წარმოიდგინეთ, რომ…

<suppose>

გაცვიათ დიდი ხნის ნაყიდი ფეხსაცმელი. ფეხი მას თითქოს უკვე მიეჩვია და აღარსად გიჭერთ. შესახედაობაც არ დაუკარგავს და ქუსლიც ცოტა ხნის წინ შეუცვალეთ. მაგრამ ისიც იცით, რომ დიდი ხანი სიარულისას ფეხი გტკივდებათ და ჰაერსაც ცუდად ატარებს. მოკლედ, რადგან ნაყიდია ხმარობთ, თუმცა თუ უკეთესი გამოჩნდება – შეელევით და შეცვლით.

ამ დროს ხედავთ რეკლამას, სადაც გპირდებიან რევოლუციური, უპრეცედენტო, უნიკალური ტექნოლოგიებით შესრულებულ ფეხსაცმელს, რომელიც თქვენი ფეხის ტერფს იმეორებს, ზრუნავს თქვენს ჯანმრთელობაზე, ღირს ფაქტიურად არაფერი და გამოიყურება იმაზე უკეთესადაც კი, რაც ახლა გაცვიათ. თქვენ ის გინდათ, თქვენ ის გესიზმრებათ, თქვენი სიცოცხლე უმისოდ შავთეთრია.

შემდეგ რთავთ ტელევიზორს და ხედავთ შემდეგ სურათს: ამ ფეხსაცმლის ტყავის შემქნელს ჩაუთვლია, რომ ძირს თვითონაც მშვენივრად მიაკერებს – და საკუთარი ფეხსაცმელი გამოუშვია… ძირების მწარმოებელს ჩაუთვლია, რომ მთავარია ძირი იყოს გამძლე, თორემ ზევით რა იქნება, იმხელა მნიშვნელობა არა აქვს – და საკუთარი მოდელი გამოუშვია… შემდეგ ხედავთ, რომ ეს ორი ერთად გამოდის ეთერში და ამბობს, რომ შეთანხმება შესაძლებელია, ოღონდ თუ ფეხსაცმელს არ ექნება თამასა… თამასის მწარმოებელი ამბობს, რომ მის გარეშე ფეხსაცმელი წარმოუდგენელია… მოკლედ, თქვენ ყოველდღიურად ხედავთ თქვენს საოცნებო ფეხსაცმელს და იმას, თუ როგორ ვერ თანხმდებიან მისი შემქმნელები, რომ დააყენონ საშველი და დაიწყონ მისი წარმოება.

ამავე დროს, თქვენი არსებული ფეხსაცმლის მწარმოებელმა მოაგროვა მომხმარებლის feedback (он же – უკუკავშირი) და გამოაცხადა, რომ “მიუხედავად იმისა, რომ ბევრს აკეთებს გაუმჯობესებისათვის, გასაკეთებელი კიდევ ბევრია” და ცვლილებები შეიტანა არსებულ მოდელში, რათა ფეხს აღარც ეტკინოს და აღარც დაცხეს.

თქვენს თვალწინ დგება არჩევანი: დაელოდოთ რევოლუციურ ფეხსაცმელს, თუ კი ის ოდესმე მაინც იწარმოება, ან წახვიდეთ და იყიდოთ თქვენი შეჩვეული ფეხსაცმლის ახალი ვარიანტი, რომელიც როგორც მინიმუმ იმაზე უარესად არ გეჩვენებათ რაც ახლა გაცვიათ, დღესვე ხელმისაწვდომია და თანაც ახალ კომფორტსაც გპირდებათ.

რას აკეთებთ თქვენ?

</suppose>

არის კიდევ კითხვები?

მსგავსი პოსტები

• ჩემი ვიდეოკომენტარი წინასაარჩევნო რეკლამებზე
• წყალი უფასოდ(?!)
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი
• ვირუსული ვიდეო
• შეიკარი რემენი, სირაძე!

გრძელი ტექსტების მოზიზღეები რომ არ გამოგვაკლდნენ მსჯელობაში, აქვე ვიტყვი:

უფასო წყალი ნიშნავს რომ წყალი აღარ გვექნება!

რატომ?

პასუხს ნაწილობრივ ეს ორი კლიპიც სცემს, რომელიც იმ დროს გაკეთდა, როცა GWP-ს ჯერ კიდევ თბილისის წყალი ერქვა და სახელმწიფო კომპანია იყო:

1.

2.

ეს კლიპები 3 წლის წინაა გადაღებული. მათი ძირითადი მიზანი იყო თბილისის მოსახლეობისთვის ახსნილიყი, რომ (1) წყალი მდინარეში არ ნიშნავს წყალს მათ ონკანში და რომ (2) წყალი არ არის შეუზღუდავი ოდენობით. სანამ ეს კლიპები გაკეთდებოდა, ხშირად ისმოდა ფრაზა “საქართველოში წყალი ფული უნდა ღირდეს?!” ამაზე ყოველთვის ვპასუხობდით: მდინარეში წყალი ახლაც უფასოა – მიბრძანდით და მიირთვით. ამ კლიპებმა ამ მხრივ მოსახლეობის გათვიცნობიერება აამაღლა და “წყლის უფასოების” თემა დღის წესრიგიდან მოხსნა. როგორც აღმოჩნდა – დროებით…

მაგრამ ესეც არ არის მთავარი! ეგებ უბრალოდ მერიის ბიუჯეტიდან აპირებს სლოგანის ავტორი კერძო კომპანიის სუფსიდირებას? მიუხედავად იდეის მარაზმულობისა, მაინც განვიხილოთ რა მოხდება ამ შემთხვევაში. რა მოხდება და… მოსახლეობა ჩათვლის რომ წყალი “ულევი” და შეუზღუდავი რესურსია, საერთოდ აღარ დაზოგავს მას და არც ონკანს შეაკეთებს. რა საჭიროა, როცა რაღაც უფასოა?! შედეგად, დღეს არსებული წყლის გრაფიკი კიდევ უფრო გაიზრდება, რადგან არსებული მოხმარების მაჩვენებლებითაც კი წყალს უფრო ნაკლებს უნდა ვიყენებდეთ, რომ ყველას გვეყოს. ახალი მდინარე კი ჯერ არავის აღმოუჩენია თბილისის სიახლოვეს…

არის კიდევ ერთი საინტერესო მომენტი. ”უფასო რომ ზოგადად არაფერი არაა” და რომ “თუ აქ და ახლა უფასოდ მოგცეს, სადმე რამე მაინც დაგიჯდება” ეს ყველამ კარგად იცის. არის ორი სცენარი, თუ სად შეიძლება იმალებოდეს “ძაღლის თავი”:

1. წყლის ტარიფი ზოგადად ორი რიცხვისგან მიიღება:

• ტარიფი წყლის მიწოდებაზე
• ტარიფი კანალიზაციაზე

სარეკლამო კამპანიაში არავის აუხსნია “წყალი უფასოდ” შეიცავს თუ არა კანალიზაციის ტარიფს – თუ მხოლოდ წყლის მიწოდებას გვპირდებიან უფასოს?

