DAVID.GE 2.0
Cultural Learnings of Israel for Make Benefit Glorious Nation of Gürcistan
ავიაკრეატივი
შეამჩნევდით ალბათ, რომ მსოფლიოში დღეს არსებული თვითმფრინავების უმეტესობა სტანდარტულად არის მორთულ-მოკაზმული: ლოგო კუდზე, დიდი წარწერა ბორტზე, ერთი-ორი გრძივი ზოლი… იცვლება მხოლოდ ფერი, თუმცა თეთრი მაინც დომინირებს. რასაკვირველია, როგორც ყველა სფეროში, აქაც მოიძებნა რამდენიმე “კრეატივშიკი”. დღეს წარმოგიდგენთ უახლეს მაგალითს – აფრიკულმა Kulula-მ ხელის გულზე დაალაგა თვითმფრინავის მთელი შიდა სამზარეულო:
Kulula Airlines
დეტალებში (გასადიდებლად დააჭირეთ ფოტოს):
დესერტად: Alaska Airlines-ის დისნეის მოტივები
ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი თავმოუბმელობა
საშინლად არ მიყვარს, როდესაც რამე საქმე უსასრულოდ ჭიანურდება და ბოლო არ უჩანს. თუ რამე იწყება, უნდა დამთავრდეს კიდეც. მაგრამ გარდა მიმდინარე საქმეებისა, არსებობს კიდევ ძველი ჩანაფიქრები, რომელთა განხორციელებაც შეიძლება არ მოხერხდეს დღეს, მაგრამ იმის იმედით, რომ როდესღაც განახორციელებ, დროებით გადადო და არ დაივიწყო. ასეთი ჩანაფიქრისთვის თავის მობმა და განხორციელება უფრო მეტ სიამოვნებას განიჭებს, იმიტომ რომ ერთი “ჩამოკიდული” საქმით ნაკლები რჩება.
ახლა გიამბობთ ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდ თავმოუბმელობაზე:
2000 წელს, როდესაც ESM-ში ვსწავლობდი, რამდენიმე ჯგუფელმა გადაწყვიტა საკუთარი დომენის (ინტერნეტ-მისამართის) დარეგისტრირება. ერთმა შეამოწმა – მისი მოგვარე .com თავისუფალი იყო; მეორემ შეამოწმა – მას .org შეხვდა; ჩემთვის შეამოწმეს და… ყველგან ყველაფერი დაკავებული იყო 
გასაკვირი არც არის – საქართველოში ვიყავი ერთადერთი, თორემ მსოფლიოში ბევრი ვართ ბირმანები. უმისამართოდ რომ არ დავრჩენილიყავი, გაითვალისწინეს ჩემი ჰობი და mobiluri.com დაარეგისტრირეს (იმ დროს მობილური ტელეფონები არც ისე ძველი ხილი იყო და ისეთი ხალხი, ვინც ვერკვეოდით ამ სიკეთეში, ცოტა ვიყავით). რაღაც პრომო იყო და 10 წლით დარეგისტრირება იმდენივე ღირდა, რაც 2 თუ 3. აი ასე, როგორც მაშინ მეგონა უსასრულობამდე, ხოლო რეალურად 2010 წლამდე გავხდი ამ მისამართის მფლობელი.
მისამართის გაჩენასთან ერთად მოვიდა მობილურების შესახებ საიტის გაკეთების სურვილიც. გადიოდა წლები, მობილურ ტექნოლოგიებზე მეტს და მეტს ვგებულობდი და საიტის გაკეთების სურვილიც არ მინელდებოდა. ამ დიდი და ნათელი იდეით შეიარაღებულმა დავიწყე ამ სახელის რეგისტრაცია ყველგან, სადაც ამას აზრი ჰქონდა. შედეგად, დავეპატრონე: mobiluri.ge, mobiluri.net, mobiluri.org, mobiluri.info, mobiluri.mobi და წარმოიდგინეთ mobiluri.tel-საც კი; ასევე ყველა ნორმალურ საფოსტო სერვერზე ეს სახელი მე მეკუთვნოდა (ერთი პერიოდი hotmail.com-ზე გამიუქმდა ფოსტა და 2 წელი ველოდებოდი, სანამ შემდეგი მფლობელი იგივე ბედს გაიზიარებდა).
