვენს შემთხვევაში კომპანიის შეტყობინება შეიძლება იყოს საიმიჯო (რომელიც წარმოაჩენს კომპანიის უპირატესობებს) ან კონკრეტულ პროდუქტთან დაკავშირებული. წვენების მწარმოებლისთვის შეტყობინება შეიძლება იყოს ხარისხი. ანუ, სიტყვის ხსენების გარეშე მომხმარებელს უნდა შეექმნას ხარისხის აღქმა. ამისათვის მას აღვწერთ შემდეგი მახასიათებლებით:

• ნატურალური ნედლეული (ხილი და არა კონცენტრატი)
• ჩამოსხმის თანამედროვე ხაზი
• ხარისხის კონტროლის ლაბორატორია
• საერთაშორისო სტანდარტების დანერგვა (ISO9001)
• თანამედროვე შეფუთვა

ეს არის ხარისხის აღმწერი მახასიათებლები, რომლებიც უქმნიან მომხმარებელს ხარისხიანობის განცდას. შესაბამისად, ჩვენი შეტყობინება იქნება “ხარისხი” და მისი აღმწერი მახასიათებლები.

რჩევა: მომხმარებელთან კომუნიკაციაში ძირითადი სათქმელი დაყავით მის აღმწერ მარტივ ფაქტებად და ისინი მიაწოდეთ მას

ნაწილი II – სამიზნე აუდიტორია

ყოველ შეტყობინებას აქვს მისი შესაბამისი სამიზნე აუდიტორია. ხშირად კომპანია სხვადასხვა აუდიტორიას განსხვავებული ენით ესაუბრება. მაგალითად, საერთაშორისო პარტნიორებთან ენა უფრო ფორმალურია და ემყარება ციფრებს, გრაფიკებს, პროცენტებს. მომხმარებელთან ურთიერთობაში წინ იწევს უშუალობა, მეგობრულობა, ნაკლები ფორმალიზმი და მეტი გახსნილობა. თუ პარტნიორს დააინტერესებ მიწოდების ხელსაყრელი პირობებით, მომხმარებლისათვის მიმზიდველი შეიძლება იყოს შეფუთვის დიზაინი.

შესაბამისად, ჩვენს მაგალითში არის 2 დამოუკიდებელი აუდიტორია – მომხმარებლები და ბიზნეს-პარტნიორები. სამიზნე აუდიტორიის უფრო კონკრეტული მაგალითი შეიძლება იყოს “Facebook-ის მომხმარებელი 20-30 წლის ახალგაზრდა დედები”.

რჩევა: მიზნობრივი აუდიტორიის შერჩევისას ეცადეთ იგი რაც შეიძლება ზუსტად მოარგოთ თქვენს შეტყობინებას. სხვა შემთხვევაში თქვენ ან (1) თანხას დახარჯავთ ისეთ ხალხთან ურთიერთობაში, რომელიც თქვენი მომხმარებელი არაა, ან (2) დააბნევთ თქვენი მომხმარებლების ნაწილს ისეთი შეტყობინებით, რომელიც მათ არ ეხებოდა.

ნაწილი III – საკომუნიკაციო არხები

იმისათვის, რომ ჩვენი შეტყობინება მიუვიდეს სამიზნე აუდიტორიას, საჭიროა ზუსტად შევარჩიოთ საკომუნიკაციო არხები. ეს შეიძლება იყოს საიტი, Facebook-ის გვერდი, ინტერნეტ-რეკლამა, ბლოგოსფერო, ბიზნეს-კატალოგები, ფლეშ-თამაშები და სხვა.

ჩვენს მაგალითში კომპანიისთვის მიზანშეწონილია შემდეგი არხების არსებობა:

ბიზნეს-პარტნიორებისთვის

• კორპორატიული საიტი
• საერთაშორისო ბიზნეს-კატალოგებში განთავსება
• ინტერნეტ-რეკლამა ბიზნესთან დაკავშირებული ტერმინების კონტექსტში ჩვენებით

მომხმარებლებისათვის

• მარტივი, მაგრამ დიზაინის მხრივ მიმზიდველი საიტი პროდუქტებისათვის
• Facebook გვერდი
• ფლეშ-თამაში საიტზე
• ბლოგოსფერო

რჩევა: საკომუნიკაციო არხებისას შეარჩიეთ მხოლოდ ისეთები, რომელთა სამომავლო გაძღოლასაც შეძლებთ. ანუ მაგალითად, თუ ხსნით Facebook-ის გვერდს, უნდა იყოს გათვალისწინებული კომენტარებზე პასუხი და მომხმარებელთან მუდმივი ინტერაქცია.

რჩევა: სხვადასხვა ენობრივი აუდიტორიისთვის მიზანშეწონილია ცალკე მისამართის გამოყოფა – .ge ქართულისთვის, .ru რუსულისთვის, .com ინგლისურისთვის და ა.შ.

ნაწილი IV – სპიკერი

მას შემდეგ რაც შეტყობინებაც ჩამოყალიბებულია, სამიზნე აუდიტორიაც განსაზღვრულია და საკომუნიკაციო არხებიც შერჩეულია, რჩება ბოლო კითხვა – ვინ მიიტანს ჩვენს შეტყობინებას ადრესატამდე?

ეს შეიძლება იყოს კომპანიის რიგითი თანამშრომელი Facebook-ზე, მხარდამჭერი ბლოგერი ან სულაც მსახიობი რეკლამიდან. მთავარია, რომ იგი იყოს დამაჯერებელი სამიზნე აუდიტორიისთვის და შეესაბამებოდეს მისაწოდებელ შეტყობინებას. სპიკერი უნდა ლაპარაკობდეს ერთ ენაზე აუდიტორიასთან.

ჩვენს შემთხვევაში ბიზნეს-პარტნიორებთან სპიკერი იქნება კომპანიის მენეჯმენტი – პირადად ან საიტზე განთავსებული ტექსტების გზით; ხოლო მომხმარებელთან სპიკერები იქნება:

• საიტზე – ტექსტების ავტორი
• Facebook-ზე – მიმაგრებული თანამშრომელი
• ბლოგოსფეროში – კომპანიის ან დამოუკიდებელი ბლოგერები

რჩევა: მომხმარებელთან ურთიერთობამდე სპეციალურად გამოყავით შტატიდან ერთი თანამშრომელი და მოამზადეთ იგი იმისათვის, რომ მას ჰქონდეს ინტერნეტში ურთიერთობების უნარჩვევები, შეეძლოს პოზიტიური საუბრების მოტივირება და საპირისპირო აზრის მშვიდობიანად და უმტკივნეულოდ დარეგულირება.

ამ 4 ნაწილის ერთიანობაში მოყვანით ჩვენ შევძლებთ განვახორციელოთ ეფექტური კომუნიკაცია, შევიძინოთ მეტი ლოიალური მომხმარებელი და შევინარჩუნოთ არსებული.

მსგავსი პოსტები

• ბლოგერული განვითარების სამინისტრო
• iTV Conference
• ჩემი “სოციალური” კვირეული
• ინტერვიუ: “სოციალური მედია საქართველოში”
• Best way to promote yourself

FINANCIAL-ის შეკითხვები:

tqveni profilis naxvis shemdeg mainteresebs tu rashi da rogor iyenebt/iyenebdit socialur qselebs dziritadad LinkedIns? (magalitad an recruitmentistvis as sxva marketinguli kutxit)

Tu shegidzliat mitxrat vtqvat konkretuli dadebiti shedegebi rac socialur qselebs moutaniat im kompaniebshi mushaobis dros?

ჩემი პასუხი:

ლინკდინს საქართველოში ჯერ ფაქტიურად არ იყენებენ “დანიშნულებისამებრ”. ამჟამად ყველა კონტაქტების ქსელის მშენებლობის პროცესშია და ჯერ რაიმე რეკრუტინგულ აქტივობამდე არ მისულან.

გამონაკლისი შემთხვევაა საქართველოს ბანკი, რომელმაც ერთ-ერთი ვაკანსია ლინკდინზე გამოაცხადა და რამდენიმე კანდიდატსაც კი დაუკავშირდა. ვფიქრობ, ლინკდინი საქართველოში შედარებით ნელა განვითარდება, რადგან ფეისბუქზეა ბიზნესი წარმოდგენილი.

პირადად მე ლინკდინის პროფილს ვიყენებ როგორც ინტერნეტ-სივის. მაქვს წარმოდგენილი დეტალური ინფორმაცია თუ სად ვმუშაობდი და რას ვაკეთებდი კონკრეტულ თანამდებობაზე. ეს ძალიან მოსახერხებელია, როცა გაქვს მოკლე სივი წერილზე მისამაგრებლად და უფრო ვრცელი – ინტერნეტში.

კომპანიების სოც. ქსელებთან ურთიერთობას რაც შეეხება, შემიძლია 2004-2005 წლების მაგალითი მოვიყვანო, როცა მაგთი და ჯეოსელი ფორუმზე ესაუბრებოდნენ აბონენტებს და აწყობილი ჰქონდათ ეს სქემა იმ დონეზე, რომ პრობლემის მოგვარებას ცხელ ხაზზე სწრაფად ახერხებდნენ. აქვე იყო შექმნილი მათი ონლაინ-ქომიუნითი.

ამჟამად ბევრი კომპანია ცდილობს ფეისბუქზე შექმნას პროფილი ან გვერდი. მათი უმეტესობა ამას აკეთებს სპონტანურად, დაუგეგმავად და ჯამში – არაპროფესიონალურად. შედეგად, ისინი უბრალოდ წარმოდგენილნი არიან სოც. ქსელში მაგრამ დიდი მარკეტინგული ეფექტის მიღებას ვერ ახერხებენ.

თქვენ რამდენად აქტიურად იყენებთ Linked In-ს? მიგიღიათ იქ რამე საქმიანი წინადადებები?

მსგავსი პოსტები

• ინტერვიუ: “სოციალური მედია საქართველოში”
• ჩემი ვიდეოკომენტარი წინასაარჩევნო რეკლამებზე
• “სად ვიცოდით მაშინ ტვიტერი” ანუ ახალი საკვირაო რუბრიკა
• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში

“ნავიგატორის” შეკითხვები:

მოკლედ მაინტრესებს თქვენი აზრით დღესდღეობით საქართველოში სოციალური მედია და კერძოდ ბლოგინგი განვითარების რა საფეხურზეა? რა კონკრეტული ნაბიჯების გადადგმაა საჭირო წინსვლისთვის ამ მიმართულებით?  ზოგადად რა მიმართულებით შეიძლება განვითარდეს სოც. მედია ჩვენ ქვეყანაში?

ეკონომიკის სამინისტროში გამართულმა შეხვედრამ, ასევე სინგულარ ჯგუფის კონფერენციამ რა დადებითი შედეგები მოიტანა?

ზოგადად თქვენი შეფასებით რამდენად პოპულარულია საქართველოში სოციალური მედია და რამდენად შეიძლება ჩაანაცვლოს ტრადიციული მედია?

ჩემი პასუხი:

სოციალური მედია ძალიან ფართო ცნებაა და ბლოგი მისი მხოლოდ მცირე შემადგენელი ნაწილია. ამ მხრივ საქართველო დანარჩენი მსოფლიოსაგან ცოტათი განსხვავებული გზით განვითარდა: ჩვენთან 2001 წლიდან არსებობს ფორუმები; მათ შორის ყველაზე პოპულარულია თბილისის ფორუმი (forum.ge). იგი წლების განმავლობაში ვითარდებოდა, სანამ საბოლოოდ ქვეყნის ძირითად სოც. ქსელად არ ჩამოყალიბდა. ეს იქამდე ბევრად ადრე მოხდა, ვიდრე ბლოგები, ოდნოკლასნიკები, ფეისბუქი და სხვა საიტები გაჩნდებოდა.

ამჟამად Facebook-ის პოპულარულობა ყოველდღიურად იზრდება, თუმცა ფორუმი მაინც რჩება ძირითადი მსჯელობის ადგილად. ეს კი თავის მხრივ იწვევს იმას, რომ ბევრი ერიდება საკუთარი ბლოგის გახსნას, რადგან მას აკმაყოფილებს ფორუმი, როგორც დიდი წერილების განთავსების ადგილი და ფეისბუქი, როგორც თანამოაზრეებთან საუბრის საშუალება.

პირველი ბლოგები საქართველოში 2005 წლიდან არსებობს. ბოლო 1 წელია შეინიშნება ბლოგერთა რაოდენობის ზრდა, თუმცა ხშირად რამდენიმე ჩანაწერის გამოქვეყნების შემდეგ, იმედგაცრუებული ახალბედა ბლოგერი თავს ანებებს ბლოგის მოვლას. ამჟამად დაახლოებით 50-მდე ასე თუ ისე რეიტინგული ბლოგია, რომელიც რეგულარულად ახლდება და მკითხველი ჰყავს.

იმისათვის, რომ ბლოგერობა საქართველოში გახდეს უფრო მასობრივი, ინტერნეტის მომხმარებელმა, მკითხველებმა, ბიზნესმა, არასამთავრობო სექტორმა, ტრადიციულმა მედიამ და სხვა დაინტერესებულმა მხარეებმა უნდა შეიტყონ რაშია ბლოგის უპირატესობა. ის თემები, რისთვისაც დღეს მრავალი საიტი იხსნება, რომელთაც 20 კაცი კითხულობს, შეიძლება ბევრად აქტუალურ თემად აქციოს ბლოგის ერთმა ჩანაწერმა. ის ბიზნესმენი, რომლის იმიჯის შექმნაზე ტელეეთერის საათები იხარჯება, ბლოგით იგივე შედეგს უფრო მალე და თანაც უფასოდ მიაღწევს. ბლოგი არ არის რამდენიმე ათეული ადამიანის ჰობი. ბლოგი არის საკუთარი აზრების გამოხატვის ყველაზე თანამედროვე და დამაჯერებელი საშუალება. როგორც კი ამას შეიტყობს საზოგადოება, ბლოგინგი თავისთავად განვითარდება. რასაკვირველია საჭიროა შესაბამისი საგანმანათლებლო ნაბიჯები – როგორც ტექნიკური კუთხით, ასევე თვით ბლოგინგის პოპულარიზაციისთვის.

რაც შეეხება ეკონომიკის სამინისტრში გამართულ შეხვედრას: რადგანაც იგი იყო პირველი, მისი ძირითადი დადებითი შედეგი არის ის, რომ დაისახა განვითარების სამომავლო გეგმები. ბლოგერებმა დაინახეს, რომ სამინისტრო ხედავს მათ საჭიროებას ეკონომიკის სხვადასხვა სფეროების მარკეტინგში. ხოლო სამინისტრო გაეცნო იმ იდეებს და პრობლემებს, რაც არსებობს ბლოგინგისა და ბიზნესის ურთიერთობებში. თუ მუშაობა გაგრძელდა, შთამბეჭდავ შედეგებს შეიძლება ველოდოთ.