2. წყლის ტარიფი მოსახლეობისთვის არის 10 თეთრი კუბურ მეტრზე, მაშინ როცა ბიზნესისთვის არის 4 ლარი და 40 თეთრი. შესაბამისად, დღეს უკვე შექმნილია ისეთი სისტემა, როცა თბილისის წყლის სისტემას ბიზნესი ინახავს. არსადაა ნათქვამი, რომ მოსახლეობისთვის გაუფასოებული წყალი არ გაძვირდება ბიზნესისთვის.

ჩემი პირადი ხედვა თბილისში წყლის სისტემის მხარდასაჭერად ასეთია:

• სასწრაფო გამრიცხველიანება
• ონკანების მასიური შეკეთება
• გონივრული, მაგრამ არა ნულოვანი ტარიფი – რომელიც დაგაზოგინებს წყალს, მაგრამ არ გაგიკოტრებს ჯიბეს

შედეგად, დაზოგილი წყალი გამოთავისუფლდება ქსელში და გრაფიკი თავისთავად დაიკლებს ან გაუქმდება.

Resume: ზოგადად, წყლის თემაზე გაუთავებლად დიდ ხანს შეიძლება მსჯელობა. ამ პოსტით უბრალოდ იმის ჩვენება მინდოდა, რომ ერთმა კონკრეტულმა ლოზუნგმა, თუ იგი ცხოვრებაში ასევე რიხიანად და დაუსაბუთებლად გატარდება, შეიძლება ძალიან ცუდი შედეგი მოიტანოს – მიუხედავად სასიამოვნო საწყისი ჟღერადობისა.

მსგავსი პოსტები

• ჩემი ვიდეოკომენტარი წინასაარჩევნო რეკლამებზე
• Post-election Post
• საეკლესიო-სამშენებლო ფანდრაიზინგი
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი
• ვირუსული ვიდეო

თავდაპირველად, 6 იდეა წარდგენილი იქნა ავტორების მიერ. ნებისმიერ მსურველს შეეძლო ნებისმიერი იდეის გუნდში ჩაწერილიყო. ცოტა ვისმინეთ თუ ბევრი – მე, ლექსო ხუბულავა (ეს ისაა, ვისიც jobs.ge-ა) და თეა ხარიტონაშვილი (ეს კი ისაა, ვისიც convert.ge-ა) ერთ გუნდათ მივედით ერევნიდან ჩამოტანილ იდეასთან: გაკეთდეს საიტი, რომელიც მოეხმარება მშობლებს სკოლის შერჩევაში და არსებული სკოლის შესახებ გამოცდილების გაზიარებაში.

მე გუნდში რასაკვირველია მარკეტინგის მიმართულება დამევალა. შედეგად, პროექტისთვის მოვიფიქრე დასახელება sCool – ნაწარმოები სიტყვებიდან School (სკოლა) და Cool (“მაგარი”). სლოგანიც ამ ორი სიტყვის კავშირს უსვამს ხაზს:

ძირითადი ლოგო

სახელის შერჩევის პროცესშივე შემოწმდა დომენის თავისუფლება სამივე სამიზნე ზონაში (.ge, .am, .az). თანაგუნდელების დახმარებით მოხდა საიტის ლოკალური ლოგოტიპების შექმნა, თარგმნილი სლოგანებით:

ლოკალური ლოგოები

ეს ყველაფერი დავაგვირგვინეთ პატარა პრეზენტაციით:

გუნდებს ევალებოდათ საიტის როგორც მინიმუმ მონახაზის სახით წარდგენა. ჩვენ გუნდში აღმოგვაჩნდა Joomla-ს მცოდნე ადამიანი, რომელმაც 2 დღის ბოლოს ფაქტიურად მუშა საიტი შექმნა. რასაკვირველია, “ხელის შევლება” თითქმის ყველგან საჭიროა, მაგრამ გირჩევთ მიყვეთ ბმულს და შეაფასოთ ნამუშევრის მასშტაბი: scool.ge

მიუხედავად იმისა, რომ მოსამზადებელ ეტაპზე ჩვენი პროექტი ლამის საუკეთესოდ მიიჩნეოდა, ორ გამარჯვებულს შორის ის ვერ მოხვდა. ვინც გაიმარჯვა, იმათგან ერთი, ქართული პროექტი GiveMeInfo-ა, რომელიც საჯარო ორგანიზაციების მიერ ინფორმაციის არგაცემის ან დაგვიანების შემთხვევებს აღრიცხავს. ამ პროექტს “კოჭებშივე” ეტყობოდა ძალა და მთელ დარბაზს გაეხარდა, რომ გაიმარჯვეს. აი მეორე პროექტს რაც შეეხება, მის გამარჯვებას ყველა ერთსულოვნად არ დათანხმებია: SaveTheTrees ცდილობს გადაარჩინოს ხეები ერევანში. როგორც ჟიურიმ აგვიხსნა, პროექტი გამოირჩევა ვიწრო სპეციალიზაციით ერთ პრობლემაზე და სწორად შერჩეული ტექნოლოგიით (ushahidi არის სპეციალური პლატფორმა სოციალური ორიენტაციის პროექტებისთვის; ჩვენ მის შესახებ მხოლოდ ბანაკის დამთავრების შემდეგ, სემინარზე შევიტყვეთ).

როგორც ყველა შეჯიბრში, აქაც ჟიურის გადაწყვეტილებით ყველა კმაყოფილი ვერ იქნებოდა. თუმცა, რაზეც ყველა შევთანხმდით, იყო ის, რომ 2 დღეში 6 განსახორციელებლად მზა პროექტის შექმნა არის წარმოუდგენელი შედეგი, რაც რეალობა გახდა. პირადად ჩემს ნებაზე რომ იყოს, ასეთ ბანაკს თვეში ერთხელ ჩავატარებდი. ეგებ ამან მაინც გააჩინოს ქარნეტში საინტერესო პროექტები.

P.S. ახლახანს აღმოვაჩინე ვიდეო ბანაკის შესახებ:

მსგავსი პოსტები

• ჩემი “სოციალური” კვირეული
• iTVc2: რატომ არ იყო იქ Rocko?!
• ბლოგერული განვითარების სამინისტრო
• iTV Conference
• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში

მარჯვნიდან პირველი ჩანს ჩემი ფასადის ნაწილი

რას ეხებოდა შეხვედრა? რამდენიმე საიტზე დაიდო ამ შეხვედრის აღწერა, სადაც მთავარ თემად გამოტანილია ბლოგერების ასოციაციის შექმნის იდეა. პირდაპირ ვიტყვი, რომ ამ საკითხს შეხვედრაზე დაეთმო 2 საათიდან 2 წუთი. უმრავლესობა მას არ დაეთანხმა და გაგრძელდა უფრო მნიშვნელოვანი საკითხების განხილვა.

გამოიკვეთა ორი ძირითადი მიმართულება, რაშიც სამინისტრო ხედავს ბლოგერების (ახალი მედიის) საჭიროებას:

1. ქვეყნის ტურისტული იმიჯის ფორმირებისას
2. ბიზნესის არასტანდარტული მარკეტინგული აქტივობებისას

ტურისტული მიმართულების განხილვისას გამოიკვეთა ძირითადი პრობლემები:

• საქართველოს რუკის არარსებობა Google Maps-ში (რომელიც უფასო რუკების ძირითადი სერვისია მსოფლიოში)
• საქართველოს მედიაბანკის არარსებობა (იგულისხმება ქალაქების, დასახლებების და სხვა ტურისტული მიმართულებების თემატური ფოტო/ვიდეო მასალა)
• უცხოენოვანი (ძირითადად – ინგლისური და რუსული) ბლოგერების ფაქტიურად არარსებობა

რასაკვირველია, მთელი ეს საუბარი მიდიოდა ეჭვნარევი ოპტიმიზმით, რადგან ყოველ დღე არ გიძახის რომელიმე მინისტრი ახალ მედიაზე სალაპარაკოთ. თვით ის ფაქტი, რომ ასეთი შეხვედრა შედგა, მნიშვნელოვანია. თუმცა, ისეთი პირი უჩანს, რომ ეს შეხვედრა ბოლო არ იყო.