2004 წელს მობილური ფორუმიც კი გავხსენი mobiluri.net-ზე. ახალი დაქოქილი იყო როცა მაგთიკომში მივედი სამუშაოდ. დღემდე მახსოვს ის გაკვირვება, როცა გენ. დირექტორის მოადგილემ მკითხა – კარგი ფორუმი გქონდა და რატომ არ მუშაობსო?! მე მეგონა თინეიჯერები ვიჯექით იქ – თურმე არამარტო… მობილურების მოყვარული ადამიანი მაგთიში რომ მოხვდება სამუშაოდ, ეს იგივეა რაც კოსმეტიკის მოყვარული გოგო ისი-პარიში – ყველაფერი ყველაზე თანამედროვე შენს ხელთაა! მიდი და ტესტე. შედეგად, გამოცდილება და ცოდნა გამიორმაგდა, მაგრამ საიტი ამჯერადაც დაზარალდა…
2007 წელს, როცა მაგთიმ 3G გაუშვა (იმ დროს უკვე იქ აღარ ვმუშაობდი) კიდევ ერთხელ შევეხე მობილურების თემას – ორმა კაცმა წამოვიწყეთ pre-launch ბლოგი (დღემდე არავის არ გაუკეთებია მასეთი რამ). ამ დროს კიდევ ერთხელ გაღვივდა ძველი ცეცხლი და ისევ ჩავიფიქრე – ახლა მაინც გავხსნი დაგეგმილ საიტს თქო. მიმდინარე საქმეებმა ისევ გადაფარა ისტორიული გეგმის განხორციელება და ის ისევ “ცოტა ხნით” გადაიდო.
და ბოლოს, 2009 წელს, იგივე ორმა კაცმა, ამჯერად ძალიან ცნობილ ვებ-სტუდიასთან ერთად ძალიან გაწერილი გეგმით წამოვიწყეთ ამ საქმის ბოლომდე მიყვანა. ბევრი საქმეც გაკეთდა, სულიც დამშვიდდა თითქოს და ტვინიც ჩვეულ, პროექტ-მენეჯერულ რეჟიმში გადაერთო, მაგრამ… მე ისრაელში აღმოვჩნდი, მეგობარი ავარიაში მოხვდა… მადლობა ღმერთს ვებ-სტუდია ჯანზეა და წარმატებებს ვუსურვებ!
აი დადგა 2010 წელი. და 2000 წელს დანახული უსასრულობაც ამოიწურა. mobiluri.com-ს ვადა 2011-მდე გავუგრძელე. ვნახოთ, ეგებ ახლა მაინც დამთავრდეს ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი თავმოუბმელობა…
Best way to promote yourself
ამ ბოლოს დროს ქარნეტში გამოჩნდა ახალი ტენდენცია: ბევრი ახალი ბლოგერი ვალდებულად თვლის თავს დაწეროს ბოღმა-პოსტი თემაზე “რა “სტრანნი” ხალხი ვართ ეს ქართველები”. ამ პოსტში აუცილებლად იქნება თავმოყრილი 20-30 თვისება, რომელიც ავტორის აზრით ზუსტად ახასიათებს ქართველთა “ბნელ” აზროვნებას. ყველაფერი ეს რასაკვირველია გაზავებულია დიდი ოდენობის სარკაზმითა და ლაითი იუმორით.
ასეთი პოსტების წაკითხვისას ყოველთვის მეცინება… და მიჩნდება გარკვეული მოსაზრებები:
- და შენ ამ პოსტის დაწერით რა გააკეთე? რა უთხარი მკითხველს ამითი? რომ ის “ტრანნია” და შენ თვალი აუხილე, იმიტომ რომ განსხვავებული ხარ?
- თუ შენ არ გაქვს უნარი დაინახო კარგი თვისებები და მხოლოდ 20-30 ცუდს ხედავ, მაშინ ეგებ ჯერ შენი თავის ანალიზით დაგეწყო?
- კარგი, ვივარაუდოთ, რომ შენ პირველი ხარ, ვინც ეს დაინახა და ერთ ფურცელზე თავი მოუყარა. მერე? დაწერე პოსტი და გააგრძელე ცხოვრება? რა შეიცვალა?
არავინ არ შეგიყვარებს, თუ შენ თვითონ არ გიყვარს შენი თავი. ვერავის ვერ შეცვლი, თუ შენი თავის შეცვლის უნარი არ გაქვს. სხვას კარგს ვერ გაუკეთებ, თუ მხოლოდ ცუდს ხედავ.