ტრადიციული მედიის სტაბილური მომხმარებელი უმეტესად ასაკით უფროსია. ახალგაზრდებში ინტერნეტი მასობრივად ანაცვლებს ტრადიციულ საინფორმაციო თუ გასართობ საშუალებებს. ტელევიზიები ავითარებენ ონლაინ-მაუწყებლობას, გაზეთები მასობრივად ხსნიან ონლაინ-გამოცემებს. ამ მხრივ სოციალურ მედიას აქვს ერთი დიდი უპირატესობა: მას აქვს ნდობის მაღალი ხარისხი, რადგანაც იგი პერსონალურია. ანუ, ყოველ ჩანაწერს ყავს ერთი კონკრეტული ავტორი (და არა რედაქტორი, გამომცემლობა, ტელეარხი).

ველი კომენტარებს

მსგავსი პოსტები

• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში
• ჩემი ვიდეოკომენტარი წინასაარჩევნო რეკლამებზე
• ბლოგერული განვითარების სამინისტრო
• iTV Conference
• ჩემი “სოციალური” კვირეული

დიდი მადლობა დოდკას (ინტერვიუს ორგანიზებისთვის) და პიკოს (ინტერვიუს წაყვანისა და ჩაწერისთვის).

მსგავსი პოსტები

• ინტერვიუ: “სოციალური მედია საქართველოში”
• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში
• კომენტარი სტატიისთვის Linked In-ის შესახებ
• Post-election Post
• წყალი უფასოდ(?!)

წარმოიდგინეთ, რომ…

<suppose>

გაცვიათ დიდი ხნის ნაყიდი ფეხსაცმელი. ფეხი მას თითქოს უკვე მიეჩვია და აღარსად გიჭერთ. შესახედაობაც არ დაუკარგავს და ქუსლიც ცოტა ხნის წინ შეუცვალეთ. მაგრამ ისიც იცით, რომ დიდი ხანი სიარულისას ფეხი გტკივდებათ და ჰაერსაც ცუდად ატარებს. მოკლედ, რადგან ნაყიდია ხმარობთ, თუმცა თუ უკეთესი გამოჩნდება – შეელევით და შეცვლით.

ამ დროს ხედავთ რეკლამას, სადაც გპირდებიან რევოლუციური, უპრეცედენტო, უნიკალური ტექნოლოგიებით შესრულებულ ფეხსაცმელს, რომელიც თქვენი ფეხის ტერფს იმეორებს, ზრუნავს თქვენს ჯანმრთელობაზე, ღირს ფაქტიურად არაფერი და გამოიყურება იმაზე უკეთესადაც კი, რაც ახლა გაცვიათ. თქვენ ის გინდათ, თქვენ ის გესიზმრებათ, თქვენი სიცოცხლე უმისოდ შავთეთრია.

შემდეგ რთავთ ტელევიზორს და ხედავთ შემდეგ სურათს: ამ ფეხსაცმლის ტყავის შემქნელს ჩაუთვლია, რომ ძირს თვითონაც მშვენივრად მიაკერებს – და საკუთარი ფეხსაცმელი გამოუშვია… ძირების მწარმოებელს ჩაუთვლია, რომ მთავარია ძირი იყოს გამძლე, თორემ ზევით რა იქნება, იმხელა მნიშვნელობა არა აქვს – და საკუთარი მოდელი გამოუშვია… შემდეგ ხედავთ, რომ ეს ორი ერთად გამოდის ეთერში და ამბობს, რომ შეთანხმება შესაძლებელია, ოღონდ თუ ფეხსაცმელს არ ექნება თამასა… თამასის მწარმოებელი ამბობს, რომ მის გარეშე ფეხსაცმელი წარმოუდგენელია… მოკლედ, თქვენ ყოველდღიურად ხედავთ თქვენს საოცნებო ფეხსაცმელს და იმას, თუ როგორ ვერ თანხმდებიან მისი შემქმნელები, რომ დააყენონ საშველი და დაიწყონ მისი წარმოება.

ამავე დროს, თქვენი არსებული ფეხსაცმლის მწარმოებელმა მოაგროვა მომხმარებლის feedback (он же – უკუკავშირი) და გამოაცხადა, რომ “მიუხედავად იმისა, რომ ბევრს აკეთებს გაუმჯობესებისათვის, გასაკეთებელი კიდევ ბევრია” და ცვლილებები შეიტანა არსებულ მოდელში, რათა ფეხს აღარც ეტკინოს და აღარც დაცხეს.

თქვენს თვალწინ დგება არჩევანი: დაელოდოთ რევოლუციურ ფეხსაცმელს, თუ კი ის ოდესმე მაინც იწარმოება, ან წახვიდეთ და იყიდოთ თქვენი შეჩვეული ფეხსაცმლის ახალი ვარიანტი, რომელიც როგორც მინიმუმ იმაზე უარესად არ გეჩვენებათ რაც ახლა გაცვიათ, დღესვე ხელმისაწვდომია და თანაც ახალ კომფორტსაც გპირდებათ.

რას აკეთებთ თქვენ?

</suppose>

არის კიდევ კითხვები?

მსგავსი პოსტები

• ჩემი ვიდეოკომენტარი წინასაარჩევნო რეკლამებზე
• წყალი უფასოდ(?!)
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი
• ვირუსული ვიდეო
• შეიკარი რემენი, სირაძე!

გრძელი ტექსტების მოზიზღეები რომ არ გამოგვაკლდნენ მსჯელობაში, აქვე ვიტყვი:

უფასო წყალი ნიშნავს რომ წყალი აღარ გვექნება!

რატომ?

პასუხს ნაწილობრივ ეს ორი კლიპიც სცემს, რომელიც იმ დროს გაკეთდა, როცა GWP-ს ჯერ კიდევ თბილისის წყალი ერქვა და სახელმწიფო კომპანია იყო:

1.

2.

ეს კლიპები 3 წლის წინაა გადაღებული. მათი ძირითადი მიზანი იყო თბილისის მოსახლეობისთვის ახსნილიყი, რომ (1) წყალი მდინარეში არ ნიშნავს წყალს მათ ონკანში და რომ (2) წყალი არ არის შეუზღუდავი ოდენობით. სანამ ეს კლიპები გაკეთდებოდა, ხშირად ისმოდა ფრაზა “საქართველოში წყალი ფული უნდა ღირდეს?!” ამაზე ყოველთვის ვპასუხობდით: მდინარეში წყალი ახლაც უფასოა – მიბრძანდით და მიირთვით. ამ კლიპებმა ამ მხრივ მოსახლეობის გათვიცნობიერება აამაღლა და “წყლის უფასოების” თემა დღის წესრიგიდან მოხსნა. როგორც აღმოჩნდა – დროებით…

მაგრამ ესეც არ არის მთავარი! ეგებ უბრალოდ მერიის ბიუჯეტიდან აპირებს სლოგანის ავტორი კერძო კომპანიის სუფსიდირებას? მიუხედავად იდეის მარაზმულობისა, მაინც განვიხილოთ რა მოხდება ამ შემთხვევაში. რა მოხდება და… მოსახლეობა ჩათვლის რომ წყალი “ულევი” და შეუზღუდავი რესურსია, საერთოდ აღარ დაზოგავს მას და არც ონკანს შეაკეთებს. რა საჭიროა, როცა რაღაც უფასოა?! შედეგად, დღეს არსებული წყლის გრაფიკი კიდევ უფრო გაიზრდება, რადგან არსებული მოხმარების მაჩვენებლებითაც კი წყალს უფრო ნაკლებს უნდა ვიყენებდეთ, რომ ყველას გვეყოს. ახალი მდინარე კი ჯერ არავის აღმოუჩენია თბილისის სიახლოვეს…

არის კიდევ ერთი საინტერესო მომენტი. ”უფასო რომ ზოგადად არაფერი არაა” და რომ “თუ აქ და ახლა უფასოდ მოგცეს, სადმე რამე მაინც დაგიჯდება” ეს ყველამ კარგად იცის. არის ორი სცენარი, თუ სად შეიძლება იმალებოდეს “ძაღლის თავი”:

1. წყლის ტარიფი ზოგადად ორი რიცხვისგან მიიღება:

• ტარიფი წყლის მიწოდებაზე
• ტარიფი კანალიზაციაზე

სარეკლამო კამპანიაში არავის აუხსნია “წყალი უფასოდ” შეიცავს თუ არა კანალიზაციის ტარიფს – თუ მხოლოდ წყლის მიწოდებას გვპირდებიან უფასოს?

2. წყლის ტარიფი მოსახლეობისთვის არის 10 თეთრი კუბურ მეტრზე, მაშინ როცა ბიზნესისთვის არის 4 ლარი და 40 თეთრი. შესაბამისად, დღეს უკვე შექმნილია ისეთი სისტემა, როცა თბილისის წყლის სისტემას ბიზნესი ინახავს. არსადაა ნათქვამი, რომ მოსახლეობისთვის გაუფასოებული წყალი არ გაძვირდება ბიზნესისთვის.

ჩემი პირადი ხედვა თბილისში წყლის სისტემის მხარდასაჭერად ასეთია:

• სასწრაფო გამრიცხველიანება
• ონკანების მასიური შეკეთება
• გონივრული, მაგრამ არა ნულოვანი ტარიფი – რომელიც დაგაზოგინებს წყალს, მაგრამ არ გაგიკოტრებს ჯიბეს

შედეგად, დაზოგილი წყალი გამოთავისუფლდება ქსელში და გრაფიკი თავისთავად დაიკლებს ან გაუქმდება.

Resume: ზოგადად, წყლის თემაზე გაუთავებლად დიდ ხანს შეიძლება მსჯელობა. ამ პოსტით უბრალოდ იმის ჩვენება მინდოდა, რომ ერთმა კონკრეტულმა ლოზუნგმა, თუ იგი ცხოვრებაში ასევე რიხიანად და დაუსაბუთებლად გატარდება, შეიძლება ძალიან ცუდი შედეგი მოიტანოს – მიუხედავად სასიამოვნო საწყისი ჟღერადობისა.

მსგავსი პოსტები

• ჩემი ვიდეოკომენტარი წინასაარჩევნო რეკლამებზე
• Post-election Post
• საეკლესიო-სამშენებლო ფანდრაიზინგი
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი
• ვირუსული ვიდეო

iTV Conference

გუშინ იყო iTV კონფერენციის მეორე დღე. როგორც ჩემს წინა პოსტში ვივარაუდე, მეორე დღე კი არა – დამოუკიდებელი კონფერენცია გამოდგა. ჩემს აღმატებით მოსაზრებებს ორგანიზების, დიზაინერული შეფუთვის, კვების და სხვა საკითხებზე აქ აღარ გავიმეორებ – ყველაფერი ისევე კარგად იყო, როგორც პირველ დღეს. პირდაპირ შინაარსზე გადავალ:

მეორე დღის პრეზენტაციები ჩემთვის ბევრად უფრო საინტერესო იყო – როგორც თემის გაშლის, ისე სპიკერების თვალსაზრისით. განრიგში იყო სულ იყო 4 პრეზენტაცია: 3 უცხოური (თემაზე “ყველაფერი კარგადაა”) და 1 ქართული (თემაზე “ყველაფერი ცუდადაა”). ბოლოს კიდევ ბონუსად გველოდა MyVideo.ge-ს ქეისის განხილვა (თემაზე “ჩვენთანაც ყველაფერი კარგადაა”).

Peter Woodford და Stephen Ong წარმოადგენდნენ ბრიტანული ინტერნეტ-სატელევიზიო საიტების ქსელს viewmy.tv, რომელშიც 60-მდე სხვადასხვა საიტია გაერთიანებული. თუ პირველი უფრო ტექნიკური სფეროს სპეციალისტია, მეორე სულ “ჩვენიანი” აღმოჩნდა – ბიზნეს სკოლის კურსდამთვარებული. თან, მისი პრეზენტაცია ინტერნეტ-ტელევიზიის მარკეტინგს და რეკლამას ეხებოდა. ამიტომ, კითხვების დასმის დრო რომ მოვიდა მიკროფონი ხელიდან ვერ გამომართვეს…

მათ გარდა უცხოელი პრეზენტატორი იყო Hemmy Cho – BBC-ის აკადემიის ტრენერი, რომელმაც მიუხედავად შერჩენილი აზიური აქცენტისა, მაინც კარგი პრეზენტაცია გააკეთა. მათ შემდეგ ჯერი ქართული Teen TV-ის პრეზენტაციაზე მიდგა. როგორც ყოველთვის, “საქართველოში განსხვავებულ აზრს უჭირს სატელევიზიო ეთერში გაღწევა” და “მიუხედავად იმისა, რომ ძირითადი სამიზნე აუდიტორია ინტერნეტში ზის, ტრადიციული ტელევიზია მაინც მნიშვნელოვანი არხია ინფორმაციის გავრცელებისთვის”. ვითომ 16 რიცხვში Gillian Tan-მა არ გამოაცხადა ყველას გასაგონად, რომ სინგაპურში პროვოკაციული გადაცემები ტელევიზიაში რომ არ არის მიღებული, ამიტომაც ინტერნეტ-ტელევიზია გავაკეთეთო. სამწუხაროა, რომ ჩვენში “ორგანიზაციული წუწუნი” გახდა საქმის კეთების შემადგენელი ნაწილი.

დღე დააგვირგვინა MyVideo.ge-ს “ქეისის განხილვამ”. ნუ ქეისი კი არა success story გამოვიდა, მაგრამ ეს პრეზენტაცია მაშინ დავაფასე, როცა ბრიტანელებმა რამდენიმე ფაქტის მოსმენის შემდეგ ერთმანეთს გადახედეს და შეეტყოთ, რომ “რაღაც ახალი გაიგეს”. აქვე ვიტყვი, რომ MyVideo-მ გააჟღერა გეგმა, რომლის მიხედვითაც მალე “ვიდეო ბლოგინგის განვითარების მიზნით ამუშავდება Live Streaming-ის არხები ბლოგერებისთვის”. რეალობაში რა იქნება არ ვიცი, მაგრამ მოსასმენად კარგია…

და ბოლოს, შეკითხვა სათაურიდან: რატომ არ იყო ამ ღონისძიებაზე Rocko?! ეს შეკითხვა რამდენჯერმე დამებადა:

• პირველად, როცა სატელევიზიო სტრიმინგზე მიდიოდა საუბარი და ვიცი, რომ ტელეიმედში სტრიმინგი როკოს დროს გაკეთდა.
• მეორედ, როცა Teen TV-ს პრეზენტაცია იყო და ახსენეს, რომ როკოს ფორუმმა teen.ge-მ უარი უთხრა მათ აქტიურ თანამშრომლობაზე.
• და ბოლოს, ანუ მესამედ მაშინ, როცა მთელი დღის განმავლობაში დარბაზს ვუყურებდი და მინიმუმ 20 ცარიელი ადგილი სულ იყო.

არავის არ ვიცავ, არავის უთხოვია ამის დაწერა და ისიც ვიცი, რომ ასეთი სათაურის გამო ამ პოსტს “სადაც საჭიროა” ციტირებას აღარ გაუკეთებენ, მაგრამ სათქმელი უნდა ითქვას – კონფერენციას ბევრი საინტერესო სტუმარი აკლდა, რომელთაგან ყველას უარი საკუთარი სურვილით არ უთქვამს.