განსხვავებით ტურიზმის მიმართულებისგან, სადაც უფრო კონკრეტული პრობლემები დასახელდა, ბიზნესთან მიმართებაში საუბარი უფრო კონცეპტუალური იყო. ანუ, ძირითადად ისმოდა ფრაზები “კარგი იქნება თუ” ან კიდევ “შესაბამისი დაინტერესების შემთხვევაში” და ა.შ. მე პირადად შემექმნა შთაბეჭდილება, რომ ბლოგერთა “პროფკავშირს” ხელი აქვს ჩაქნეული ქართულ ბიზნესზე და მათ საბლოგერე სწავლა-განათლებას მხოლოდ “მყარი ფინანსური” გარანტიების პირობებში თუ შეძლებენ.

რაც არ უნდა იყოს, იმისათვის რომ ბიზნესს კორპორატიული ბლოგინგი საერთოდ უხსენო და მან ეს მოისმინოს, ეკონომიკის სამინისტროს მონაწილეობა კრიტიკულად მნიშვნელოვანია – ქართველი ბლოგერისა და ქართველი ბიზნესმენის ღირებულებათა სისტემა ამჟამად ზედმეტად განსხვავდება ერთმანეთისაგან.

აქვე, მივიღეთ დაპირება, რომ საინფორმაციო ტექნოლოგიების დეპარტამენტი გვიშუამდგომლებს მობილურ ოპერატორებთან, რათა მათ კავშირი დაამყარონ ტვიტერთან და ტვიტების წერა SMS-ის საშუალებით გახდეს შესაძლებელი (როგორც ეს მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაშია).

მოკლედ, როგორც ვთქვი, შეხვედრამ ბევრი გეგმა წარმოშვა. იმედი მაქვს, მათი ნაწილი მაინც განხორციელდება.

მსგავსი პოსტები

• iTV Conference
• ჩემი “სოციალური” კვირეული
• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში
• ინტერვიუ: “სოციალური მედია საქართველოში”
• iTVc2: რატომ არ იყო იქ Rocko?!

• 9-10 აპრილი – Social Innovation Camp
• 11-12 აპრილი – ვორკშოპი ახალი მედიის გამოყენების სტრატეგიებში
• 13 აპრილი – ტრენინგი ტრენერებისათვის ახალ მედიაში
• 14 აპრილი – იძულებითი შესვენება (ეკონომიკის სამინისტროში შეხვედრა გადაიდო)
• 15 აპრილი – შეხვედრა ეკონომიკის მინისტრთან საქართველოში ტურიზმისა და ბიზნესისათვის ახალი მედიის სტრატეგიის საკითხებზე
• 16 აპრილი – iTV კონფერენცია

ჰა, რავარია?

როცა ეს სოც. ღონისძიებები მორჩება, ვაპირებ თითოეულ მათგანზე პოსტის დადებას. იმედია ძალიან დაგვიანებული და აქტუალობა დაკარგული არ იქნება

Stay tuned.

მსგავსი პოსტები

• iTV Conference
• ბლოგერული განვითარების სამინისტრო
• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში
• iTVc2: რატომ არ იყო იქ Rocko?!
• sCool: Schools. Cool schools. You choose.

8-10 აპრილს თბილისში იწყება Social Innovation Camp (SIC-Caucasus), რომელიც სხვა მიზნებთან ერთად შეეცდება ქარნეტში ახალი იდეების და problem-solving საიტების იდეების თავმოყრას.

SICamp

რას ნიშნავს SIC-Caucasus, მათ საიტზეც შეგიძლიათ ნახოთ, აქ კი მოკლედ გეტყვით: წარდგენილი ათეულობით იდეიდან შეირჩევა 6, რომელზეც 2 დღის განმავლობაში იმუშავებს საერთაშორისო ჯგუფები – იდეის ავტორის, ვებ-მასტერის, მარკეტოლოგის და სხვა საჭირო ადამიანების შემადგენლობით. შედეგად, ორი დღის ბოლოს დაიდება ჩამოყალიბებული პროექტები (მათი განხორციელების კონკრეტული გეგმითურთ). ასევე, გამოვლინდება ერთი გამარჯვებული პროექტი, რომელსაც გადაეცემა ბიუჯეტი (3000 € თუ $) მისი განხორციელებისათვის.

სკეპტიკოს-პესიმისთებს რა გამოლევს, მაგრამ პირადად მე დიდი ოპტიმიზმით ვუყურებ ამ ღონისძიებას და იმედი მაქვს, მის შემდეგ ქარნეტში რამდენიმე საინტერესო და საჭირო საიტი გაჩნდება.

მსგავსი პოსტები

• sCool: Schools. Cool schools. You choose.
• ჩემი “სოციალური” კვირეული
• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში
• iTVc2: რატომ არ იყო იქ Rocko?!
• ბლოგერული განვითარების სამინისტრო

საჩუქრები გადაეცემათ:

Nona Khujadze

Teona Kiladze

მაიკო

სად გადმოგცეთ, მომწერეთ კომენტარში.

მსგავსი პოსტები

• მარშუტკა წმინდა მიწაზე
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი
• ერთით მეტი, მრავლით ნაკლები
• ფოტომოგზაურობა კეისარიაში
• რამდენიმე Stop Motion კლიპი

საქართველოში ეს თემა დიიიდი ხნის წინ ჯეოსელმა დაიწყო, როცა აქცია “დარგე ხე” გააკეთა (რეკავ ნომერზე, ანგარიშიდან გეჭრება ლარი, ამ ლარად ყიდულობენ ნერგს და შენს სახელზე რგავენ). მეორე დიდი ტალღა წამოიწყო ფონდ “იავნანამ”, რომელიც 25-60-60-სა არ იყოს, ნომრით – 30-30-თ უფრო ცნობენ მგონი, იმდენი რეკლამა ატრიალა.

ამ ყველაფრის პარალელურად მობილური ფანდრაიზინგის (fundraising – თანხის მოძიება) საქმეში ჩაერთო ეკლესია. უფრო სწორად – ეკლესიების მშენებლები და რესტავრატორები. ისინი, 90-იანი წლებისათვის შესაფერისი ხარისხით დამზადებული რეკლამებიდან მოუწოდებენ მრევლს 1 ლარი შეწირონ ამა თუ იმ ეკლესიის მშენებლობას, ან ძველი მონასტრის აღდგენის საქმეს. თან, თუ თავიდან ასეთი რეკლამა გადიოდა, ამჟამად უკვე არის რამდენიმე ერთად.