და ბოლოს, მოსაზრება, ნათქვამი უცხოეთიდან: ქართველები არაფრით გამორჩეულნი არ არიან სხვა ერებისგან (ამ სიტყვის ცუდი გაგებით)! ყველა ერს აქვს უფლება იყოს ისეთი, როგორიც არის. ვინმეს ეს არ მოსწონს? ერს ვერ შეცვლი – მაქსიმუმ თვითონ შეიცვალო ან გადასახლდე იმ ქვეყანაში, სადაც მიგაჩნია, რომ შენი ბოღმა-პოსტის 99% საპირისპიროდაა (აქვე გაფრთხილებ: რამდენიმე თვეში ახალ ბოღმა-პოსტს გამოაცხობ და საქართველოს ბოღმა-პოსტში ბევრი რამ მოგენატრება, ასე რომ არ იჩქარო ემიგრაცია).
Self-promotion-ისთვის ბევრად უკეთესი და პოზიტიური გზა არსებობს, ვიდრე იმ ქვეყნის და ხალხის “გაღადავება” სადაც დაიბადე, გაიზარდე და ამჟამადაც შესაძლოა ცხოვრობ.
That's true :)
but, რამდენიც იწუწუნებს, იმის 10%–მაც რომ გაიაზროს და ჩამოთვლილთაგან 10% რომ თავის თავზე მიიღოს დამწერმა, თუ მკითხველმა, შემდეგ ...
მოკლედ, (ელექტრონულმა) შეძახილმა (ელექტრონული) ხე გაახმოო, ამის იმედი აქვთ ბოღმა-პოსტების ავტორებს :)
მოქალაქის პირველი ნაბიჯები
ისრაელში ბოლო 20 წლის განმავლობაში მხოლოდ ყოფილი საბჭორთა კავშირიდან 1,5 მილიონი ადამიანი ჩამოვიდა. ამიტომ, გასაკვირი არცაა რომ ემიგრაციის და ახალ ქვეყანასთან შეგუების პროცესი დღეების კი არა ზოგ შემთხვევაში საათების მიხედვით არის გაწერილი. ამ საქმეს ყველა ემიგრანტის მფარველი ანგელოზი, აბსორბციის სამინისტრო განაგებს (აბსორბცია ჩვენებურად შთანთქმა/შეწოვას ნიშნავს).
ეს პროცესი აეროპორტშივე იწყება, როცა ახლად ჩამოსული მომავალი მოქალაქე მიჰყავთ სპეციალურ კაბინეტში, სადაც მას:
- ანიჭებენ მოქალაქის პირად ნომერს
- აძლევენ საშუალებას შეიცვალოს სახელი ან/და გვარი (ასეთი “რებრენდინგი” 90-იან წლებამდე ემიგრანტების უმეტესობას ჰქონდა გავლილი. მაგალითად, ისრაელში ძალიან ცოტა ქართველ ებრაელს აქვს შენარჩუნებული გვარში “შვილი”)
- უფორმებენ ახლადჩამოსულის მოწმობას (ტეუდატ ოლე)
და - ყველაზე სასიამოვნო: ხელზე გასცემენ თანხას ჯიბის ფულად (დაახლოებით 500$).
გარდა ჩამოთვლილისა, იქვე გაიცემა 3 მიმართვა:
- პირადობის მოწმობის მისაღებად
- საბანკო ანგარიშის გასახსნელად
და - სამედიცინო დაზღვევის გასაფორმებლად.
თან, ძაანაც რომ გინდოდეს, ამ სამს რიგს ვერ შეუცვლი: მოწმობა აუცილებლად გჭირდება საბანკო ანგარიშის გასახსნელად, ხოლო თუ არ გაქვს ანგარიში, სადაზღვევო კომპანია არ გაგიფორმებს პოლისს. მოკლედ, ერთი კვირის თავზე გაქვს ერთიც, მეორეც და მესამეც. როგორც კი ამ ყველაფრით შეიარაღებული ახლადმოქალაქე გამოცხადდება შთანთქმა-შეწოვის სამინისტროში, მის საბანკო ანგარიშზე აღმოჩნდება კიდევ დაახლოებით 500$. მისი გამოტანა უკვე შენი ჯაფაა. ასეთი ნელი ნაბიჯებით, ძალაუნებურად ეცნობი ქვეყნის საბანკო და სამედიცინო სისტემებს.