ბოლოს მინდა პოზიტივით დავასრულო: კონფერენციაზე შეძენილი უცხოური ნაცნობობა მალე საინტერესო სერვისის განხორციელებაში დამეხმარება. Keep in touch

მსგავსი პოსტები

• iTV Conference
• ჩემი “სოციალური” კვირეული
• sCool: Schools. Cool schools. You choose.
• ბლოგერული განვითარების სამინისტრო
• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში

მარშუტკა: ახალი Mercedes-Benz Sprinter

ყველა მარშუტკა ერთიანი სტანდარტის მიხედვით არის გაფორმებული. წინა მხარე ყვითელია, ხოლო უკანა – თეთრი. ასევე, ყოველ მათგანს აქვს ტაქსის ნიშანი ზევით. ბორტზე დატანილია მფლობელი კომპანიის დასახელება და ტელეფონი, ასევე ამ კონკრეტული მარშუტკის ლიცენზიის ნომერი. ამასთან, თვით მანქანის ნომერი აუცილებლად მთავრდება 25-ით. უმეტესად Mercedes-Benz Sprinter ან მისი ასლი Volkswagen Crafter/LT გამოიყენება, ხოლო ჩვენში გავრცელებული Ford ათასში ერთია.

მარშუტკა: ძველი Mercedes-Benz Sprinter

ახლა შიგნით შევიხედოთ (სურათების ხარისხზე ჩუმად ვარ – მძღოლებს სულაც არ ახარებთ ფოტოკამერის დანახვა). ინტერიერი ყველა მარშუტკას გადაკეთებული აქვს. ამ საქმეს ჰყავს ადგილობრივი ბაზრის ლიდერიც – Feldman Vehicle Conversions. ამ ფოტოზე ჩანს თითოეული მგზავრის თავზე მყოფი კონდიცირების და განათების ბლოკი:

ინდივიდუალური კონდიციონერები

აი ამ ფოტოზე კი უფრო დეტალურად ჩანს შიდა სამზარეულო:

მარშუტკის შიდა სამზარეულო

პირველ რიგში, გადაკეთებულია შესასვლელი (როგორც თბილისის მერსედესის მარშუტკებში) და ასვლა ხდება წინა კარიდან. იმისათვის, რომ მგზავრმა კარი თვითონ არ გააღოს, მძღოლის სკამამდე მიყვანილია “ბერკეტი” (სურათზე – ვერცხლისფერი რკინის ჯოხი). სალონში არის 10 სამგზავრო ადგილი და ყოველი მათგანს აქვს უსაფრთხოების ღვედი (ქამარი). ინტერიერზე ბოლოს იმას ვიტყვი, რომ ყველა მანქანაში არის ნაგვის პატარა ურნა, ცვლადი პარკით. შესაბამისად, არსად არაფერი არ ყრია და არის სისუფთავე.

ასევე, ყველა მარშუტკა ვალდებულია იქონიოს საკასო აპარატი და თუ მგზავრი მოითხოვს – გამოუწეროს ჩეკი (რეალურად ითხოვენ მხოლოდ ისინი, ვისაც მგზავრობას სამსახური უნაზღაურებს). სურათზე ეს აპარატი მაგნიტოფონს გავს და ზოგ მანქანაში მის ადგილას არის ჩაყენებული. ასევე, ხურდა ფულთან ურთიერთობის გასამარტივებლად, ყველგან დგას გამანაწილებელი – თითო სვეტში იყრება თითო სახის მონეტა და ჩამოყრა ძალიან მარტივია.

კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი განსხვავება ჩვენი მარშუტკებისგან – იქ არ არის ჩვენებური “ხაზები”. მარშრუტი შეიძლება იყოს მხოლოდ 2 ქალაქს შორის ან იმეორებდეს ავტობუსის მარშრუტს (ფოტოზე 247 ავტობუსის მარშრუტია ნაჩვენები). მძღოლებად უმეტესად არაბები მუშაობენ. ეს ქვეყანას არაბული უმუშევრობის პრობლემას უგვარებს (უმუშევრობა – ონ ი ვ აფრიკე უმუშევრობა), ხოლო არამორწმუნე ებრაელებს აძლევს საშუალებას შაბათობითაც იმგზავრონ ტრანსპორტით (როცა ავტობუსები და რკინიგზა ისვენებენ).

მოკლედ, წმინდა მიწის მარშუტკებით 1 წელი ვსარგებლობდი და ერთს ვიტყვი: საქართველოში რომ ვინმემ ამ სფეროს ასევე მიხედოს, მარშუტკას ყველა შანსი აქვს რეალურად გახდეს სამარშრუტო ტაქსი – კონფორტული, უსაფრთხო, სწრაფი და ბოდიში და – სამაგალითო!

მსგავსი პოსტები

• Giveaway: საჩუქრები ბლოგის მკითხველებს
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი
• ერთით მეტი, მრავლით ნაკლები
• ფოტომოგზაურობა კეისარიაში
• რამდენიმე Stop Motion კლიპი

თავდაპირველად, 6 იდეა წარდგენილი იქნა ავტორების მიერ. ნებისმიერ მსურველს შეეძლო ნებისმიერი იდეის გუნდში ჩაწერილიყო. ცოტა ვისმინეთ თუ ბევრი – მე, ლექსო ხუბულავა (ეს ისაა, ვისიც jobs.ge-ა) და თეა ხარიტონაშვილი (ეს კი ისაა, ვისიც convert.ge-ა) ერთ გუნდათ მივედით ერევნიდან ჩამოტანილ იდეასთან: გაკეთდეს საიტი, რომელიც მოეხმარება მშობლებს სკოლის შერჩევაში და არსებული სკოლის შესახებ გამოცდილების გაზიარებაში.

მე გუნდში რასაკვირველია მარკეტინგის მიმართულება დამევალა. შედეგად, პროექტისთვის მოვიფიქრე დასახელება sCool – ნაწარმოები სიტყვებიდან School (სკოლა) და Cool (“მაგარი”). სლოგანიც ამ ორი სიტყვის კავშირს უსვამს ხაზს:

ძირითადი ლოგო

სახელის შერჩევის პროცესშივე შემოწმდა დომენის თავისუფლება სამივე სამიზნე ზონაში (.ge, .am, .az). თანაგუნდელების დახმარებით მოხდა საიტის ლოკალური ლოგოტიპების შექმნა, თარგმნილი სლოგანებით:

ლოკალური ლოგოები

ეს ყველაფერი დავაგვირგვინეთ პატარა პრეზენტაციით:

გუნდებს ევალებოდათ საიტის როგორც მინიმუმ მონახაზის სახით წარდგენა. ჩვენ გუნდში აღმოგვაჩნდა Joomla-ს მცოდნე ადამიანი, რომელმაც 2 დღის ბოლოს ფაქტიურად მუშა საიტი შექმნა. რასაკვირველია, “ხელის შევლება” თითქმის ყველგან საჭიროა, მაგრამ გირჩევთ მიყვეთ ბმულს და შეაფასოთ ნამუშევრის მასშტაბი: scool.ge

მიუხედავად იმისა, რომ მოსამზადებელ ეტაპზე ჩვენი პროექტი ლამის საუკეთესოდ მიიჩნეოდა, ორ გამარჯვებულს შორის ის ვერ მოხვდა. ვინც გაიმარჯვა, იმათგან ერთი, ქართული პროექტი GiveMeInfo-ა, რომელიც საჯარო ორგანიზაციების მიერ ინფორმაციის არგაცემის ან დაგვიანების შემთხვევებს აღრიცხავს. ამ პროექტს “კოჭებშივე” ეტყობოდა ძალა და მთელ დარბაზს გაეხარდა, რომ გაიმარჯვეს. აი მეორე პროექტს რაც შეეხება, მის გამარჯვებას ყველა ერთსულოვნად არ დათანხმებია: SaveTheTrees ცდილობს გადაარჩინოს ხეები ერევანში. როგორც ჟიურიმ აგვიხსნა, პროექტი გამოირჩევა ვიწრო სპეციალიზაციით ერთ პრობლემაზე და სწორად შერჩეული ტექნოლოგიით (ushahidi არის სპეციალური პლატფორმა სოციალური ორიენტაციის პროექტებისთვის; ჩვენ მის შესახებ მხოლოდ ბანაკის დამთავრების შემდეგ, სემინარზე შევიტყვეთ).

როგორც ყველა შეჯიბრში, აქაც ჟიურის გადაწყვეტილებით ყველა კმაყოფილი ვერ იქნებოდა. თუმცა, რაზეც ყველა შევთანხმდით, იყო ის, რომ 2 დღეში 6 განსახორციელებლად მზა პროექტის შექმნა არის წარმოუდგენელი შედეგი, რაც რეალობა გახდა. პირადად ჩემს ნებაზე რომ იყოს, ასეთ ბანაკს თვეში ერთხელ ჩავატარებდი. ეგებ ამან მაინც გააჩინოს ქარნეტში საინტერესო პროექტები.

P.S. ახლახანს აღმოვაჩინე ვიდეო ბანაკის შესახებ:

მსგავსი პოსტები

• ჩემი “სოციალური” კვირეული
• iTVc2: რატომ არ იყო იქ Rocko?!
• ბლოგერული განვითარების სამინისტრო
• iTV Conference
• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში

მარჯვნიდან პირველი ჩანს ჩემი ფასადის ნაწილი

რას ეხებოდა შეხვედრა? რამდენიმე საიტზე დაიდო ამ შეხვედრის აღწერა, სადაც მთავარ თემად გამოტანილია ბლოგერების ასოციაციის შექმნის იდეა. პირდაპირ ვიტყვი, რომ ამ საკითხს შეხვედრაზე დაეთმო 2 საათიდან 2 წუთი. უმრავლესობა მას არ დაეთანხმა და გაგრძელდა უფრო მნიშვნელოვანი საკითხების განხილვა.

გამოიკვეთა ორი ძირითადი მიმართულება, რაშიც სამინისტრო ხედავს ბლოგერების (ახალი მედიის) საჭიროებას:

1. ქვეყნის ტურისტული იმიჯის ფორმირებისას
2. ბიზნესის არასტანდარტული მარკეტინგული აქტივობებისას

ტურისტული მიმართულების განხილვისას გამოიკვეთა ძირითადი პრობლემები:

• საქართველოს რუკის არარსებობა Google Maps-ში (რომელიც უფასო რუკების ძირითადი სერვისია მსოფლიოში)
• საქართველოს მედიაბანკის არარსებობა (იგულისხმება ქალაქების, დასახლებების და სხვა ტურისტული მიმართულებების თემატური ფოტო/ვიდეო მასალა)
• უცხოენოვანი (ძირითადად – ინგლისური და რუსული) ბლოგერების ფაქტიურად არარსებობა

რასაკვირველია, მთელი ეს საუბარი მიდიოდა ეჭვნარევი ოპტიმიზმით, რადგან ყოველ დღე არ გიძახის რომელიმე მინისტრი ახალ მედიაზე სალაპარაკოთ. თვით ის ფაქტი, რომ ასეთი შეხვედრა შედგა, მნიშვნელოვანია. თუმცა, ისეთი პირი უჩანს, რომ ეს შეხვედრა ბოლო არ იყო.

განსხვავებით ტურიზმის მიმართულებისგან, სადაც უფრო კონკრეტული პრობლემები დასახელდა, ბიზნესთან მიმართებაში საუბარი უფრო კონცეპტუალური იყო. ანუ, ძირითადად ისმოდა ფრაზები “კარგი იქნება თუ” ან კიდევ “შესაბამისი დაინტერესების შემთხვევაში” და ა.შ. მე პირადად შემექმნა შთაბეჭდილება, რომ ბლოგერთა “პროფკავშირს” ხელი აქვს ჩაქნეული ქართულ ბიზნესზე და მათ საბლოგერე სწავლა-განათლებას მხოლოდ “მყარი ფინანსური” გარანტიების პირობებში თუ შეძლებენ.

რაც არ უნდა იყოს, იმისათვის რომ ბიზნესს კორპორატიული ბლოგინგი საერთოდ უხსენო და მან ეს მოისმინოს, ეკონომიკის სამინისტროს მონაწილეობა კრიტიკულად მნიშვნელოვანია – ქართველი ბლოგერისა და ქართველი ბიზნესმენის ღირებულებათა სისტემა ამჟამად ზედმეტად განსხვავდება ერთმანეთისაგან.

აქვე, მივიღეთ დაპირება, რომ საინფორმაციო ტექნოლოგიების დეპარტამენტი გვიშუამდგომლებს მობილურ ოპერატორებთან, რათა მათ კავშირი დაამყარონ ტვიტერთან და ტვიტების წერა SMS-ის საშუალებით გახდეს შესაძლებელი (როგორც ეს მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაშია).

მოკლედ, როგორც ვთქვი, შეხვედრამ ბევრი გეგმა წარმოშვა. იმედი მაქვს, მათი ნაწილი მაინც განხორციელდება.

მსგავსი პოსტები

• iTV Conference
• ჩემი “სოციალური” კვირეული
• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში
• ინტერვიუ: “სოციალური მედია საქართველოში”
• iTVc2: რატომ არ იყო იქ Rocko?!

ვიწყებ წინა პოსტში ნახსენები “სოციალური” კვირეულის ღონისძიებების აღწერას. რადგან წინა ღონისძიებების აღწერა ცოტა დამაგვიანდა, დავიწყებ უახლესით და შემდეგ მივყვები რიგით უფრო ძველებს:

iTV Conference

გუშინ გაიმართა iTV კონფერენცია. უფრო სწორად – მისი პირველი დღე. თუმცა, მეორე ნაწილი შორეულ 29 აპრილს არის დაგეგმილი. თუ გავითვალისწინებთ, რომ მეორე დღის თემატიკაც უფრო ტექნოლოგიებზეა ორიენტირებული, ვფიქრობ უფრო სწორი იქნება 2 დამოუკიდებელ კონფერენციად ჩავთვალოთ.

კონფერენციის პირველი დღის შინაარსზე ბევრი პოსტი დაიწერა. მოგვიანებით მეც ვიტყვი რამდენიმე სიტყვას. მანამდე კი მინდა მოგიყვეთ იმ დეტალზე, რაც ალბათ ყველა ღონისძიებაზე დასწრებისას პირველი გხვდებათ თვალში. ვგულისხმობ შეფუთვას.

რეგისტრაციის გავლის შემდეგ ყველა მონაწილეს გადმოგვეცა პარკი (როგორც შემდეგ აღმოჩნდა – გაზეთ Financial-ის რეალური ნომრებიდან გაკეთებული):

iTV Bag

რასაკვირველია, ვიღას ახსოვდა კონფერენცია – იმავე წამს პარკის შიგთავსის დათვალიერებას შევუდექი

იქ დამხვდა დღის განრიგი. სტამბურად დაბეჭდილი:

iTV Schedule

ბლოკნოტი. სურათზე ბევრად უარესად გამოიყურება, ვიდრე ცხოვრებაში:

iTV Notebook

დისკი. როგორც აღმოჩნდა, ყველა გამომსვლელის პრეზენტაციით:

iTV Disc

გარდა ამისა, პაკეტში იყო კალამი და მაისური, რომლის ზომაც საიტზე რეგისტრაციის დროსვე შეგეძლო აგერჩია. მე არსებულთაგან ყველაზე დიდი ზომა – XXL მქონდა მონიშნული. ეს ზომა დამხვდა პაკეტშიც… მაგრამ, როგორც ჩანს ამ მწარმოებლის განზომილებით მე XXXXL მჭირდება. მოკლედ, მაისური მუდმივად შემახსენებს დიეტის აუცილებლობას

ამ ნაწილის შესაჯამებლად ვიტყვი, რომ შეფუთვა იყო სასიამოვნოდ მაღალ დონეზე. რესფექთები ორგანიზატორებს.