ამ დროს გასაკვირია მობილური ოპერატორების ქცევა. ჯერ იყო და ორი წელი ვერ ჩამოყალიბდნენ ერთიან ნუმერაციაზე, რის გამოც რეკლამაში 2-3 სხვადასხვა ნომერი იყო მითითებული. და საერთოდ: მათ ცხვირწინ ხდება ამხელა საქველმოქმედო აქტივობა და ისინი მხოლოდ ნომრის გამოყოფით შემოიფარგლებიან. და ეს მაშინ, როცა ვიღაც უცნობი მხატვრის 10 კვ. მეტრზე მოწყობილ გამოფენას ასპონსორებენ და 5 ტელევიზია მიყავთ გასაშუქებლად.

რატომ არ შეიძლება სამმა მობილურმა ოპერატორმა შექმნას ეკლესიების მშენებლობისა და რესტავრაციის ერთიანი ფონდი, გამოაცხადონ ერთიანი ნომერი, გააკეთონ ერთიანი სარეკლამო კამპანია და ამ გზით ამოღებული თანხები შემდეგ გაანაწილონ ამა თუ იმ პროექტს შორის? ასე ხომ ბევრად მეტი თანხა მოგროვდება რეალურად. ოპერატორისთვის ეს იქნება დადებითზე დადებითი PR-ეფექტი, მაყურებლისთვის ეს იქნება დასვენება ამ უნიჭო სარეკლამო რგოლებისა და სინდისის ქეჯნისაგან, რომ “აი ამ” ტაძრის მშენებლობას დაეხმარა, ხოლო “აი იმ” ეკლესიას – ვერა.

მე მგონი, თუ 28 თეთრზე შეძლეს მოლაპარაკება და წლებია გაუქანებლად უჭირავთ ეს ფასი, რამენაირად ერთ საზიარო ფონდსაც მოუვლიან. თქვენ რას ფიქრობთ?

მსგავსი პოსტები

• ერთით მეტი, მრავლით ნაკლები
• ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი თავმოუბმელობა
• ჩემი ვიდეოკომენტარი წინასაარჩევნო რეკლამებზე
• წყალი უფასოდ(?!)
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი

მე მას ვყიდი!

ვყიდი ძმას...

ჰე, თვალზე მომდგარი კურცხალი შევიმშრალეთ და ვკითხულობთ დანარჩენს:

იყიდება Sony Ericsson P1

ჭკუა ტელეფონი, მიკარება ეკრანით, ქწერტყ ღილაკების განლაგებით და “სრული ქარხნული კომპლექტაციით”. ანუ: ყუთი, პასპორტი, დისკი, კაბელი, დამტენი, დამტენის კაბელის შესაკრავი რეზინი, ეკოლოგიური ნორმების ბუკლეტი და სხვა მაკულატურა.

მისი ღვაწლი ფასდაუდებელია!.. მაგრამ ქაქუცას და შოთას ტანდემი ჩემთვის უფრო დიდი ავტორიტეტია.

კომენტარებში ველოდები ისეთი ხალხის გამოხმაურებას, რომლებიც მზად არიან იშვილონ იგი, არ მიაკარონ ცივი ნიავი და არ დაავიწყონ დედა ენა.

P.S. იგი ზურგს არასოდეს შეგაქცევთ, მაგრამ ყოველი შემთხვევისთვის, უკნიდან იგი ასე გამოიყურება:

ძმა ზურგიდან...

LATEST NEWS: მივხვდი, რომ ვერ გადავიტანდი მასთან განშორებას. ამიტომ, აღარ ვყიდი!

მსგავსი პოსტები

• საეკლესიო-სამშენებლო ფანდრაიზინგი
• ერთით მეტი, მრავლით ნაკლები
• ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი თავმოუბმელობა

საკითხის ისტორია
(ვისაც პოსტი გეგრძელებათ, გამოტოვეთ ეს პუნქტი და გადადით პირდაპირ აქ)

როდესაც 90-იანების ბოლოს საქართველოში მობილური კავშირი შემოვიდა, ბევრს არ ეგონა, რომ კლიენტთა რაოდენობა 100’000-ს გადააჭარბებდა. ამ დროს ჯეოსელს ჰქონდა მხოლოდ ნომრები 877 4X-XX-XX, ხოლო მაგთის – 899 5X-XX-XX (ამათზე ადრე იყო მეგაკომი, რომელსაც კოდი საერთოდ არ ჰქონდა და პირდაპირ თბილისის ნომრებს გასცემდა 97-XX-XX დიაპაზონში). მოკლედ, ამ 100’000-ნომრიან ზღვარს მთელი ქვეყანა ისე მიეჩვია, რომ როდესაც ჯეოსელმა 877 7X-XX-XX ნომრები დაამატა, ამას სატელევიზიო სარეკლამო კამპანია დაჭირდა და როგორც დიდი მოვლენა, ისე გაშუქდა.

შემდეგ იყო ლაილაი… 893… ლამაზ-ლამაზი კოდებით განებივრებული მომხმარებელი დიდი მანჭვა-გრეხვით შეხვდა პირველ კოდს, სადაც 8-ანის შემდეგ “წყვილი” არ იყო. თუმცა, საბოლოოდ ამ დამანჭულთა საკმაოდ დიდი რაოდენობა მოგროვდა და შედეგად ლაილაის შემდეგი კოდი – 855 კვლავაც ციფრულ-ესთეტიური ბედნიერების მომგვრელი გახდა.

ამასობაში გამოიკვეთა ქართველთა დიდი ხნის სიყვარული – ლამაზი ნომრები. და თუ ადრე მათ მოპოვებას კომპანიაში ნაცნობი ჭირდებოდა, მოგვიანებით ოფიციალური ფასები დაწესდა და ყველა ისე შლიდა ფეხს, როგორც საფინანსო საბანი ყოფნიდა.

შემდეგ კიდევ ერთი ქართული გასართობი დაინერგა: სახლის ნომრები მობილურზე. მარტო გლდანს 5-ჯერ შესთავაზეს ასეთი აქცია სხვადასხვა კოდში ოპერატორებმა (ერთი ასეთი აქცია თავად მაქვს მონაწყობი მაგთიკომში მუშაობისას). შედეგად, აბონენტს ერთი მობილური აპარატის პირობებში რამდენიმე ნომერი დაუგროვდა.

ნომრების ციებ-ცხელება მინელებული იყო, როცა ბაზარზე ყველა უფულო მოსაუბრის მეგობარი – ბილაინი შემოვიდა… და როგორც კი ბრჭყვიალ-ბრჭყვიალა 2-თეთრიან აქციებს მორჩა, მთავარ ქართულ ეროგენულ ზონას – დიახ, ლამაზ ნომრებს დაარტყა: აი თქვენ მთელი კოდი 871, მოდით და რა ნომერიც გინდათ წაიღეთ (თავიდან ვითომ სხვა ქსელის იგივე ნომერი უნდა გქონოდა, მაგრამ შემდეგ ეგ წესი ფორმალურადაც მოხსნეს). მოკლედ, “ოქროს” ნომრები 10 ლარად ჩაიგდო ხალხმა ხელში. ამას მოყვა 879, 874… ახლაც მიდის იგივე აქცია, ოღონდ 892-ზე.

საბოლოოდ, დადგა მომენტი, როცა ქვეყანაში ფიზიკურად აღარ დარჩა თავისუფალი კოდი! რაც მობილურმა ოპერატორებმა ვერ მოასწრეს, ათობით საერთაშორისო ქსელის ოპერატორმა დაისაკუთრა (მათ შორის მაგალითად ეგრისმა – 3 ერთად: 811, 812 და 817).