შემდეგ კი იწყება რამდენიმე თვიანი ენის შესწავლის პროცესი, რომლის განმავლობაშიც სახელმწიფო გასცემს დახმარებას. ამ დროს ადამიანის წინაშე მთავარი კითხვა/გამოწვევა ჩნდება: იმყოფინოს სახელმწიფო დახმარება და საფუძვლიანად “ჩაუჯდეს” ენის შესწავლას, თუ თავიდანვე მოეწყოს სადმე შავ სამუშაოზე და “ორი კაპიკით მეტი” იშოვოს. როგორც ცხოვრება აჩვენებს, მეორე გზით წასულებმა საბოლოოდ არც ენა იციან და არც ფული აქვთ…
თუმცა რასაკვირველია არიან ისეთებიც, ვინც ფულს იღებს, არაფერს არაკეთებს და რამდენიმე თვით იქით ცხოვრებას ვეღარც ხედავს. თუმცა, ეს უკვე კლინიკური შემთხვევაა და მას ცალკე პოსტში აღვწერ
მომავალ პოსტში: ისრაელის საბანკო სისტემა
ძალიან კარგი სისტემა ყოფილა :უპ: ჩემი დაკვირვებით ევროპის უმეტეს სახელმწიფოში დიდი პრობლემაა როგორც ემიგრანტების ასევე რეპატრიანტების ინტეგრაცია. პრობლემები კი ძირითადად ...
ალბათ ისრაელის განსხვავებული მიდგომა იმის "ბრალია" რომ ეს ქვეყანა მთლიანად ემიგრანტულია - განსხვავებით განვითარებული ევროპული ქვეყნებისა, სადაც ემიგრანტები მხოლოდ დამატებითი ...
აი ფედი, აი…
მხოლოდ ერთი დღე აღმოჩნდა საკმარისი იმისათვის, რომ ინტერნეტში გაჩენილიყო მრავალი გრაფიკული ხუმრობა Apple-ის ახალ ქმნილებასთან დაკავშირებით. აი რამდენიმე საინტერესო მათგანი:
iPad nano
ზრდის ტენდენცია
iPod Touch x4
გადაჭრით ითხოვენ...
iPad
So Jewish
P.S. Thanks to my beloved Lyu for supplying me with these images.
აი ია, აი ფედი
მიუხედავად იმისა, რომ მთელი ცხოვრება (Sony) Ericsson-ის ტელეფონები მაქვს (16 სხვადასხვა მოდელი გამოვიცვალე) და ჩემს კომპიუტერებში მხოლოდ Windows-ის ვერსიები იცვლებოდა, შეუძლებელია Apple-ის პროდუქტები ვერ შეამჩნიო. საბოლოოდ, როცა ჯერი საჩუქრად ფლეიერის ყიდვაზე მიდგა, iPod Touch-ზე შევჩერდი და ჯერ-ჯერობით ნამდვილად არ მინანია – იგი მართლაც საუკეთესოა.
რამდენიმე წუთის წინ კი კომპანიამ, სტივ ჯობსის პირით წარადგინა ახალი პროდუქტი – პლანშეტური კომპიუტერი iPad. აი სურათებიც:
Apple iPad
Safari on iPad
YouTube on iPad
Video on iPad
Photos on iPad
Notes on iPad
Maps on iPad
iPad-ს აქვს: Wi-Fi, 3G (უფრო ძვირ ვერსიაში), Bluetooth, კომპასი (ვინ აპირებს ამ გადჯეტით ბორჯომი-ხარაგაულის ტყე-პარკში წასვლას არ ვიცი, მაგრამ როგორც ჩანს ამერიკაში ეს ფუნქცია მნიშვნელოვანია) და iPhone-ისთვის დამახასიათებელი ეფექტები ინტერფეისში. ასევე, გათვალისწინებულია iWork საოფისე პროგრამების პაკეტის სპეც. ვერსიის გამოშვება (რაც ალბათ არც ისე იაფი ეღირება) და iBook წიგნების მაღაზიის გახსნა.
P.S. ტექნიკური მონაცემებით ბლოგს არ გადავტვირთავ: ისინი შეგიძლიათ აქ ნახოთ - http://www.apple.com/ipad/specs/
რაც, კარგია - კარგია....
კარგი ნამდვილად არის, მაგრამ პრობლემა იმაშია, რომ ბაზარი ბევრად უკეთესს ელოდებოდა.