პაკეტში ასევე იყო ჩემი სახელობითი ბეჯი:

iTV Badge

ორგანიზატორებმა საინტერესო მეთოდით გამოსახეს საკონტაქტო მონაცემები – ამისათვის მათ ორგანზომილებიანი შტრიხკოდი (2D barcode) გამოიყენეს. იგივე კოდი ჰქონდათ დატანილი სავიზიტო ბარათებზეც. თუ გავითვალისწინებთ, რომ ნებისმიერ ნოკიასაც კი შეუძლია ამ კოდის პირდაპირ წაკითხვა და მონაცემების სატელეფონო წიგნში შეტანა, ის დროა ყველამ დავიტანოთ ეს კოდი სავიზიტო ბარათებზე.

მთელი ამ იდილიიდან ამოვარდნილი იყო კონფერენციაზე რეგისტრაციის პროცესი (დასაწყისშივე არ ვახსენე, სიტკბო რომ არ გამეფუჭებინა). საიტზე რეგისტრაციის წარმატებით გავლის შემდეგ, შერჩეულ მონაწილეებს ელფოსტით მოგვივიდა აი ასეთი მოსაწვევი:

iTV Invitation

ეს მოსაწვევი ამობეჭდილი სახით უნდა მიგვეტანა კონფერენციის დღეს. ჩემი აზრით ეს ზედმეტი გართულებაა. მე პრინტერიან კომპთან იმ დღეს ვერ აღმოვჩნდი და მომიწია უბრალოდ კოდის კარნახი, რაც საკმარისი აღმოჩნდა. გმადლობთ. მაგრამ თუ ეს საკმარისია, რაღაზე აბეჭდინებთ სხვებს?! მოსაწვევზე ლაპარაკს რომ მოვრჩეთ, კიდევ ერთი შეკითხვა გამიჩნდა: თუ სხვა დოკებზე გამოყენებულია 2D კოდი, აქ რატომაა ჩვეულებრივი? Who cares, მაგრამ უბრალოდ საინტერესოა

ახლა გადავიდეთ საკუთრივ კონფერენციის შინაარსზე. სამწუხაროდ, ფოტოები არ გადამიღია, ამიტომ ეს ნაწილი თხრობითი იქნება.

დღის პირველი და ბოლო პრეზენტატორი იყო Gillian Tan – სინგაპურული ინტერნეტ-ტელევიზიის, ClickNetwork.TV-ის დირექტორი. მის ორივე პრეზენტაციას ეტყობოდა პროფესიონალიზმი. მის პრეზენტაციაში ლაპარაკი იყო ინტერნეტ-ტელევიზიის ზოგად ბიზნეს მოდელზე, მის ადგილზე ტელებაზარზე, სატელევიზიო მარკეტინგის სპეციფიკაზე, ახალი მედია ინტრუმენტების გამოყენებაზე და ა.შ.

დღის მეორე მოწვეული სტუმარი იყო სინგაპურელი ბლოგერი და ხსენებული ClickNetwork.TV-ის მონაწილე Wendy Cheng, იგივე Xiaxue. მისი ნიკი ჩინურად თოვლის ფანტელს თუ რაღაც ამდაგვარს ნიშნავს, მაგრამ დამსწრეთა უმრავლესობამ Xiaxue წაიკითხა როგორც Xaixui და… თოვლის ფანტელი ვიღას ახსოვდა როგორც ბლოგერი იგი უდაოდ ძალიან წარმატებულია, თანაც მთელს მსოფლიოში. როგორც პრეზენტატორი მე პირადად არ მომეწონა. შეიძლება ეს სპეციფიური აქცენტის ბრალია. შეიძლება იმის, რომ მისი პრეზენტაციის მოზრდილი ნაწილი YouTube-ზე დადებულ პრიკოლებს მიეძღვნა. თუმცა, იქ ჩემს გარდა მრავალი ისეთი იჯდა, ვისთვისაც Xiaxue ცოცხალი ლეგენდაა და სულ რომ ჩუმად მდგარიყო, მაინც მოახდენდა მის ეფექტს.

სხვა დეტალებზეც მინდა ვთქვა რამდენიმე სიტყვა:

კვების საკითხი იყო მართლაც მაღალ დონეზე მოგვარებული: დაგვხვდა სრულყოფილი სუფრა, 8-8 პერსონაზე გაწყობილი მაგიდებით.

თარჯიმნობას გვიწევდა ჩემი თანაინტელექტკლუბელი გიორგი ლაშხი და მისი კოლეგა ქალბატონი, რომელმაც ერთ-ერთი კლიპის თარგმნისას ისეთი სიტყვები წარმოშვა, რომ მისი იუმორის გრძნობა მთელმა დარბაზმა დააფასა!

მოკლედ, ძალიან კარგი დღე გამოდგა. დიდი რესფექტი ორგანიზატორებს. დიდი მოლოდინით ველი 29 რიცხვს და მეორე კონფერენციას!

მსგავსი პოსტები

• ჩემი “სოციალური” კვირეული
• ბლოგერული განვითარების სამინისტრო
• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში
• iTVc2: რატომ არ იყო იქ Rocko?!
• ინტერვიუ: “სოციალური მედია საქართველოში”

• 9-10 აპრილი – Social Innovation Camp
• 11-12 აპრილი – ვორკშოპი ახალი მედიის გამოყენების სტრატეგიებში
• 13 აპრილი – ტრენინგი ტრენერებისათვის ახალ მედიაში
• 14 აპრილი – იძულებითი შესვენება (ეკონომიკის სამინისტროში შეხვედრა გადაიდო)
• 15 აპრილი – შეხვედრა ეკონომიკის მინისტრთან საქართველოში ტურიზმისა და ბიზნესისათვის ახალი მედიის სტრატეგიის საკითხებზე
• 16 აპრილი – iTV კონფერენცია

ჰა, რავარია?

როცა ეს სოც. ღონისძიებები მორჩება, ვაპირებ თითოეულ მათგანზე პოსტის დადებას. იმედია ძალიან დაგვიანებული და აქტუალობა დაკარგული არ იქნება

Stay tuned.

მსგავსი პოსტები

• iTV Conference
• ბლოგერული განვითარების სამინისტრო
• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში
• iTVc2: რატომ არ იყო იქ Rocko?!
• sCool: Schools. Cool schools. You choose.

8-10 აპრილს თბილისში იწყება Social Innovation Camp (SIC-Caucasus), რომელიც სხვა მიზნებთან ერთად შეეცდება ქარნეტში ახალი იდეების და problem-solving საიტების იდეების თავმოყრას.

SICamp

რას ნიშნავს SIC-Caucasus, მათ საიტზეც შეგიძლიათ ნახოთ, აქ კი მოკლედ გეტყვით: წარდგენილი ათეულობით იდეიდან შეირჩევა 6, რომელზეც 2 დღის განმავლობაში იმუშავებს საერთაშორისო ჯგუფები – იდეის ავტორის, ვებ-მასტერის, მარკეტოლოგის და სხვა საჭირო ადამიანების შემადგენლობით. შედეგად, ორი დღის ბოლოს დაიდება ჩამოყალიბებული პროექტები (მათი განხორციელების კონკრეტული გეგმითურთ). ასევე, გამოვლინდება ერთი გამარჯვებული პროექტი, რომელსაც გადაეცემა ბიუჯეტი (3000 € თუ $) მისი განხორციელებისათვის.

სკეპტიკოს-პესიმისთებს რა გამოლევს, მაგრამ პირადად მე დიდი ოპტიმიზმით ვუყურებ ამ ღონისძიებას და იმედი მაქვს, მის შემდეგ ქარნეტში რამდენიმე საინტერესო და საჭირო საიტი გაჩნდება.

მსგავსი პოსტები

• sCool: Schools. Cool schools. You choose.
• ჩემი “სოციალური” კვირეული
• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში
• iTVc2: რატომ არ იყო იქ Rocko?!
• ბლოგერული განვითარების სამინისტრო

Pesach Table

სხვა პოსტები

• “სად ვიცოდით მაშინ ტვიტერი” ანუ ახალი საკვირაო რუბრიკა
• Best way to promote yourself
• First Post
• აი ია, აი ფედი
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი

საჩუქრები გადაეცემათ:

Nona Khujadze

Teona Kiladze

მაიკო

სად გადმოგცეთ, მომწერეთ კომენტარში.

მსგავსი პოსტები

• მარშუტკა წმინდა მიწაზე
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი
• ერთით მეტი, მრავლით ნაკლები
• ფოტომოგზაურობა კეისარიაში
• რამდენიმე Stop Motion კლიპი

საქართველოში ეს თემა დიიიდი ხნის წინ ჯეოსელმა დაიწყო, როცა აქცია “დარგე ხე” გააკეთა (რეკავ ნომერზე, ანგარიშიდან გეჭრება ლარი, ამ ლარად ყიდულობენ ნერგს და შენს სახელზე რგავენ). მეორე დიდი ტალღა წამოიწყო ფონდ “იავნანამ”, რომელიც 25-60-60-სა არ იყოს, ნომრით – 30-30-თ უფრო ცნობენ მგონი, იმდენი რეკლამა ატრიალა.

ამ ყველაფრის პარალელურად მობილური ფანდრაიზინგის (fundraising – თანხის მოძიება) საქმეში ჩაერთო ეკლესია. უფრო სწორად – ეკლესიების მშენებლები და რესტავრატორები. ისინი, 90-იანი წლებისათვის შესაფერისი ხარისხით დამზადებული რეკლამებიდან მოუწოდებენ მრევლს 1 ლარი შეწირონ ამა თუ იმ ეკლესიის მშენებლობას, ან ძველი მონასტრის აღდგენის საქმეს. თან, თუ თავიდან ასეთი რეკლამა გადიოდა, ამჟამად უკვე არის რამდენიმე ერთად.

ამ დროს გასაკვირია მობილური ოპერატორების ქცევა. ჯერ იყო და ორი წელი ვერ ჩამოყალიბდნენ ერთიან ნუმერაციაზე, რის გამოც რეკლამაში 2-3 სხვადასხვა ნომერი იყო მითითებული. და საერთოდ: მათ ცხვირწინ ხდება ამხელა საქველმოქმედო აქტივობა და ისინი მხოლოდ ნომრის გამოყოფით შემოიფარგლებიან. და ეს მაშინ, როცა ვიღაც უცნობი მხატვრის 10 კვ. მეტრზე მოწყობილ გამოფენას ასპონსორებენ და 5 ტელევიზია მიყავთ გასაშუქებლად.

რატომ არ შეიძლება სამმა მობილურმა ოპერატორმა შექმნას ეკლესიების მშენებლობისა და რესტავრაციის ერთიანი ფონდი, გამოაცხადონ ერთიანი ნომერი, გააკეთონ ერთიანი სარეკლამო კამპანია და ამ გზით ამოღებული თანხები შემდეგ გაანაწილონ ამა თუ იმ პროექტს შორის? ასე ხომ ბევრად მეტი თანხა მოგროვდება რეალურად. ოპერატორისთვის ეს იქნება დადებითზე დადებითი PR-ეფექტი, მაყურებლისთვის ეს იქნება დასვენება ამ უნიჭო სარეკლამო რგოლებისა და სინდისის ქეჯნისაგან, რომ “აი ამ” ტაძრის მშენებლობას დაეხმარა, ხოლო “აი იმ” ეკლესიას – ვერა.

მე მგონი, თუ 28 თეთრზე შეძლეს მოლაპარაკება და წლებია გაუქანებლად უჭირავთ ეს ფასი, რამენაირად ერთ საზიარო ფონდსაც მოუვლიან. თქვენ რას ფიქრობთ?

მსგავსი პოსტები

• ერთით მეტი, მრავლით ნაკლები
• ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი თავმოუბმელობა
• ჩემი ვიდეოკომენტარი წინასაარჩევნო რეკლამებზე
• წყალი უფასოდ(?!)
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი

orange

ბრენდ orange-ის ისტორია იწყება 1994 წელს, როდესაც ინგლისურმა კომპანია Microtel-მა ბაზარზე გასვლის წინ გადაწყვიტა სახელი შეეცვალა. ამისათვის მათ დაიქირავეს Wolff Olins –  ბრენდინგის კომპანია, რომელიც ამჟამად მსოფლიოშია ცნობილი ისეთი კომპანიების (რე)ბრენდინგით, როგორიცაა Билайн, МТС, Альфа-Банк, Sony Ericsson, Wacom, ლონდონის 2012 წლის ოლიმპიადა და კიდევ 50 სხვა. სახელი ახალი ბრენდისთვის თვით Microtel-ის თანამშრომელმა მოიფიქრა, ხოლო მისი ბრენდული შეფუთვა Wolff Olins-მა მოამზადა. თუმცა, ბრენდინგის კომპანიის საიტს თუ დავუჯერებთ, სახელიც მათი მოფიქრებულია:

…by creating a brand that had nothing to do with technology, and everything to do with simplicity, openness and optimism. We gave the network the name of a colour, not a technospeak name like Vodafone or Cellnet. We created a warm, human communication style that soon became universally recognisable.

ბრენდის ძირითადი არსი ჩამოყალიბდა სლოგანში The Future’s bright, The Future’s Orange. ლოგო შეგნებულად არ გააკეთეს მრგვალი, რათა არიდებოდნენ ფორთოხალთან ასოციაციას და გასულიყვნენ ნარინჯისფერზე (ინგლისურად ორივე orange-ია).

2000 წლისათვის, როცა კომპანია France Telecom-მა იყიდა, იგი უკვე 25 მილიარდი ფუნტად ღირდა და ლოიალური აბონენტების ერთერთი საუკეთესო ბაზა გააჩნდა. დღეისათვის France Telecom-მა მისი ყველა ბიზნესი – ინტერნეტი, ქალაქის ტელეფონი, ბიზნეს-სერვისები orange ბრენდის ქვეშ მოაქცია.

orange (ჩემთვის ცნობილი) ერთადერთი სატელეფონო ბრენდია მსოფლიოში, რომლის ფრანჩაიზინგი, ანუ ბრენდით სარგებლობის გადაცემა/გაქირავება ხდება. მაგალითად, ისრაელის orange-ს, რომლის აბონენტიც მე ვარ, არავითარი საერთო არა აქვს ფრანგულ კომპანიასთან, გარდა ბრენდით სარგებლობის უფლებისა.

იმისათვის, რომ უკეთ დაინახოთ, თუ რას წარმოადგენს orange დღეს, აქვე შეგიგროვეთ რამდენიმე გამორჩეული სარეკლამო რგოლი – როგორც ისრაელის, ისე ფრანგული orange-ის სარეკლამო კამპანიებიდან (რაც შევძელი MyVideo-ზე ავტვირთე, რაც არა – Vimeo-ზე; საყურებლად ყველა ღირს).