რა გველის წინ?

ამ ორი პოსტის ზომის შესავლის შემდეგ გადავიდეთ ძირითად საკითხზე: რას გვთავაზობენ? საუბარია ჩვენს ნომრებში 1 ზედმეტი ციფრის დამატებაზე, რაც თითოეულ კოდში ნომრების რაოდენობას გააათმაგებს და პრობლემას საშვილიშვილოდ მოხსნის. გაიგო თუ არა ეს ამბავი საზოგადოებამ, იმავე წამს ატყდა ერთი ამბავი. თანაც არავინ დარდობს, რომ ტელეფონის წიგნი იქნება ფაქტიურად მთლიანად ჩასასწორებელი. არა! ყველას ადარდებს ერთი საკითხი: არ დამიმახინჯდეს ნომერი!

აი როგორ მოაგვარეს ეს პრობლემა ისრაელში:

ყველა ოპერატორს დაუტოვეს მხოლოდ ერთი კოდი – ის, რომელიც რიგით პირველი ჰქონდა აღებული, ხოლო ყველა დანარჩენი დააბრუნებინეს. არსებულ ნომრებს კი წინ (კოდის შემდეგ) ჩაუმატეს ძველი კოდის ბოლო ციფრი:

Orange-ის კოდების ცვლილების სქემა

ამით მიაღწიეს იმას, რომ არც ნომრები დამახინჯდა და არც ხალხს გაჭირვებია სისტემასთან შეგუება: რეფორმიდან რამდენიმე თვეში აღარავის აქვს დისკომფორტი ან პრობლემა.

ისრაელის მოდელის გამოყენებით გავაკეთე ქართული კოდების შეცვლის სქემა:

* იმის გამო, რომ ჯეოსელის ორი კოდი - 877 და 857 მთავრდება 7-ზე, ახალ სისტემაში ერთერთს მოუწევს ციფრის შეცვლა: ჩემს ვარიანტში ახალი ციფრი არის 1.

მაგალითად: 895 00-00-00 გახდება 899 500-00-00

როგორ ფიქრობთ, ვარგა? რის გაუმჯობესება შეიძლება?

იმედია GNCC-ში ამაზე უარესი ვარიანტი მაინც არა აქვთ და მისი შემუშავებისას პოსტში მოყვანილ არგუმენტები გათვალისწინებული იქნება.

P.S. ქალაქის ნომრებში ციფრის ჩამატება ასევე სასურველია მოხდეს იგივე პრინციპით (კოდის ბოლო ციფრის გათვალისწინებით).

მაგალითად, თბილისში: 832 00-00-00 -> 832 200-00-00

მსგავსი პოსტები

• საეკლესიო-სამშენებლო ფანდრაიზინგი
• ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი თავმოუბმელობა
• მარშუტკა წმინდა მიწაზე
• Giveaway: საჩუქრები ბლოგის მკითხველებს
• ნარინჯისფერი მარკეტინგი

“…почему никто в Тольятти, будь то «разъездной» водитель или конструктор, не пристегивается ремнем безопасности? Не иначе, они тоже верят. И когда оказавшийся на переднем сиденье Рустам Акиниязов (покинув недавно пост редактора журнала Автоспорт, он стал PR-менеджером АвтоВАЗа) бестактно застегивает ремень, водитель хмурится:
— Вы что, мне не доверяете?
— Вам? Вам я доверяю на все сто! Но остальным участникам движения — не очень.
Водитель недовольно хмыкнул: мол, другим людям тоже надо доверять, как же без веры! Так и не пристегнувшись, он мчал под 160 км/ч в Тольятти, с назидательным упоением обгоняя иномарки.”

Авторевю, №12 2006

ბევრმა თქვენთაგანმა შეამჩნია ალბათ, რომ ქვეყანაში ძალას იკრებს უსაფრთხოების ღვედების პოპულარიზაციის კამპანია. ნუ თეორიულად, რა პოპულარიზაცია უნდა სჭირდებოდეს იმას, რაც შენს სიცოცხლეს იცავს, მაგრამ საქართველოა და ჩვენთან თუ რამე “მოდნი” არ გახდა ან მით უარესი – “ბანძობის” კატეგორიიდან არ გამოვიდა, ამით უმრავლესობა არ ისარგებლებს. ასეთ დროს ერთერთი ყველაზე ქმედითი ხერხი იქნებოდა “აზრის ლიდერებთან” მუშაობა, რომლებიც უკვე თავად მიიტანდნენ საჭირო ინფორმაციას საბოლოო მსმენელამდე. თუმცა, ეს საკმაოდ რთული და შრომატევადი ხერხია, ამიტომ ტრადიციულად საგზაო უსაფრთხოების თემის პროპაგანდას სოციალური რეკლამით ახდენენ.

ყველა რეკლამას, მით უმეტეს – სოციალურს, მოეთხოვება სამიზნე მაყურებლის “ენაზე” ლაპარაკი. იგი უნდა იყოს კავშირში არსებულ ღირებულებათა სისტემასთან – ან ესადაგებოდეს, ან ცდილობდეს მის შეცვლას. მთავარია, რომ არ იყოს მოწყვეტილი. ხშირად ჩვენში რეკლამას აკეთებენ ევროამერიკული რეკლამების ზეგავლენის ქვეშ. შედეგად, კლიპი თითქოს ქართულად ლაპარაკობს, მაგრამ მაინც გრძნობ, რომ შენ არ გელაპარაკება. აი მაგალითად:

ინგლისური კლიპი

კლიპში ნაჩვენებია ტიპიური ევროპული ოჯახი (ბიჭი-ბავშვი აკლია სრული ბედნიერებისთვის) და განსახიერებულია მათთვის დამახასიათებელი სიტუაცია, როცა ოჯახი ერთად მოგზაურობს მანქანით. ეს კლიპი ინგლისელისთვის გასაგები იქნება და წესით – იმუშავებს კიდეც.

ახლა ვნახოთ როგორი კლიპებით გვარწმუნებენ საქართველოში:

1. ლექსენი

ყურადღება, შეკითხვა: ვისთვის არის ლექსენი აზრის ლიდერი? ვადამდელი პასუხი: მხოლოდ თავად ლექსენისთვის. ვინ უნდა დაარწმუნოს მან, რომ ღვედია შესაკრავი? თან, იმ პირობებში, როცა ღვედი ისედაც არ აღიქმება, როგორც ვაჟკაცობის სიმბოლო, ვაჩვენებთ კინოთეატრში შეშინებულ ადამიანს…

Solution: თუ მაინდამაინც გვინდა ცნობილი სახე(ები), მაშინ უნდა შეიკრიბოს მართლა ცნობილი ადამიანები, თანაც ყველა ჯგუფიდან (გოგო, ბიჭი, ქალი, კაცი, ბებია, ბაბუა) და გაკეთდეს მარტივი, ინდივიდუალური კლიპი ერთი ფრაზით – მე შევიკარი ღვედი დღეს (ამ “ღვედზე” კიდევ ვიტყვი). მთავარია, რომ იყოს პირველ პირში: სხვას თუ მოუწოდებს, იმის ეჭვი აღარ უნდა დარჩეს, რომ თვითონაც აკეთებს. თან აკეთებს ახლავე – არა 5 წლის მერე, ოდესღაც.