ისრაელის კლიპები

საერთაშორისო კლიპები

THE END

მსგავსი პოსტები

• ვირუსული ვიდეო
• შეიკარი რემენი, სირაძე!
• რამდენიმე Stop Motion კლიპი
• ჩემი ვიდეოკომენტარი წინასაარჩევნო რეკლამებზე
• გულისამაჩუყებელი რეკლამა

მე მას ვყიდი!

ვყიდი ძმას...

ჰე, თვალზე მომდგარი კურცხალი შევიმშრალეთ და ვკითხულობთ დანარჩენს:

იყიდება Sony Ericsson P1

ჭკუა ტელეფონი, მიკარება ეკრანით, ქწერტყ ღილაკების განლაგებით და “სრული ქარხნული კომპლექტაციით”. ანუ: ყუთი, პასპორტი, დისკი, კაბელი, დამტენი, დამტენის კაბელის შესაკრავი რეზინი, ეკოლოგიური ნორმების ბუკლეტი და სხვა მაკულატურა.

მისი ღვაწლი ფასდაუდებელია!.. მაგრამ ქაქუცას და შოთას ტანდემი ჩემთვის უფრო დიდი ავტორიტეტია.

კომენტარებში ველოდები ისეთი ხალხის გამოხმაურებას, რომლებიც მზად არიან იშვილონ იგი, არ მიაკარონ ცივი ნიავი და არ დაავიწყონ დედა ენა.

P.S. იგი ზურგს არასოდეს შეგაქცევთ, მაგრამ ყოველი შემთხვევისთვის, უკნიდან იგი ასე გამოიყურება:

ძმა ზურგიდან...

LATEST NEWS: მივხვდი, რომ ვერ გადავიტანდი მასთან განშორებას. ამიტომ, აღარ ვყიდი!

მსგავსი პოსტები

• საეკლესიო-სამშენებლო ფანდრაიზინგი
• ერთით მეტი, მრავლით ნაკლები
• ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი თავმოუბმელობა

საკითხის ისტორია
(ვისაც პოსტი გეგრძელებათ, გამოტოვეთ ეს პუნქტი და გადადით პირდაპირ აქ)

როდესაც 90-იანების ბოლოს საქართველოში მობილური კავშირი შემოვიდა, ბევრს არ ეგონა, რომ კლიენტთა რაოდენობა 100’000-ს გადააჭარბებდა. ამ დროს ჯეოსელს ჰქონდა მხოლოდ ნომრები 877 4X-XX-XX, ხოლო მაგთის – 899 5X-XX-XX (ამათზე ადრე იყო მეგაკომი, რომელსაც კოდი საერთოდ არ ჰქონდა და პირდაპირ თბილისის ნომრებს გასცემდა 97-XX-XX დიაპაზონში). მოკლედ, ამ 100’000-ნომრიან ზღვარს მთელი ქვეყანა ისე მიეჩვია, რომ როდესაც ჯეოსელმა 877 7X-XX-XX ნომრები დაამატა, ამას სატელევიზიო სარეკლამო კამპანია დაჭირდა და როგორც დიდი მოვლენა, ისე გაშუქდა.

შემდეგ იყო ლაილაი… 893… ლამაზ-ლამაზი კოდებით განებივრებული მომხმარებელი დიდი მანჭვა-გრეხვით შეხვდა პირველ კოდს, სადაც 8-ანის შემდეგ “წყვილი” არ იყო. თუმცა, საბოლოოდ ამ დამანჭულთა საკმაოდ დიდი რაოდენობა მოგროვდა და შედეგად ლაილაის შემდეგი კოდი – 855 კვლავაც ციფრულ-ესთეტიური ბედნიერების მომგვრელი გახდა.

ამასობაში გამოიკვეთა ქართველთა დიდი ხნის სიყვარული – ლამაზი ნომრები. და თუ ადრე მათ მოპოვებას კომპანიაში ნაცნობი ჭირდებოდა, მოგვიანებით ოფიციალური ფასები დაწესდა და ყველა ისე შლიდა ფეხს, როგორც საფინანსო საბანი ყოფნიდა.

შემდეგ კიდევ ერთი ქართული გასართობი დაინერგა: სახლის ნომრები მობილურზე. მარტო გლდანს 5-ჯერ შესთავაზეს ასეთი აქცია სხვადასხვა კოდში ოპერატორებმა (ერთი ასეთი აქცია თავად მაქვს მონაწყობი მაგთიკომში მუშაობისას). შედეგად, აბონენტს ერთი მობილური აპარატის პირობებში რამდენიმე ნომერი დაუგროვდა.

ნომრების ციებ-ცხელება მინელებული იყო, როცა ბაზარზე ყველა უფულო მოსაუბრის მეგობარი – ბილაინი შემოვიდა… და როგორც კი ბრჭყვიალ-ბრჭყვიალა 2-თეთრიან აქციებს მორჩა, მთავარ ქართულ ეროგენულ ზონას – დიახ, ლამაზ ნომრებს დაარტყა: აი თქვენ მთელი კოდი 871, მოდით და რა ნომერიც გინდათ წაიღეთ (თავიდან ვითომ სხვა ქსელის იგივე ნომერი უნდა გქონოდა, მაგრამ შემდეგ ეგ წესი ფორმალურადაც მოხსნეს). მოკლედ, “ოქროს” ნომრები 10 ლარად ჩაიგდო ხალხმა ხელში. ამას მოყვა 879, 874… ახლაც მიდის იგივე აქცია, ოღონდ 892-ზე.

საბოლოოდ, დადგა მომენტი, როცა ქვეყანაში ფიზიკურად აღარ დარჩა თავისუფალი კოდი! რაც მობილურმა ოპერატორებმა ვერ მოასწრეს, ათობით საერთაშორისო ქსელის ოპერატორმა დაისაკუთრა (მათ შორის მაგალითად ეგრისმა – 3 ერთად: 811, 812 და 817).

რა გველის წინ?

ამ ორი პოსტის ზომის შესავლის შემდეგ გადავიდეთ ძირითად საკითხზე: რას გვთავაზობენ? საუბარია ჩვენს ნომრებში 1 ზედმეტი ციფრის დამატებაზე, რაც თითოეულ კოდში ნომრების რაოდენობას გააათმაგებს და პრობლემას საშვილიშვილოდ მოხსნის. გაიგო თუ არა ეს ამბავი საზოგადოებამ, იმავე წამს ატყდა ერთი ამბავი. თანაც არავინ დარდობს, რომ ტელეფონის წიგნი იქნება ფაქტიურად მთლიანად ჩასასწორებელი. არა! ყველას ადარდებს ერთი საკითხი: არ დამიმახინჯდეს ნომერი!

აი როგორ მოაგვარეს ეს პრობლემა ისრაელში:

ყველა ოპერატორს დაუტოვეს მხოლოდ ერთი კოდი – ის, რომელიც რიგით პირველი ჰქონდა აღებული, ხოლო ყველა დანარჩენი დააბრუნებინეს. არსებულ ნომრებს კი წინ (კოდის შემდეგ) ჩაუმატეს ძველი კოდის ბოლო ციფრი:

Orange-ის კოდების ცვლილების სქემა

ამით მიაღწიეს იმას, რომ არც ნომრები დამახინჯდა და არც ხალხს გაჭირვებია სისტემასთან შეგუება: რეფორმიდან რამდენიმე თვეში აღარავის აქვს დისკომფორტი ან პრობლემა.

ისრაელის მოდელის გამოყენებით გავაკეთე ქართული კოდების შეცვლის სქემა:

* იმის გამო, რომ ჯეოსელის ორი კოდი - 877 და 857 მთავრდება 7-ზე, ახალ სისტემაში ერთერთს მოუწევს ციფრის შეცვლა: ჩემს ვარიანტში ახალი ციფრი არის 1.

მაგალითად: 895 00-00-00 გახდება 899 500-00-00

როგორ ფიქრობთ, ვარგა? რის გაუმჯობესება შეიძლება?

იმედია GNCC-ში ამაზე უარესი ვარიანტი მაინც არა აქვთ და მისი შემუშავებისას პოსტში მოყვანილ არგუმენტები გათვალისწინებული იქნება.

P.S. ქალაქის ნომრებში ციფრის ჩამატება ასევე სასურველია მოხდეს იგივე პრინციპით (კოდის ბოლო ციფრის გათვალისწინებით).

მაგალითად, თბილისში: 832 00-00-00 -> 832 200-00-00

მსგავსი პოსტები

• საეკლესიო-სამშენებლო ფანდრაიზინგი
• ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი თავმოუბმელობა
• მარშუტკა წმინდა მიწაზე
• Giveaway: საჩუქრები ბლოგის მკითხველებს
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი

Viral marketing and viral advertising refer to marketing techniques that use pre-existing social networks to produce increases in brand awareness or to achieve other marketing objectives (such as product sales) through self-replicating viral processes, analogous to the spread of pathological and computer viruses. It can be word-of-mouth delivered or enhanced by the network effects of the Internet. Viral promotions may take the form of video clips, interactive Flash games, advergames, ebooks, brandable software, images, or even text messages.

- from Wikipedia

ინტერნეტის განვითარებამ ძალიან ბევრ სფეროში გამოიწვია ცვლილებები. შეიცვალა ბევრი ადამიანის ცხოვრების წესიც. თუ ადრე ადამიანი “შედიოდა” ინტერნეტში, დღეს იგი ფაქტიურად არც გამოდის იქედან – უბრალოდ მცირე შესვენებას აკეთებს ძილისათვის. ასეთ ადამიანებს ხშირად Homo Internetius-საც უწოდებენ. “ინტერნეტ ადამიანების” გარშემო გაჩნდა ახალი ბიზნესები, ხოლო მათთან ერთად – ახლებური მარკეტინგიც.

თანამედროვე მარკეტინგი მომხმარებელთან კავშირის დასამყარებლად აღარ შემოიფარგლება მხოლოდ ტრადიციული საშუალებებით – ტელევიზიით, გაზეთით, ბილბორდითა თუ სავაჭრო ადგილის აქციებით. ამჟამად აქტიურად იყენებენ Homo Internetius-ის ახალ თვისებას – გაზიარების სურვილს. ნახე რამე კარგი? გადააწყდი რამე საინტერესოს? გაუზიარე. დღეს ინტერნეტში ყველა ყველაფერს უზიარებს – “უშეარებს” ერთმანეთს. ადრე ეს მეილებში ხდებოდა, შემდეგ ფორუმებზე, ახლა – სოცქსელებში და სხვადასხვა თემატურ ჰოსტინგებზე (ვიდეო, ფოტო).

როდესაც გაზიერაბათა რაოდენობა დიდ რიცხვს აღწევს, იწყებენ საუბარს ვირუსზე. ანუ, თუ ვიდეოს ბევრი ადამიანი უზიარებს ერთმანეთს, ბევრი მას ვირუსულ ვიდეოს უწოდებს. ამ სახელს ხშირად უწოდებენ მხოლოდ იუმორისტულ, “სტრანნი” ვიდეოებს. თუ მილიონი ადამიანი გაუზიარებს ერთმანეთს ჯექსონის ტრილერს, არავის მოაფიქრდება ამას ვირუსი უწოდოს. ეს ყველაფერი იმის ბრალია, რომ ეს ყველაფერი ახალი შემოსულია ჩვენს ცხოვრებაში და ბოლომდე ჩამოუყალიბებელია.

ამავე დროს, თუ ვიდეო არის ვირუსული მარკეტინგული კამპანიის ნაწილი, მაშინ ყველაფერი განსაზღვრულია და მარტივი: როგორც ნებისმიერ მარკეტინგულ კამპანიას, ვირუსულსაც უნდა ჰქონდეს კონკრეტული მესიჯი, სამიზნე აუდიტორია და ის ამოცანა, რომელსაც ის გადაჭრის. ასეთი კამპანიისთვის ვირუსული ვიდეო სპეციალურად იქმნება, მის სცენარზე სპეციალურად მუშაობენ და მის გავირუსებას სპეციალურად გეგმავენ.

ბოლო ვირუსებიდან ჩემი უსაყვარლესი მაგალითია ამერიკული Integrity Windows and Doors-ის მიერ შექმნილი რგოლები მშენებლების მოხერხებულობაზე:

1. სახაზავი რულეტის მართვა

2. ხერხის დანების ტყორცნა

3. ლუსმნების სროლა

…და რამდენიმე დღის წინ გამოსული – ლურსმნებით მხატვრობა

ჩემთვის ეს არის იდეალური ვირუსული კამპანია: ჩანს რომ ავტორებმა იმუშავეს – დაგეგმეს და განახორციელეს. ასეთი კლიპების ნახვის შემდეგ ნამდვილად არ მინდა ვირუსული ვიდეო ვუწოდო იმ კლიპს, რომელსაც ყოველგვარი მარკეტინგული მიზნის გარეშე, უბრალოდ “სტრანნი” კონტენტის გამო ბევრი ნახვა დაუგროვდა.

მსგავსი პოსტები

• ნარინჯისფერი მარკეტინგი
• შეიკარი რემენი, სირაძე!
• ჩემი ვიდეოკომენტარი წინასაარჩევნო რეკლამებზე
• გულისამაჩუყებელი რეკლამა
• რამდენიმე Stop Motion კლიპი

ქალაქი მართლაც შთამბეჭდავ ტექნიკურ ქმნილებას წარმოადგენდა: აქ იყო თეატრი, იპოდრომი, სასახლე, ქუჩები, საცხოვრებელი სახლები, აბანოები. ქალაქი სასმელი წყლით მარაგდებოდა ორი დამოუკიდებელი წყალსადენით (აკვედუკით). იმის გათვალისწინებით, რომ ონკანი მხოლოდ მე-7 საუკუნეში გამოიგონეს და მთელი წყალი მაშინ მუდმივად დენადი იყო, ვარაუდობენ, რომ 20000 მოსახლეზე დაახლოებით მილიონიანი ქალაქის სამყოფი სასმელი წყალი იხარჯებოდა.

ქალაქი მრავალჯერ გადადიოდა ხელიდან ხელში: სხვადასხვა დროს ის იყო რომაელების, ბიზანტიელების, არაბების, ჯვაროსნების, მამლუქების, ოსმალოების და ბოლოს – ბოსნიელი ემიგრანტების ხელში. ყოველი მათგანი რაღაცას ამატებდა ქალაქს, რის შედეგადაც აქ შემორჩენილია სინაგოგის, მეჩეთის, ჯვაროსანთა ციხესიმაგრის და სხვა მრავალი ნაგებობის ელემენტები. რასაკვირველია, ყველაფერს ჩვენამდე არ მოუღწევია: ნაწილი ადამიანის ხელით დაინგრა, ხოლო ნაწილის განადგურება ბუნებამ უზრუნველჰყო – რამდენიმე მიწისძვრისა და ზღვის დონის მომატების შემდეგ ქალაქის ნახევარზე მეტი ან აღარ არსებობს, ან ზღვაშია. თუმცა, რაც გადარჩა და რაც გათხრების შედეგად აღმოაჩინეს, მართლაც განსაკუთრებულია.

ბლოგზე დასადებად შევარჩიე მხოლოდ 17 ფოტო (დააკლიკეთ გადადიდებლად), რომელიც მხოლოდ ნაწილობრივ გადმოსცემს ამ ძველი ქალაქის სიდიადეს:

რომაული თეატრი

ძველმა თეატრმა ძალიან კარგ მდგომარეობაში მოაღწია ჩვენამდე. ამას რესტავრაციაც დაემატა და შედეგად… ეს 2000 წლის წინ აშენებული ნაგებობა დღესაც მოქმედია და კონცერტებს და წარმოდგენებს მასპინძლობს (მაგ.: აქ იგეგმებოდა ალა პუგაჩოვას კონცერტი)

ხედი თეატრის სცენიდან

თეატრის გარკვეული ნაწილიც მიწის ფენით იყო დაფარული, რომლის მოცილების შემდეგაც ბევრი ქანდაკება იქნა ნაპოვნი:

თეატრის გარე მხარე და იქვე აღმოჩენილი ქანდაკებები

თეატრის გვერდით შემორჩენილია რამდენიმე შენობის ფრაგმენტი, მათ შორის ერთერთი – 2000 წლის წინანდელი ბათქაშით (“შტუკატურკით”)

რომაული პერიოდის ქალაქის ნაწილი და შემორჩენილი თეთრი ბათქაში

რომაული სტილის განუყოფელი ნაწილია კოლონადები. ისინი აქაც მრავლადაა, თუმცა დაახლოებით 40 არაბებმა რამდენიმე საუკუნის წინ სხვა ქალაქში გადაიტანეს და შენობის ასაშენებლად გამოიყენეს (ამაზე მომდევნო პოსტში). აქ კი ბევრი სახეობის ელემენტია წარმოდგენილი:

სხვადასხვა პერიოდის არქიტექტურის ელემენტები

ზოგიერთი ელემენტი ისეთი ხარისხითაა შემონახული, ქვის სათლელიდან გუშინ მოტანილი გეგონება:

თითქმის იდეალურად შემონახული ორნამენტები

აქვეა ქვა, რომელზეც დაახლოებით შემდეგი შინაარსის წარწერაა: პონტი პილატემ, იუდეის პრეფექტმა [აღმართა] ეს [ნაგებობა იმპერატორ]ტიბერიუსის [საპატივცემოდ] (რაც ფრჩხილებშია, ის ნაწილი მეცნიერების მოსაზრებაა და ქვაზე აღარ იკითხება):

Tiberievm Pontivs Pilatvs Praefectvs Ivdaeae

იპოდრომი, რომელსაც სხვაგვარად იროდ მეფის თეატრონსაც უწოდებდნენ, ამ ადგილიდან მოგვიანებით ქალაქის სიღრმეში გადაიტანეს, რადგან აქაურობა ხშირად იტბორებოდა:

იპოდრომი (იროდ მეფის ამფითეატრი)

გათხრების დასრულების შემდეგ არქეოლოგებმა დატოვეს მიწის პატარა მონაკვეთი, რათა ეჩვენებინათ, თუ რამხელა ფენაა აღებული მთელი ამ ტერიტორიიდან (ალბათ ერთი 10 არქეოლოგიური ნივთი ამ პატარა მონაკვეთშიც იმალება):

მიწის დონე გათხრების შემდეგ და გათხრებამდე

ქალაქის ძველი ქუჩები ფაქტიურად დანგრეულია, თუმცა ზოგიერთი დეტალი მიწის საფარში ყოფნით გადარჩა და დღემდე მყარადაა:

ქუჩის ნანგრევები

სასახლის დარბაზებიდან ყველაზე კარგად იატაკი გადარჩა. ერთადერთი, რაც მათი ნახვისას გაფიქრდება ისაა, რომ თუ დღეს ასეთი ლამაზია, მაშინ აგებისას რაღა იქნებოდა?

სასახლის იატაკის მოზაიკის ნაწილი

მისაღები დარბაზების გვერდით არის დამხმარე ნაგებობები. ამ სურათზე მაგალითად არის აბანოს და ტუალეტის ნანგრევები:

სასახლის დარბაზის ნანგრევები

ასე გამოიყურებოდა იმ დროინდელი საკანალიზაციო მილი (არხი) ოთახის შიგნით:

საკანალიზაციო არხი ერთერთი ოთახის ცენტრში

ჯერ კიდევ ფინიკიელების დროიდან ეს ადგილი აქტიურად გამოიყენებოდა ზღვაოსნობისათვის. ამის დასტურად ტერიტორიაზე მრავლადაა ნაპოვნი ფინიკიური და უფრო გვიანდელი პერიოდის ღუზები:

ფინიკიური ღუზები

ქალაქის ტერიტორიაზე ყველაზე მყარად მდგომი ნაგებობა არის ჯვაროსნების ციხესიმაგრე:

ჯვაროსნების ციხესიმაგრის ერთერთი ოთახი

ჯვაროსნების ციხესიმაგრის ერთერთი შიდა თაღი

ჯვაროსნების ციხესიმაგრის გალავანი

THE END

მომდევნო პოსტში: ხაიფის ბაჰაიელთა დაკიდული ბაღები

მსგავსი პოსტები

• ბენ-გურიონის აეროპორტი
• ისრაელი: დასაწყისი
• მარშუტკა წმინდა მიწაზე
• Giveaway: საჩუქრები ბლოგის მკითხველებს
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი

1. თუ არ შეუძლია – შეაძლებინე

პინგვინი და სირაქლემა

გეპარდი

2. სასწაული ხდება

ყვავილები

დაბრუნება

3. ოპტიმიზმი

კრიზისი არაფერია

ინტიმური საუბარი

და ბოლოს, ბონუსი

მომავალ პოსტში: ვირუსული ვიდეო

მსგავსი პოსტები

• ნარინჯისფერი მარკეტინგი
• ვირუსული ვიდეო
• შეიკარი რემენი, სირაძე!
• ჩემი ვიდეოკომენტარი წინასაარჩევნო რეკლამებზე
• წყალი უფასოდ(?!)

“…почему никто в Тольятти, будь то «разъездной» водитель или конструктор, не пристегивается ремнем безопасности? Не иначе, они тоже верят. И когда оказавшийся на переднем сиденье Рустам Акиниязов (покинув недавно пост редактора журнала Автоспорт, он стал PR-менеджером АвтоВАЗа) бестактно застегивает ремень, водитель хмурится:
— Вы что, мне не доверяете?
— Вам? Вам я доверяю на все сто! Но остальным участникам движения — не очень.
Водитель недовольно хмыкнул: мол, другим людям тоже надо доверять, как же без веры! Так и не пристегнувшись, он мчал под 160 км/ч в Тольятти, с назидательным упоением обгоняя иномарки.”

Авторевю, №12 2006

ბევრმა თქვენთაგანმა შეამჩნია ალბათ, რომ ქვეყანაში ძალას იკრებს უსაფრთხოების ღვედების პოპულარიზაციის კამპანია. ნუ თეორიულად, რა პოპულარიზაცია უნდა სჭირდებოდეს იმას, რაც შენს სიცოცხლეს იცავს, მაგრამ საქართველოა და ჩვენთან თუ რამე “მოდნი” არ გახდა ან მით უარესი – “ბანძობის” კატეგორიიდან არ გამოვიდა, ამით უმრავლესობა არ ისარგებლებს. ასეთ დროს ერთერთი ყველაზე ქმედითი ხერხი იქნებოდა “აზრის ლიდერებთან” მუშაობა, რომლებიც უკვე თავად მიიტანდნენ საჭირო ინფორმაციას საბოლოო მსმენელამდე. თუმცა, ეს საკმაოდ რთული და შრომატევადი ხერხია, ამიტომ ტრადიციულად საგზაო უსაფრთხოების თემის პროპაგანდას სოციალური რეკლამით ახდენენ.

ყველა რეკლამას, მით უმეტეს – სოციალურს, მოეთხოვება სამიზნე მაყურებლის “ენაზე” ლაპარაკი. იგი უნდა იყოს კავშირში არსებულ ღირებულებათა სისტემასთან – ან ესადაგებოდეს, ან ცდილობდეს მის შეცვლას. მთავარია, რომ არ იყოს მოწყვეტილი. ხშირად ჩვენში რეკლამას აკეთებენ ევროამერიკული რეკლამების ზეგავლენის ქვეშ. შედეგად, კლიპი თითქოს ქართულად ლაპარაკობს, მაგრამ მაინც გრძნობ, რომ შენ არ გელაპარაკება. აი მაგალითად:

ინგლისური კლიპი

კლიპში ნაჩვენებია ტიპიური ევროპული ოჯახი (ბიჭი-ბავშვი აკლია სრული ბედნიერებისთვის) და განსახიერებულია მათთვის დამახასიათებელი სიტუაცია, როცა ოჯახი ერთად მოგზაურობს მანქანით. ეს კლიპი ინგლისელისთვის გასაგები იქნება და წესით – იმუშავებს კიდეც.

ახლა ვნახოთ როგორი კლიპებით გვარწმუნებენ საქართველოში:

1. ლექსენი

ყურადღება, შეკითხვა: ვისთვის არის ლექსენი აზრის ლიდერი? ვადამდელი პასუხი: მხოლოდ თავად ლექსენისთვის. ვინ უნდა დაარწმუნოს მან, რომ ღვედია შესაკრავი? თან, იმ პირობებში, როცა ღვედი ისედაც არ აღიქმება, როგორც ვაჟკაცობის სიმბოლო, ვაჩვენებთ კინოთეატრში შეშინებულ ადამიანს…

Solution: თუ მაინდამაინც გვინდა ცნობილი სახე(ები), მაშინ უნდა შეიკრიბოს მართლა ცნობილი ადამიანები, თანაც ყველა ჯგუფიდან (გოგო, ბიჭი, ქალი, კაცი, ბებია, ბაბუა) და გაკეთდეს მარტივი, ინდივიდუალური კლიპი ერთი ფრაზით – მე შევიკარი ღვედი დღეს (ამ “ღვედზე” კიდევ ვიტყვი). მთავარია, რომ იყოს პირველ პირში: სხვას თუ მოუწოდებს, იმის ეჭვი აღარ უნდა დარჩეს, რომ თვითონაც აკეთებს. თან აკეთებს ახლავე – არა 5 წლის მერე, ოდესღაც.

2. ინვალიდი

ეს კლიპი ბევრად უკეთესია – იმით მაინც, რომ პირველ პირშია გადმოცემული და ბევრ ადამიანს დააფიქრებს. მაგრამ… რამდენი ადამიანი იცით, რომელიც ჩვეულებრივ ლაპარაკში ღვედს მართლაც ასე მოიხსენიებს? 1000-ში 1 ალბათ… ლიტერატურული ენა პირადი ისტორიის მოყოლისას ამ რგოლს ბუნებრიობას უკარგავს – და მასთან ერთად ქრება დამაჯერებლობაც. უმეტესობისთვის ღვედი არის “რემენი”. სამწუხაროდ. ამიტომ, თუ გვინდა რომ პირადმა ისტორიამ მართლაც შეიძინოს პირადობა, იგი ჩვეულებრივ, სალაპარაკო ენაზე უნდა შესრულდეს. “რემენი” თუ არა “ქამარი” მაინც შეიძლება გამოვიყენოთ. “ღვედი” უცხოა ყურისთვის და მთელი ამ რეკლამის შედეგი მაქსიმუმ ის შეიძლება გახდეს, რომ ეს სიტყვა დაიმახსოვროს ხალხმა. თუ გავითვალისწინებთ, რომ ჯალამბარი დღემდე “ლებიოდკაა”, ქურო – “ხამუტი”,  ხუნდი – “კალოტკა”, ხოლო საჭე – “რული”, შეიძლება დანამდვილებით ითქვას, რომ სანამ ღვედი როგორც მინიმუმ ქამარი არ გახდება, საშუალოსტატისტიკური მძღოლი ამ კამპანიას საკუთრად არ აღიქვამს…

3. ბონუსი

ძალიან კარგი ვიზუალი. მერე რა რომ საქართველოში არაა გადაღებული?! ეს “რიჩარდი” თავისუფლად შეიძლებოდა გამხდარიყო “გიორგი”. მთავარია, რომ ეს ხმა შეიცვალოს. ამ კლიპს არ უნდა ახმოვანებდეს ქალი, მით უმეტეს – ასეთი ინტონაციით. საქართველოსთვის ამ კლიპს ჭირდება კაცის ხმა, თანაც ისეთი, რომელშიც იგრძნობა სამძიმარი “გიორგის” მიმართ – და არა დოკუმენტური თხრობა.

Disclaimer: თვით ის ფაქტი, რომ საქართველოში ასეთი კამპანია დაიწყო, უკვე თავისთავად მისასალმებელია. მთავარია, რომ მისი განხორციელებისას არ იქნას დაშვებული ისეთი შეცდომები, რომლებიც ამ თემას დააკარგვინებს საჭირო დამაჯერებლობას და აქტუალობას.

ქართული კლიპები აღებულია საიტიდან www.safedrive.ge

მსგავსი პოსტები

• ნარინჯისფერი მარკეტინგი
• ვირუსული ვიდეო
• ჩემი ვიდეოკომენტარი წინასაარჩევნო რეკლამებზე
• გულისამაჩუყებელი რეკლამა
• რამდენიმე Stop Motion კლიპი

მეცამეტე პოსტი წასულების სადღეგრძელოსავითაა – დიდხანს გაჩერება არ შეიძლება. ამიტომ, სასწრაფოდ ვაქვეყნებ შემდეგს!

რამდენიმე დღეა ბლოგზე ისრაელი არ მიხსენებია. რამდენიმე პოსტი უკვე ფაქტიურად მზადაა, თუმცა მათ მოგვიანებით დავდებ. დღეს, რეკლამების მორიგი დათვალიერებისას ვნახე რამდენიმე stop motion ტექნოლოგიით შესრულებული რეკლამა. როგორც აღმოჩნდა, მათ კავშირი აქვთ ისრაელთან, რასაც ხელიდან ვერ გავუშვებდი. აი რა ხდება:

2009 წელს გამოვიდა ისრაელი მომღერლის, Oren Lavie-ს კლიპი Her Morning Elegance:

კლიპის იდეა ეკუთვნის ანიმატორებს ისრაელიდან, ცოლ-ქმარ Yuval და Merav Nathan-ს. მის შესაქმნელად გამოყენებულია ფოტოგრაფ Eyal Landesman-ის 3225 ფოტო.

კლიპმა YouTube-ზე 4’000’000-ზე მეტი ნახვა დააგროვა. როგორც ჩანს თაყვანისმცემელთა რიგებში ბევრი “რეკლამშიკიც” აღმოჩნდა.

1. Target

2. Beeline (ახლახანს გამოსული რგოლი)

სხვათაშორის, თავად Yuval და Merav Nathan-მაც ისარგებლეს თავიანთი ქმნილების პოპულარობით და იმავე იდეის გამოყენებით რამდენიმე რეკლამაც გადაიღეს. ერთერთი მათგანი MyVideo-ზე ავტვირთე, ხოლო დანარჩენები მათ საიტზე შეგიძლიათ ნახოთ:

მომავალ პოსტში: გულისამაჩუყებელი რეკლამები

მსგავსი პოსტები

• ნარინჯისფერი მარკეტინგი
• ჩემი ვიდეოკომენტარი წინასაარჩევნო რეკლამებზე
• ვირუსული ვიდეო
• შეიკარი რემენი, სირაძე!
• Post-election Post

17 არ უყვართ იტალიაში, რადგან რომაული XVII-დან მიიღება სიტყვა VIXI – “ვცხოვრობდი” (ანუ სხვანაირად – “მოვკვდი”).