2. ინვალიდი

ეს კლიპი ბევრად უკეთესია – იმით მაინც, რომ პირველ პირშია გადმოცემული და ბევრ ადამიანს დააფიქრებს. მაგრამ… რამდენი ადამიანი იცით, რომელიც ჩვეულებრივ ლაპარაკში ღვედს მართლაც ასე მოიხსენიებს? 1000-ში 1 ალბათ… ლიტერატურული ენა პირადი ისტორიის მოყოლისას ამ რგოლს ბუნებრიობას უკარგავს – და მასთან ერთად ქრება დამაჯერებლობაც. უმეტესობისთვის ღვედი არის “რემენი”. სამწუხაროდ. ამიტომ, თუ გვინდა რომ პირადმა ისტორიამ მართლაც შეიძინოს პირადობა, იგი ჩვეულებრივ, სალაპარაკო ენაზე უნდა შესრულდეს. “რემენი” თუ არა “ქამარი” მაინც შეიძლება გამოვიყენოთ. “ღვედი” უცხოა ყურისთვის და მთელი ამ რეკლამის შედეგი მაქსიმუმ ის შეიძლება გახდეს, რომ ეს სიტყვა დაიმახსოვროს ხალხმა. თუ გავითვალისწინებთ, რომ ჯალამბარი დღემდე “ლებიოდკაა”, ქურო – “ხამუტი”,  ხუნდი – “კალოტკა”, ხოლო საჭე – “რული”, შეიძლება დანამდვილებით ითქვას, რომ სანამ ღვედი როგორც მინიმუმ ქამარი არ გახდება, საშუალოსტატისტიკური მძღოლი ამ კამპანიას საკუთრად არ აღიქვამს…

3. ბონუსი

ძალიან კარგი ვიზუალი. მერე რა რომ საქართველოში არაა გადაღებული?! ეს “რიჩარდი” თავისუფლად შეიძლებოდა გამხდარიყო “გიორგი”. მთავარია, რომ ეს ხმა შეიცვალოს. ამ კლიპს არ უნდა ახმოვანებდეს ქალი, მით უმეტეს – ასეთი ინტონაციით. საქართველოსთვის ამ კლიპს ჭირდება კაცის ხმა, თანაც ისეთი, რომელშიც იგრძნობა სამძიმარი “გიორგის” მიმართ – და არა დოკუმენტური თხრობა.

Disclaimer: თვით ის ფაქტი, რომ საქართველოში ასეთი კამპანია დაიწყო, უკვე თავისთავად მისასალმებელია. მთავარია, რომ მისი განხორციელებისას არ იქნას დაშვებული ისეთი შეცდომები, რომლებიც ამ თემას დააკარგვინებს საჭირო დამაჯერებლობას და აქტუალობას.

ქართული კლიპები აღებულია საიტიდან www.safedrive.ge

მსგავსი პოსტები

• ნარინჯისფერი მარკეტინგი
• ვირუსული ვიდეო
• ჩემი ვიდეოკომენტარი წინასაარჩევნო რეკლამებზე
• გულისამაჩუყებელი რეკლამა
• რამდენიმე Stop Motion კლიპი

17 არ უყვართ იტალიაში, რადგან რომაული XVII-დან მიიღება სიტყვა VIXI – “ვცხოვრობდი” (ანუ სხვანაირად – “მოვკვდი”).

13 არ უყვართ დასავლური ცივილიზაციის ქვეყნებში. აქ მიიჩნევენ, რომ 12 არის სასრული (12 თვე, 12 ნიშანი ზოდიაქოში, 12 შტო ბიბლიაში, 12 ღმერთი ოლიმპოზე), ხოლო 13 ამ ყველაფერს არღვევს. ფორმულა 1-ში არ არის მეცამეტე მანქანა. ამერიკაში ბევრგან არ არის მე-13 სართული.

ამ პოსტის მომზადებისას ერთ საინტერესო სურათს გადავაწყდი – შანხაის ერთერთ შენობაში გაითვალისწინეს აღმოსავლური და დასავლური ტრადიციები. შედეგად, იქ არ არის მე-4, მე-13 და მე-14 სართულები:

4, 13, 14 გამოტოვებულია...

13-ის მიმართ ევროამერიკულმა “სიყვარულმა” ამოხეთქა “პარასკევი 13″-ის მიმართ შიშში, რომელსაც მეცნიერულად პარასკევადეკატრიაფობია ეწოდება. ფობიებს სახელები ტრადიციულად ბერძნულად ენიჭება, ამიტომაც მოხვდა მის დასახელებაში ჩვენთვის კარგად ნაცნობი “პარასკევი”. სხვათაშორის, თავად საბერძნეთში, რომში და ამჟამად პორტუგალიაში, ესპანეთსა და ლათინოამერიკულ ქვეყნებში გავრცელებულია “სამშაბათი 13″-ის შიში. კიდევ კარგი ეს საქართველოში არ ვიცით, თორემ “მისამშაბათება” ისედაც ცნობილია და ამას კიდევ 13 თუ დაემატება…

მიუხედავად იმისა, რომ ტრისკაიდეკაფობია (13-ის შიში) არ მახასიათებს, ისტორიულად დამჩემდა, რომ ყველა ჩემს საიტზე 13-ს გამოვყოფ ხოლმე. ასე მოხდა ამჯერადაც.

მომავალ, მეთოთხმეტე პოსტამდე

UPD: ნატოშამ შემახსენა კიდევ ერთი ცნობილი ფობია – 666. რამ დამავიწყა?! მას მეცნიერულად Hexakosioihexekontahexaphobia ქვია და საქართველოში ყველაზე მეტად არის გავრცელებული. განსხვავებით იმავე 13-სგან, რომელსაც ზოგიერთი მაინც თვლის ბედნიერ რიცხვად, 6-ების შემთხვევაში უდიდესი უმრავლესობა ერთსულოვანია. შედეგად, მანქანაზე ყველა ერიდება 666 ნომრის ტარებას (ბათუმში ერთ დროს გავრცელდა მოარული ისტორია, რომ ერთმა არც თუ ღარიბმა ადამიანმა მერსედესი ნომრით XXX-666 ხრამში გადაჩეხა მხოლოდ ამ ნომრის გამო. რამდენად მართალია არ ვიცი…). მაგთის ნებისმიერ ოფისში დღემდე შეგიძლიათ ნახოთ (899 კოდშიც კი) ულამაზესი ფასიანი ნომრები, რომელთაც არავინ ეკარება 6-იანების სიმრავლის გამო. ვისაც დიდი გართულება არ გაქვთ, კარგ კომბინაციებს შეიძლება გამოკრათ ხელი (ჩემს ორ ESM-ელ მეგობარს თავის დროზე გაუმართლა და როცა უკვე 899 სანთლით საძებარი იყო 899 X66666 ნომრები შეხვდათ საჩუქრად).