13 არ უყვართ დასავლური ცივილიზაციის ქვეყნებში. აქ მიიჩნევენ, რომ 12 არის სასრული (12 თვე, 12 ნიშანი ზოდიაქოში, 12 შტო ბიბლიაში, 12 ღმერთი ოლიმპოზე), ხოლო 13 ამ ყველაფერს არღვევს. ფორმულა 1-ში არ არის მეცამეტე მანქანა. ამერიკაში ბევრგან არ არის მე-13 სართული.

ამ პოსტის მომზადებისას ერთ საინტერესო სურათს გადავაწყდი – შანხაის ერთერთ შენობაში გაითვალისწინეს აღმოსავლური და დასავლური ტრადიციები. შედეგად, იქ არ არის მე-4, მე-13 და მე-14 სართულები:

4, 13, 14 გამოტოვებულია...

13-ის მიმართ ევროამერიკულმა “სიყვარულმა” ამოხეთქა “პარასკევი 13″-ის მიმართ შიშში, რომელსაც მეცნიერულად პარასკევადეკატრიაფობია ეწოდება. ფობიებს სახელები ტრადიციულად ბერძნულად ენიჭება, ამიტომაც მოხვდა მის დასახელებაში ჩვენთვის კარგად ნაცნობი “პარასკევი”. სხვათაშორის, თავად საბერძნეთში, რომში და ამჟამად პორტუგალიაში, ესპანეთსა და ლათინოამერიკულ ქვეყნებში გავრცელებულია “სამშაბათი 13″-ის შიში. კიდევ კარგი ეს საქართველოში არ ვიცით, თორემ “მისამშაბათება” ისედაც ცნობილია და ამას კიდევ 13 თუ დაემატება…

მიუხედავად იმისა, რომ ტრისკაიდეკაფობია (13-ის შიში) არ მახასიათებს, ისტორიულად დამჩემდა, რომ ყველა ჩემს საიტზე 13-ს გამოვყოფ ხოლმე. ასე მოხდა ამჯერადაც.

მომავალ, მეთოთხმეტე პოსტამდე

UPD: ნატოშამ შემახსენა კიდევ ერთი ცნობილი ფობია – 666. რამ დამავიწყა?! მას მეცნიერულად Hexakosioihexekontahexaphobia ქვია და საქართველოში ყველაზე მეტად არის გავრცელებული. განსხვავებით იმავე 13-სგან, რომელსაც ზოგიერთი მაინც თვლის ბედნიერ რიცხვად, 6-ების შემთხვევაში უდიდესი უმრავლესობა ერთსულოვანია. შედეგად, მანქანაზე ყველა ერიდება 666 ნომრის ტარებას (ბათუმში ერთ დროს გავრცელდა მოარული ისტორია, რომ ერთმა არც თუ ღარიბმა ადამიანმა მერსედესი ნომრით XXX-666 ხრამში გადაჩეხა მხოლოდ ამ ნომრის გამო. რამდენად მართალია არ ვიცი…). მაგთის ნებისმიერ ოფისში დღემდე შეგიძლიათ ნახოთ (899 კოდშიც კი) ულამაზესი ფასიანი ნომრები, რომელთაც არავინ ეკარება 6-იანების სიმრავლის გამო. ვისაც დიდი გართულება არ გაქვთ, კარგ კომბინაციებს შეიძლება გამოკრათ ხელი (ჩემს ორ ESM-ელ მეგობარს თავის დროზე გაუმართლა და როცა უკვე 899 სანთლით საძებარი იყო 899 X66666 ნომრები შეხვდათ საჩუქრად).

პოსტზე დიდი აფდეითი გამომივიდა ახლა კი ნამდვილად მომავალ, მეთოთხმეტე პოსტამდე

სხვა პოსტები

• მარშუტკა წმინდა მიწაზე
• მოქალაქის პირველი ნაბიჯები
• ჩემი “სოციალური” კვირეული
• წყალი უფასოდ(?!)
• Post-election Post

ტესტი:

• უთხარით მას: “შეჩემა…”

ტესტის პასუხი:

1. თუ ამ სიტყვით მიმართვის შემდეგ ყველაფერი ჩვეულებრივადაა, ესე იგი ახლობლობა შედგა. წინ დიდი მწვერვალებია.
2. თუ ამ სიტყვის წარმოთქმისას ადრესატის მიმართ გარკვეულ დისკომფორტს გრძნობთ, ან ენა მისით მიიწევს შემოკლებულ-წაყრუებული ვარიანტებისკენ (შჩ, შეჩე), ესე იგი ჯერ კიდევ ყველაფერი წინაა.
3. თუ ამ სიტყვით მიმართვის შემდეგ ადრესატის მხრიდან იგრძენით მიუღებლობა, მაშინ:
   (a) იგი არ არის თქვენთან ისე ახლოს, როგორც თქვენ გეგონათ
   ან
   (b) მისთვის თვით სატესტო სიტყვაა მიუღებელი და… ამდენი თუ აღარ იცით ადამიანზე, რაღა ახლობლობას ატესტირებთ(?!)

P.S. ტესტის წარმატების აუცილებელი პირობაა არ დაუთმოთ მის მომზადებას 5 წუთზე მეტი, ხოლო შედეგების ანალიზს – 3 წუთზე მეტი

მსგავსი პოსტები

• ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი თავმოუბმელობა

დავით IV აღმაშენებელი

სხვა პოსტები

• Best way to promote yourself
• ბლოგერული განვითარების სამინისტრო
• Giveaway: საჩუქრები ბლოგის მკითხველებს
• შეიკარი რემენი, სირაძე!
• First Post

Kulula Airlines

მსგავსი პოსტები

• ნარინჯისფერი მარკეტინგი
• ვირუსული ვიდეო
• გულისამაჩუყებელი რეკლამა
• შეიკარი რემენი, სირაძე!

ახლა გიამბობთ ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდ თავმოუბმელობაზე:

2000 წელს, როდესაც ESM-ში ვსწავლობდი, რამდენიმე ჯგუფელმა გადაწყვიტა საკუთარი დომენის (ინტერნეტ-მისამართის) დარეგისტრირება. ერთმა შეამოწმა – მისი მოგვარე .com თავისუფალი იყო; მეორემ შეამოწმა – მას .org შეხვდა; ჩემთვის შეამოწმეს და… ყველგან ყველაფერი დაკავებული იყო გასაკვირი არც არის – საქართველოში ვიყავი ერთადერთი, თორემ მსოფლიოში ბევრი ვართ ბირმანები. უმისამართოდ რომ არ დავრჩენილიყავი, გაითვალისწინეს ჩემი ჰობი და mobiluri.com დაარეგისტრირეს (იმ დროს მობილური ტელეფონები არც ისე ძველი ხილი იყო და ისეთი ხალხი, ვინც ვერკვეოდით ამ სიკეთეში, ცოტა ვიყავით). რაღაც პრომო იყო და 10 წლით დარეგისტრირება იმდენივე ღირდა, რაც 2 თუ 3. აი ასე, როგორც მაშინ მეგონა უსასრულობამდე, ხოლო რეალურად 2010 წლამდე გავხდი ამ მისამართის მფლობელი.

მისამართის გაჩენასთან ერთად მოვიდა მობილურების შესახებ საიტის გაკეთების სურვილიც. გადიოდა წლები, მობილურ ტექნოლოგიებზე მეტს და მეტს ვგებულობდი და საიტის გაკეთების სურვილიც არ მინელდებოდა. ამ დიდი და ნათელი იდეით შეიარაღებულმა დავიწყე ამ სახელის რეგისტრაცია ყველგან, სადაც ამას აზრი ჰქონდა. შედეგად, დავეპატრონე: mobiluri.ge, mobiluri.net, mobiluri.org, mobiluri.info, mobiluri.mobi და წარმოიდგინეთ mobiluri.tel-საც კი; ასევე ყველა ნორმალურ საფოსტო სერვერზე ეს სახელი მე მეკუთვნოდა (ერთი პერიოდი hotmail.com-ზე გამიუქმდა ფოსტა და 2 წელი ველოდებოდი, სანამ შემდეგი მფლობელი იგივე ბედს გაიზიარებდა).

2004 წელს მობილური ფორუმიც კი გავხსენი mobiluri.net-ზე. ახალი დაქოქილი იყო როცა მაგთიკომში მივედი სამუშაოდ. დღემდე მახსოვს ის გაკვირვება, როცა გენ. დირექტორის მოადგილემ მკითხა – კარგი ფორუმი გქონდა და რატომ არ მუშაობსო?! მე მეგონა თინეიჯერები ვიჯექით იქ – თურმე არამარტო… მობილურების მოყვარული ადამიანი მაგთიში რომ მოხვდება სამუშაოდ, ეს იგივეა რაც კოსმეტიკის მოყვარული გოგო ისი-პარიში – ყველაფერი ყველაზე თანამედროვე შენს ხელთაა! მიდი და ტესტე. შედეგად, გამოცდილება და ცოდნა გამიორმაგდა, მაგრამ საიტი ამჯერადაც დაზარალდა…

2007 წელს, როცა მაგთიმ 3G გაუშვა (იმ დროს უკვე იქ აღარ ვმუშაობდი) კიდევ ერთხელ შევეხე მობილურების თემას – ორმა კაცმა წამოვიწყეთ pre-launch ბლოგი (დღემდე არავის არ გაუკეთებია მასეთი რამ). ამ დროს კიდევ ერთხელ გაღვივდა ძველი ცეცხლი და ისევ ჩავიფიქრე – ახლა მაინც გავხსნი დაგეგმილ საიტს თქო. მიმდინარე საქმეებმა ისევ გადაფარა ისტორიული გეგმის განხორციელება და ის ისევ “ცოტა ხნით” გადაიდო.

და ბოლოს, 2009 წელს, იგივე ორმა კაცმა, ამჯერად ძალიან ცნობილ ვებ-სტუდიასთან ერთად ძალიან გაწერილი გეგმით წამოვიწყეთ ამ საქმის ბოლომდე მიყვანა. ბევრი საქმეც გაკეთდა, სულიც დამშვიდდა თითქოს და ტვინიც ჩვეულ, პროექტ-მენეჯერულ რეჟიმში გადაერთო, მაგრამ… მე ისრაელში აღმოვჩნდი, მეგობარი ავარიაში მოხვდა… მადლობა ღმერთს ვებ-სტუდია ჯანზეა და წარმატებებს ვუსურვებ!

აი დადგა 2010 წელი. და 2000 წელს დანახული უსასრულობაც ამოიწურა. mobiluri.com-ს ვადა 2011-მდე გავუგრძელე. ვნახოთ, ეგებ ახლა მაინც დამთავრდეს ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი თავმოუბმელობა…

მსგავსი პოსტები

• საეკლესიო-სამშენებლო ფანდრაიზინგი
• ერთით მეტი, მრავლით ნაკლები
• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში
• iTVc2: რატომ არ იყო იქ Rocko?!
• sCool: Schools. Cool schools. You choose.

ასეთი პოსტების წაკითხვისას ყოველთვის მეცინება… და მიჩნდება გარკვეული მოსაზრებები:

1. და შენ ამ პოსტის დაწერით რა გააკეთე? რა უთხარი მკითხველს ამითი? რომ ის “ტრანნია” და შენ თვალი აუხილე, იმიტომ რომ განსხვავებული ხარ?
2. თუ შენ არ გაქვს უნარი დაინახო კარგი თვისებები და მხოლოდ 20-30 ცუდს ხედავ, მაშინ ეგებ ჯერ შენი თავის ანალიზით დაგეწყო?
3. კარგი, ვივარაუდოთ, რომ შენ პირველი ხარ, ვინც ეს დაინახა და ერთ ფურცელზე თავი მოუყარა. მერე? დაწერე პოსტი და გააგრძელე ცხოვრება? რა შეიცვალა?

არავინ არ შეგიყვარებს, თუ შენ თვითონ არ გიყვარს შენი თავი. ვერავის ვერ შეცვლი, თუ შენი თავის შეცვლის უნარი არ გაქვს. სხვას კარგს ვერ გაუკეთებ, თუ მხოლოდ ცუდს ხედავ.

და ბოლოს, მოსაზრება, ნათქვამი უცხოეთიდან: ქართველები არაფრით გამორჩეულნი არ არიან სხვა ერებისგან (ამ სიტყვის ცუდი გაგებით)! ყველა ერს აქვს უფლება იყოს ისეთი, როგორიც არის. ვინმეს ეს არ მოსწონს? ერს ვერ შეცვლი – მაქსიმუმ თვითონ შეიცვალო ან გადასახლდე იმ ქვეყანაში, სადაც მიგაჩნია, რომ შენი ბოღმა-პოსტის 99% საპირისპიროდაა (აქვე გაფრთხილებ: რამდენიმე თვეში ახალ ბოღმა-პოსტს გამოაცხობ და საქართველოს ბოღმა-პოსტში ბევრი რამ მოგენატრება, ასე რომ არ იჩქარო ემიგრაცია).

Self-promotion-ისთვის ბევრად უკეთესი და პოზიტიური გზა არსებობს, ვიდრე იმ ქვეყნის და ხალხის “გაღადავება” სადაც დაიბადე, გაიზარდე და ამჟამადაც შესაძლოა ცხოვრობ.

მსგავსი პოსტები

• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში
• ბლოგერული განვითარების სამინისტრო
• iTV Conference
• ჩემი “სოციალური” კვირეული
• ინტერვიუ: “სოციალური მედია საქართველოში”

ეს პროცესი აეროპორტშივე იწყება, როცა ახლად ჩამოსული მომავალი მოქალაქე მიჰყავთ სპეციალურ კაბინეტში, სადაც მას:

• ანიჭებენ მოქალაქის პირად ნომერს
• აძლევენ საშუალებას შეიცვალოს სახელი ან/და გვარი (ასეთი “რებრენდინგი” 90-იან წლებამდე ემიგრანტების უმეტესობას ჰქონდა გავლილი. მაგალითად, ისრაელში ძალიან ცოტა ქართველ ებრაელს აქვს შენარჩუნებული გვარში “შვილი”)
• უფორმებენ ახლადჩამოსულის მოწმობას (ტეუდატ ოლე)
  და
• ყველაზე სასიამოვნო: ხელზე გასცემენ თანხას ჯიბის ფულად (დაახლოებით 500$).

გარდა ჩამოთვლილისა, იქვე გაიცემა 3 მიმართვა:

• პირადობის მოწმობის მისაღებად
• საბანკო ანგარიშის გასახსნელად
  და
• სამედიცინო დაზღვევის გასაფორმებლად.

თან, ძაანაც რომ გინდოდეს, ამ სამს რიგს ვერ შეუცვლი: მოწმობა აუცილებლად გჭირდება საბანკო ანგარიშის გასახსნელად, ხოლო თუ არ გაქვს ანგარიში, სადაზღვევო კომპანია არ გაგიფორმებს პოლისს. მოკლედ, ერთი კვირის თავზე გაქვს ერთიც, მეორეც და მესამეც. როგორც კი ამ ყველაფრით შეიარაღებული ახლადმოქალაქე გამოცხადდება შთანთქმა-შეწოვის სამინისტროში, მის საბანკო ანგარიშზე აღმოჩნდება კიდევ დაახლოებით 500$. მისი გამოტანა უკვე შენი ჯაფაა. ასეთი ნელი ნაბიჯებით, ძალაუნებურად ეცნობი ქვეყნის საბანკო და სამედიცინო სისტემებს.

შემდეგ კი იწყება რამდენიმე თვიანი ენის შესწავლის პროცესი, რომლის განმავლობაშიც სახელმწიფო გასცემს დახმარებას. ამ დროს ადამიანის წინაშე მთავარი კითხვა/გამოწვევა ჩნდება: იმყოფინოს სახელმწიფო დახმარება და საფუძვლიანად “ჩაუჯდეს” ენის შესწავლას, თუ თავიდანვე მოეწყოს სადმე შავ სამუშაოზე და “ორი კაპიკით მეტი” იშოვოს. როგორც ცხოვრება აჩვენებს, მეორე გზით წასულებმა საბოლოოდ არც ენა იციან და არც ფული აქვთ…

თუმცა რასაკვირველია არიან ისეთებიც, ვინც ფულს იღებს, არაფერს არაკეთებს და რამდენიმე თვით იქით ცხოვრებას ვეღარც ხედავს. თუმცა, ეს უკვე კლინიკური შემთხვევაა და მას ცალკე პოსტში აღვწერ

მომავალ პოსტში: ისრაელის საბანკო სისტემა

მსგავსი პოსტები

• ბენ-გურიონის აეროპორტი
• მარშუტკა წმინდა მიწაზე
• Giveaway: საჩუქრები ბლოგის მკითხველებს
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი
• ერთით მეტი, მრავლით ნაკლები

iPad nano

ზრდის ტენდენცია

iPod Touch x4

გადაჭრით ითხოვენ...

iPad

So Jewish

P.S. Thanks to my beloved Lyu for supplying me with these images.

მსგავსი პოსტები

• აი ია, აი ფედი

რამდენიმე წუთის წინ კი კომპანიამ, სტივ ჯობსის პირით წარადგინა ახალი პროდუქტი – პლანშეტური კომპიუტერი iPad. აი სურათებიც:

Apple iPad

Safari on iPad

YouTube on iPad

Video on iPad

Photos on iPad

Notes on iPad

Maps on iPad

iPad-ს აქვს: Wi-Fi, 3G (უფრო ძვირ ვერსიაში), Bluetooth, კომპასი (ვინ აპირებს ამ გადჯეტით ბორჯომი-ხარაგაულის ტყე-პარკში წასვლას არ ვიცი, მაგრამ როგორც ჩანს ამერიკაში ეს ფუნქცია მნიშვნელოვანია) და iPhone-ისთვის დამახასიათებელი ეფექტები ინტერფეისში. ასევე, გათვალისწინებულია iWork საოფისე პროგრამების პაკეტის სპეც. ვერსიის გამოშვება (რაც ალბათ არც ისე იაფი ეღირება) და iBook წიგნების მაღაზიის გახსნა.

P.S. ტექნიკური მონაცემებით ბლოგს არ გადავტვირთავ: ისინი შეგიძლიათ აქ ნახოთ - http://www.apple.com/ipad/specs/

მსგავსი პოსტები

• აი ფედი, აი…

Welcome to Israel

პირველად აეროპორტი ლოდის მახლობლად (ეს ის ქალაქია, სადაც წმ. გიორგის საფლავია) ბრიტანელებმა 1939 წელს ააშენეს. თავიდან იგი სამხედრო დანიშნულებით გამოიყენებოდა, თუმცა მოგვიანებით სამოქალაქო ფუნქციის შესრულებაც დაიწყო. პირვანდელი დასახელება “ლიდდას აეროპორტი” 1948 წელს შეიცვალა, როცა იგი ახლადდაარსებული ისრაელის მმართველობის ქვეშ გადმოვიდა და მას “ლოდის აეროპორტი” ეწოდა (“ლიდდა” არაბულად იგივეა, რაც “ლოდი” ებრაულად). 1973 წლის ბოლოს აეროპორტს ეწოდა ისრაელის პირველი პრემიერ-მინისტრის, დავით ბენ-გურიონის სახელი, რომელსაც დღემდე ატარებს.

ძველი აეროპორტი დღეს

2004 წელს, ძველის მეზობლად აშენდა ახალი აეროპორტი (Terminal 3), რომელმაც საერთაშორისო რეისები გადაიბარა, ხოლო ძველი აეროპორტი 2007 წელს რემონტის შემდეგ ხელახლა გახსნეს და ის შიდა რეისებს ემსახურება.

ახალი აეროპორტი: აშენებულია 5-დან 3 გასასვლელი

როგორც ადრე უკვე ვთქვი, ისრაელს წყლის რესურსების ნაკლებობის გარდა მხოლოდ ერთი დიდი პრობლემა აქვს. ამიტომ, უსაფრთხოება უმაღლეს შესაძლო დონეზეა. გამონაკლისი არც აეროპორტია. აქ დამლაგებლიდან დაწყებული ბარგის მიმღებით დამთავრებული ყველას აქვს უსაფრთხოების რამდენიმე ტრენინგი გავლილი. ყოველი მგზავრი რეგისტრაციამდე გადის გასაუბრებას უსაფრთხოების ოფიცერთან. ამ გასაუბრების შედეგად ბარგს ენიჭება გარკვეული კოდი (ალბათ იმის მიხედვით, თუ რამდენად მაღალია შენი ხიფათისმომტანიანობის პოტენციალი) და ან რეგისტრაციაზე გიშვებენ, ანაც ბარგს გახსნევინებენ (როგორც მაგალითად ჩემს საცოლეს ან ამ უცხოელ ტურისტს)… მაგრამ ჩვენს შემთხვევაში იქვე გამოჩნდა, თუ რამდენად განსხვავებულად უდგებიან აქ შემოწმების პროცესს: სანამ ერთი თანამშრომელი გულმოდგინედ ამოწმებდა ბარგს, მეორემ გამოართვა პასპორტი, იკითხა როგორი ადგილი უნდოდა და რეგისტრაცია მის გარეშე გაიარა; ბოლოს კი საპასპორტო კონტროლი ურიგოდ, დიპლომატიური გასასვლელით გაატარა.

Duty Free

კონტროლის ამ პროცედურების შემდეგ ხვდებით დიდ მოედანზე, რომლის გარშემოც ჩამწკრივებულია Duty Free მაღაზიები. ოღონდ, აქ ისინი კლიენტის “გამოჭერაზე” არ მუშაობენ (როგორც თბილისში) და ფასები მართლაც დაბალი და მიმზიდველია. შედეგად, აქვე მუშაობს ერთი საინტერესო სერვისი: ისრაელის მოქალაქეები გაფრენისას ყიდულობენ სასმელს თუ ელექტროსაქონელს, ტოვებენ მას სპეციალურ საცავში და ჩამოსვლისას, ბარგის მიღების დარბაზში იღებენ მას. იმისათვის, რომ მაღაზიებში სასიარულოდ ბევრი დრო დარჩეს (ტანსაცმლის მოზომებას ან ლეპტოპის შერჩევას 1 საათი ხშირად არ ყოფნის ხოლმე) რეგისტრაცია 3 და მეტი საათით ადრე იწყება. სხვათაშორის, გარდა Duty Free ცენტრისა მგზავრებისათვის, არის კიდევ მსგავსი ცენტრი საპასპორტო კონტროლამდე – Buy & Bye გამცილებლებისთვის. ბევრ ახალჩამოსულს ეშლება და Duty Free ჰგონია. შესაბამისად, მეტსაც იხდის…

საერთოდ ისრაელში ასეთი წესია: თუ გინდა, რომ ზედმეტი არ გადაიხადო, უნდა დაუკვირდე – ზედმეტად

P.S. იმის გამო, რომ აეროპორტი დაცული ობიექტია, არასოდეს მიცდია იქ სურათის გადაღება. ამიტომ, აქ მხოლოდ ის ფოტოები გამოვფინე, რაც ინტერნეტში ვიპოვე. რაც ფოტოებში დაგაკელით, შეგიძლიათ ამ Flash-გზამკვლევით აინაზღაუროთ: Ben-Gurion Airport Terminal 3 (სამწუხაროდ, IE-ს გარდა ყველა სხვა ბროუზერში იხსნება მხოლოდ ბმულის წინასწარ დაკოპირებით და მისამართის ველში ჩასმით. რატომ? არ ვიცი)

მომავალ პოსტში: მოქალაქის პირველი ნაბიჯები

მსგავსი პოსტები

• ფოტომოგზაურობა კეისარიაში
• მოქალაქის პირველი ნაბიჯები
• ისრაელი: დასაწყისი
• მარშუტკა წმინდა მიწაზე
• Giveaway: საჩუქრები ბლოგის მკითხველებს

“რა? სად? როდის?” 15.03.2009 from David Birman on Vimeo.

“რა? სად? როდის?” 29.03.2009 from David Birman on Vimeo.

სხვა პოსტები

• ფოტომოგზაურობა კეისარიაში
• ხაგ პესახ სამეახ!
• sCool: Schools. Cool schools. You choose.
• მარშუტკა წმინდა მიწაზე
• საეკლესიო-სამშენებლო ფანდრაიზინგი

ისრაელი

• ოფიციალური დასახელება: ისრაელის სახელმწიფო (State of Israel)
• მმართველობის ფორმა: საპარლამენტო რესპუბლიკა (ნომინალურ პრეზიდენტს ირჩევს პარლამენტი; ქვეყანას მართავს პრემიერი)
• სახელმწიფო ენები: ივრითი და არაბული (არაბული წარწერები არის ფულზე, საგზაო ნიშნებზე, პირადობის მოწმობაზე; პასპორტზე – არა)
• ტერიტორია: საზღვრები დღემდე დაუდგენელია (გასაგები მიზეზების გამო), თუმცა დაახლოებით საქართველოს მესამედია
• მოსახლეობა: ~7,5 მილიონი (მათგან 6 მილიონი ებრაელია, 1 მილიონი მოქალაქეობამიღებული, “გაპრავებული” არაბი)
• ვალუტა: შეკელი (თარგმანში ნიშნავს აი იმ “ვერცხლს” ბიბლიაში რომ 30-ია)
• მთლიანი შიდა პროდუქტი: ~200 მილიარდი დოლარი

თუ რუკას დააკვირდებით, ნახავთ რომ ისრაელს ორი ტიპის მოსაზღვრე ჰყავს: წყალი (ხმელთაშუა, წითელი და მკვდარი ზღვების სახით) და არაბები (ლივანის, სირიის, იორდანიისა და ეგვიპტის სახით). ქვეყნის შიგნითაც ორი ანალოგიური პრობლემაა: წყალი (ცოტაა) და არაბები (ბევრია).

ისრაელი ალბათ მსოფლიოში პირველ ადგილზეა ერთ კვადრატულ მეტრზე ისტორიულ-რელიგიური ობიექტების, გენიოსებისა და “გოთვერნების” რაოდენობის მიხედვით. ამასთან, საბედნიეროდ, გაგოთვერნებული გენიოსებისა და გაგენიოსებული გოთვერნების რაოდენობა სტატისტიკური ცდომილების ფარგლებს არ ცდება და გათვლებში არ გაითვალისწინება.

კიდევ რის თქმა შეიძლება პირველ პოსტში? ისრაელს ჰყავს მსოფლიოში ერთერთი ყველაზე ძლიერი ჯარი… და როგორც აქ ითვლება, ყველაზე ჰუმანურიც. არ ვიცი, როგორ შეიძლება ჯარი იყოს ჰუმანური, მაგრამ ისტორიები, რომლებიც აქ გვესმის და რომელსაც მალე თქვენც მოისმენთ, იძლევა იმის საშუალებას, რომ ბევრ რამეს ახლებურად შევხედოთ.

ჯერჯერობით ამაზე შევჩერდეთ.

მომავალ პოსტში: ბენ-გურიონის საერთაშორისო აეროპორტი

მსგავსი პოსტები

• ფოტომოგზაურობა კეისარიაში
• ბენ-გურიონის აეროპორტი
• მარშუტკა წმინდა მიწაზე
• Giveaway: საჩუქრები ბლოგის მკითხველებს
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი

2006 წელი. “თბილისის ფორუმი” ქართული სოციალური ქსელია, ხოლო იქ განთავსებული თემა “Just, რა…” – ქართული Twitter. ადამიანები მრავალფეროვანი ნიკების უკან იმალებიან და მათი რეალური სახელის (და რიგ, გამონაკლის შემთხვევებში – გვარის) დადგენა ხდება მხოლოდ რეალში – მშვიდობიან (“სხოდკა”) ან არც ისე (“სტრელი”) გარემოებებში. ზოგიერთი უკვე ბლოგერობს, მაგრამ ჯერ კიდევ უწევს ამ საქმიანობის პროპაგანდა, რადგან ქართველი ბლოგერები სანთლით საძებარია.

ამ დროს იხსნება david.ge – დღევანდელი განმარტებით მიკრობლოგისა და ფოტობლოგის ნაზავი (პოსტების უმეტესობას ფოტოებით გადმოცემული სტატუს მესიჯები წარმოადგენს). ლაკონური დიზაინით, მინიმალური გრაფიკით – ავტორის საყვარელ ლურჯ ფერში.

2009 წელი. “თბილისის ფორუმი” უბრალოდ ქართული ფორუმია, ხოლო იქ განთავსებული თემა “Just, რა…” – უბრალოდ თემა ქართულ ფორუმზე. ადამიანები მრავალფეროვანი ნიკებით კვლავაც სარგებლობენ, მაგრამ აღარავის აღარ ემალებიან, რადგან რეალურ სახელს თავადვე აქვეყნებენ Facebook-სა თუ Одноклассники-ზე (ანუ პირწიგნაკსა და ოდნოებზე – respectively). უკვე 100-ზე მეტი რეგულარული ბლოგერია, ხოლო ზოგ-ზოგიერთი იმდენად აბლოგერდა, რომ სხვა კოლეგებს ამოუდგა მხარში და პროპაგანდისტულ-საგანმანათლებლო საქმიანობა იმხელა შემართებით გააჩაღა, დიდ ილიას შეშურდებოდა მისი წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების მუშაობის გადმოსახედიდან.

ამ დროს კვლავ იხსნება david.ge – ოღონდ უკვე 2.0. კვლავაც ლაკონური დიზაინით, კვლავაც მინიმალური გრაფიკით და კვლავაც ავტორის საყვარელ ლურჯ ფერში.

ამჯერად ვეცდები, რომ ცოტა უფრო “მოლაპარაკე” ბლოგი გამოვიდეს

კეთილი იყოს თქვენი კლიკი DAVID.GE 2.0-ზე!

სხვა პოსტები

• ვირუსული ვიდეო
• რამდენიმე Stop Motion კლიპი
• sCool: Schools. Cool schools. You choose.
• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში
• ბლოგერული განვითარების სამინისტრო