პოსტზე დიდი აფდეითი გამომივიდა ახლა კი ნამდვილად მომავალ, მეთოთხმეტე პოსტამდე

სხვა პოსტები

• ხვალ დიდი ამბები იწყება
• “სად ვიცოდით მაშინ ტვიტერი” ანუ ახალი საკვირაო რუბრიკა
• ფოტომოგზაურობა კეისარიაში
• რამდენიმე Stop Motion კლიპი
• საეკლესიო-სამშენებლო ფანდრაიზინგი

ტესტი:

• უთხარით მას: “შეჩემა…”

ტესტის პასუხი:

1. თუ ამ სიტყვით მიმართვის შემდეგ ყველაფერი ჩვეულებრივადაა, ესე იგი ახლობლობა შედგა. წინ დიდი მწვერვალებია.
2. თუ ამ სიტყვის წარმოთქმისას ადრესატის მიმართ გარკვეულ დისკომფორტს გრძნობთ, ან ენა მისით მიიწევს შემოკლებულ-წაყრუებული ვარიანტებისკენ (შჩ, შეჩე), ესე იგი ჯერ კიდევ ყველაფერი წინაა.
3. თუ ამ სიტყვით მიმართვის შემდეგ ადრესატის მხრიდან იგრძენით მიუღებლობა, მაშინ:
   (a) იგი არ არის თქვენთან ისე ახლოს, როგორც თქვენ გეგონათ
   ან
   (b) მისთვის თვით სატესტო სიტყვაა მიუღებელი და… ამდენი თუ აღარ იცით ადამიანზე, რაღა ახლობლობას ატესტირებთ(?!)

P.S. ტესტის წარმატების აუცილებელი პირობაა არ დაუთმოთ მის მომზადებას 5 წუთზე მეტი, ხოლო შედეგების ანალიზს – 3 წუთზე მეტი

მსგავსი პოსტები

• ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი თავმოუბმელობა

დავით IV აღმაშენებელი

სხვა პოსტები

• ხვალ დიდი ამბები იწყება
• ხაგ პესახ სამეახ!
• აი ია, აი ფედი
• მეცამეტე პოსტი
• რამდენიმე Stop Motion კლიპი

ახლა გიამბობთ ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდ თავმოუბმელობაზე:

2000 წელს, როდესაც ESM-ში ვსწავლობდი, რამდენიმე ჯგუფელმა გადაწყვიტა საკუთარი დომენის (ინტერნეტ-მისამართის) დარეგისტრირება. ერთმა შეამოწმა – მისი მოგვარე .com თავისუფალი იყო; მეორემ შეამოწმა – მას .org შეხვდა; ჩემთვის შეამოწმეს და… ყველგან ყველაფერი დაკავებული იყო გასაკვირი არც არის – საქართველოში ვიყავი ერთადერთი, თორემ მსოფლიოში ბევრი ვართ ბირმანები. უმისამართოდ რომ არ დავრჩენილიყავი, გაითვალისწინეს ჩემი ჰობი და mobiluri.com დაარეგისტრირეს (იმ დროს მობილური ტელეფონები არც ისე ძველი ხილი იყო და ისეთი ხალხი, ვინც ვერკვეოდით ამ სიკეთეში, ცოტა ვიყავით). რაღაც პრომო იყო და 10 წლით დარეგისტრირება იმდენივე ღირდა, რაც 2 თუ 3. აი ასე, როგორც მაშინ მეგონა უსასრულობამდე, ხოლო რეალურად 2010 წლამდე გავხდი ამ მისამართის მფლობელი.

მისამართის გაჩენასთან ერთად მოვიდა მობილურების შესახებ საიტის გაკეთების სურვილიც. გადიოდა წლები, მობილურ ტექნოლოგიებზე მეტს და მეტს ვგებულობდი და საიტის გაკეთების სურვილიც არ მინელდებოდა. ამ დიდი და ნათელი იდეით შეიარაღებულმა დავიწყე ამ სახელის რეგისტრაცია ყველგან, სადაც ამას აზრი ჰქონდა. შედეგად, დავეპატრონე: mobiluri.ge, mobiluri.net, mobiluri.org, mobiluri.info, mobiluri.mobi და წარმოიდგინეთ mobiluri.tel-საც კი; ასევე ყველა ნორმალურ საფოსტო სერვერზე ეს სახელი მე მეკუთვნოდა (ერთი პერიოდი hotmail.com-ზე გამიუქმდა ფოსტა და 2 წელი ველოდებოდი, სანამ შემდეგი მფლობელი იგივე ბედს გაიზიარებდა).

2004 წელს მობილური ფორუმიც კი გავხსენი mobiluri.net-ზე. ახალი დაქოქილი იყო როცა მაგთიკომში მივედი სამუშაოდ. დღემდე მახსოვს ის გაკვირვება, როცა გენ. დირექტორის მოადგილემ მკითხა – კარგი ფორუმი გქონდა და რატომ არ მუშაობსო?! მე მეგონა თინეიჯერები ვიჯექით იქ – თურმე არამარტო… მობილურების მოყვარული ადამიანი მაგთიში რომ მოხვდება სამუშაოდ, ეს იგივეა რაც კოსმეტიკის მოყვარული გოგო ისი-პარიში – ყველაფერი ყველაზე თანამედროვე შენს ხელთაა! მიდი და ტესტე. შედეგად, გამოცდილება და ცოდნა გამიორმაგდა, მაგრამ საიტი ამჯერადაც დაზარალდა…

2007 წელს, როცა მაგთიმ 3G გაუშვა (იმ დროს უკვე იქ აღარ ვმუშაობდი) კიდევ ერთხელ შევეხე მობილურების თემას – ორმა კაცმა წამოვიწყეთ pre-launch ბლოგი (დღემდე არავის არ გაუკეთებია მასეთი რამ). ამ დროს კიდევ ერთხელ გაღვივდა ძველი ცეცხლი და ისევ ჩავიფიქრე – ახლა მაინც გავხსნი დაგეგმილ საიტს თქო. მიმდინარე საქმეებმა ისევ გადაფარა ისტორიული გეგმის განხორციელება და ის ისევ “ცოტა ხნით” გადაიდო.

და ბოლოს, 2009 წელს, იგივე ორმა კაცმა, ამჯერად ძალიან ცნობილ ვებ-სტუდიასთან ერთად ძალიან გაწერილი გეგმით წამოვიწყეთ ამ საქმის ბოლომდე მიყვანა. ბევრი საქმეც გაკეთდა, სულიც დამშვიდდა თითქოს და ტვინიც ჩვეულ, პროექტ-მენეჯერულ რეჟიმში გადაერთო, მაგრამ… მე ისრაელში აღმოვჩნდი, მეგობარი ავარიაში მოხვდა… მადლობა ღმერთს ვებ-სტუდია ჯანზეა და წარმატებებს ვუსურვებ!

აი დადგა 2010 წელი. და 2000 წელს დანახული უსასრულობაც ამოიწურა. mobiluri.com-ს ვადა 2011-მდე გავუგრძელე. ვნახოთ, ეგებ ახლა მაინც დამთავრდეს ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი თავმოუბმელობა…

მსგავსი პოსტები

• საეკლესიო-სამშენებლო ფანდრაიზინგი
• ერთით მეტი, მრავლით ნაკლები
• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში
• iTVc2: რატომ არ იყო იქ Rocko?!
• sCool: Schools. Cool schools. You choose.

ასეთი პოსტების წაკითხვისას ყოველთვის მეცინება… და მიჩნდება გარკვეული მოსაზრებები:

1. და შენ ამ პოსტის დაწერით რა გააკეთე? რა უთხარი მკითხველს ამითი? რომ ის “ტრანნია” და შენ თვალი აუხილე, იმიტომ რომ განსხვავებული ხარ?
2. თუ შენ არ გაქვს უნარი დაინახო კარგი თვისებები და მხოლოდ 20-30 ცუდს ხედავ, მაშინ ეგებ ჯერ შენი თავის ანალიზით დაგეწყო?
3. კარგი, ვივარაუდოთ, რომ შენ პირველი ხარ, ვინც ეს დაინახა და ერთ ფურცელზე თავი მოუყარა. მერე? დაწერე პოსტი და გააგრძელე ცხოვრება? რა შეიცვალა?

არავინ არ შეგიყვარებს, თუ შენ თვითონ არ გიყვარს შენი თავი. ვერავის ვერ შეცვლი, თუ შენი თავის შეცვლის უნარი არ გაქვს. სხვას კარგს ვერ გაუკეთებ, თუ მხოლოდ ცუდს ხედავ.

და ბოლოს, მოსაზრება, ნათქვამი უცხოეთიდან: ქართველები არაფრით გამორჩეულნი არ არიან სხვა ერებისგან (ამ სიტყვის ცუდი გაგებით)! ყველა ერს აქვს უფლება იყოს ისეთი, როგორიც არის. ვინმეს ეს არ მოსწონს? ერს ვერ შეცვლი – მაქსიმუმ თვითონ შეიცვალო ან გადასახლდე იმ ქვეყანაში, სადაც მიგაჩნია, რომ შენი ბოღმა-პოსტის 99% საპირისპიროდაა (აქვე გაფრთხილებ: რამდენიმე თვეში ახალ ბოღმა-პოსტს გამოაცხობ და საქართველოს ბოღმა-პოსტში ბევრი რამ მოგენატრება, ასე რომ არ იჩქარო ემიგრაცია).

Self-promotion-ისთვის ბევრად უკეთესი და პოზიტიური გზა არსებობს, ვიდრე იმ ქვეყნის და ხალხის “გაღადავება” სადაც დაიბადე, გაიზარდე და ამჟამადაც შესაძლოა ცხოვრობ.

მსგავსი პოსტები

• მარკეტინგული კომუნიკაცია ინტერნეტში
• ბლოგერული განვითარების სამინისტრო
• iTV Conference
• ჩემი “სოციალური” კვირეული
• ინტერვიუ: “სოციალური მედია საქართველოში”

iPad nano

ზრდის ტენდენცია

iPod Touch x4

გადაჭრით ითხოვენ...

iPad

So Jewish

P.S. Thanks to my beloved Lyu for supplying me with these images.

მსგავსი პოსტები

• აი ია, აი ფედი

რამდენიმე წუთის წინ კი კომპანიამ, სტივ ჯობსის პირით წარადგინა ახალი პროდუქტი – პლანშეტური კომპიუტერი iPad. აი სურათებიც:

Apple iPad

Safari on iPad

YouTube on iPad

Video on iPad

Photos on iPad

Notes on iPad

Maps on iPad

iPad-ს აქვს: Wi-Fi, 3G (უფრო ძვირ ვერსიაში), Bluetooth, კომპასი (ვინ აპირებს ამ გადჯეტით ბორჯომი-ხარაგაულის ტყე-პარკში წასვლას არ ვიცი, მაგრამ როგორც ჩანს ამერიკაში ეს ფუნქცია მნიშვნელოვანია) და iPhone-ისთვის დამახასიათებელი ეფექტები ინტერფეისში. ასევე, გათვალისწინებულია iWork საოფისე პროგრამების პაკეტის სპეც. ვერსიის გამოშვება (რაც ალბათ არც ისე იაფი ეღირება) და iBook წიგნების მაღაზიის გახსნა.

P.S. ტექნიკური მონაცემებით ბლოგს არ გადავტვირთავ: ისინი შეგიძლიათ აქ ნახოთ - http://www.apple.com/ipad/specs/

მსგავსი პოსტები

• აი ფედი, აი…

“რა? სად? როდის?” 15.03.2009 from David Birman on Vimeo.

“რა? სად? როდის?” 29.03.2009 from David Birman on Vimeo.

სხვა პოსტები

• ჩემი ვიდეოკომენტარი წინასაარჩევნო რეკლამებზე
• ვირუსული ვიდეო
• Post-election Post
• Best way to promote yourself
• ხვალ დიდი ამბები იწყება

2006 წელი. “თბილისის ფორუმი” ქართული სოციალური ქსელია, ხოლო იქ განთავსებული თემა “Just, რა…” – ქართული Twitter. ადამიანები მრავალფეროვანი ნიკების უკან იმალებიან და მათი რეალური სახელის (და რიგ, გამონაკლის შემთხვევებში – გვარის) დადგენა ხდება მხოლოდ რეალში – მშვიდობიან (“სხოდკა”) ან არც ისე (“სტრელი”) გარემოებებში. ზოგიერთი უკვე ბლოგერობს, მაგრამ ჯერ კიდევ უწევს ამ საქმიანობის პროპაგანდა, რადგან ქართველი ბლოგერები სანთლით საძებარია.

ამ დროს იხსნება david.ge – დღევანდელი განმარტებით მიკრობლოგისა და ფოტობლოგის ნაზავი (პოსტების უმეტესობას ფოტოებით გადმოცემული სტატუს მესიჯები წარმოადგენს). ლაკონური დიზაინით, მინიმალური გრაფიკით – ავტორის საყვარელ ლურჯ ფერში.

2009 წელი. “თბილისის ფორუმი” უბრალოდ ქართული ფორუმია, ხოლო იქ განთავსებული თემა “Just, რა…” – უბრალოდ თემა ქართულ ფორუმზე. ადამიანები მრავალფეროვანი ნიკებით კვლავაც სარგებლობენ, მაგრამ აღარავის აღარ ემალებიან, რადგან რეალურ სახელს თავადვე აქვეყნებენ Facebook-სა თუ Одноклассники-ზე (ანუ პირწიგნაკსა და ოდნოებზე – respectively). უკვე 100-ზე მეტი რეგულარული ბლოგერია, ხოლო ზოგ-ზოგიერთი იმდენად აბლოგერდა, რომ სხვა კოლეგებს ამოუდგა მხარში და პროპაგანდისტულ-საგანმანათლებლო საქმიანობა იმხელა შემართებით გააჩაღა, დიდ ილიას შეშურდებოდა მისი წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების მუშაობის გადმოსახედიდან.

ამ დროს კვლავ იხსნება david.ge – ოღონდ უკვე 2.0. კვლავაც ლაკონური დიზაინით, კვლავაც მინიმალური გრაფიკით და კვლავაც ავტორის საყვარელ ლურჯ ფერში.

ამჯერად ვეცდები, რომ ცოტა უფრო “მოლაპარაკე” ბლოგი გამოვიდეს

კეთილი იყოს თქვენი კლიკი DAVID.GE 2.0-ზე!

სხვა პოსტები

• iTVc2: რატომ არ იყო იქ Rocko?!
• ინტერვიუ: “სოციალური მედია საქართველოში”
• ბლოგერული განვითარების სამინისტრო
• ხვალ დიდი ამბები იწყება
• კომენტარი სტატიისთვის Linked In-ის შესახებ