ბენ-გურიონის აეროპორტი
“დავით ბენ-გურიონის სახელობის თელ-ავივის საერთაშორისო აეროპორტი ისრაელის მთავარი საჰაერო კარიბჭეა” – ალბათ ასეთი სიტყვებით იწყება მსოფლიოს მრავალი აეროპორტის აღწერა. თუმცა იშვიათია მსოფლიოში სხვა აეროპორტი, რომელიც იმდენ ემოციას, ცრემლს, იმედს და ოცნებას იტევს, როგორც იგი: 40 წლის განმავლობაში ისრაელში ჩამოსული მილიონობით ემიგრანტი ქვეყანაში სწორედ ამ აეროპორტის გავლით მოხვდა. ბევრი მათგანი (მაგ. საბჭოთა კავშირიდან ჩამოსულები) 10-ობით წლით მოწყდა დარჩენილ სანათესაოს და შემდეგ უკვე თავად მასპინძლად აქვე ხვდებოდა ტურისტად ჩამოსულ ნათესავებს (ზუსტად ასე დაგვხვდნენ მე და დედას 1989 წელს ამ აეროპორტში ნათესავები, რომლებიც დედას 20 წელი არ ჰყავდა ნანახი).
Welcome to Israel
პირველად აეროპორტი ლოდის მახლობლად (ეს ის ქალაქია, სადაც წმ. გიორგის საფლავია) ბრიტანელებმა 1939 წელს ააშენეს. თავიდან იგი სამხედრო დანიშნულებით გამოიყენებოდა, თუმცა მოგვიანებით სამოქალაქო ფუნქციის შესრულებაც დაიწყო. პირვანდელი დასახელება “ლიდდას აეროპორტი” 1948 წელს შეიცვალა, როცა იგი ახლადდაარსებული ისრაელის მმართველობის ქვეშ გადმოვიდა და მას “ლოდის აეროპორტი” ეწოდა (“ლიდდა” არაბულად იგივეა, რაც “ლოდი” ებრაულად). 1973 წლის ბოლოს აეროპორტს ეწოდა ისრაელის პირველი პრემიერ-მინისტრის, დავით ბენ-გურიონის სახელი, რომელსაც დღემდე ატარებს.
ძველი აეროპორტი დღეს
2004 წელს, ძველის მეზობლად აშენდა ახალი აეროპორტი (Terminal 3), რომელმაც საერთაშორისო რეისები გადაიბარა, ხოლო ძველი აეროპორტი 2007 წელს რემონტის შემდეგ ხელახლა გახსნეს და ის შიდა რეისებს ემსახურება.
ახალი აეროპორტი: აშენებულია 5-დან 3 გასასვლელი
როგორც ადრე უკვე ვთქვი, ისრაელს წყლის რესურსების ნაკლებობის გარდა მხოლოდ ერთი დიდი პრობლემა აქვს. ამიტომ, უსაფრთხოება უმაღლეს შესაძლო დონეზეა. გამონაკლისი არც აეროპორტია. აქ დამლაგებლიდან დაწყებული ბარგის მიმღებით დამთავრებული ყველას აქვს უსაფრთხოების რამდენიმე ტრენინგი გავლილი. ყოველი მგზავრი რეგისტრაციამდე გადის გასაუბრებას უსაფრთხოების ოფიცერთან. ამ გასაუბრების შედეგად ბარგს ენიჭება გარკვეული კოდი (ალბათ იმის მიხედვით, თუ რამდენად მაღალია შენი ხიფათისმომტანიანობის პოტენციალი) და ან რეგისტრაციაზე გიშვებენ, ანაც ბარგს გახსნევინებენ (როგორც მაგალითად ჩემს საცოლეს ან ამ უცხოელ ტურისტს)… მაგრამ ჩვენს შემთხვევაში იქვე გამოჩნდა, თუ რამდენად განსხვავებულად უდგებიან აქ შემოწმების პროცესს: სანამ ერთი თანამშრომელი გულმოდგინედ ამოწმებდა ბარგს, მეორემ გამოართვა პასპორტი, იკითხა როგორი ადგილი უნდოდა და რეგისტრაცია მის გარეშე გაიარა; ბოლოს კი საპასპორტო კონტროლი ურიგოდ, დიპლომატიური გასასვლელით გაატარა.
Duty Free
კონტროლის ამ პროცედურების შემდეგ ხვდებით დიდ მოედანზე, რომლის გარშემოც ჩამწკრივებულია Duty Free მაღაზიები. ოღონდ, აქ ისინი კლიენტის “გამოჭერაზე” არ მუშაობენ (როგორც თბილისში) და ფასები მართლაც დაბალი და მიმზიდველია. შედეგად, აქვე მუშაობს ერთი საინტერესო სერვისი: ისრაელის მოქალაქეები გაფრენისას ყიდულობენ სასმელს თუ ელექტროსაქონელს, ტოვებენ მას სპეციალურ საცავში და ჩამოსვლისას, ბარგის მიღების დარბაზში იღებენ მას. იმისათვის, რომ მაღაზიებში სასიარულოდ ბევრი დრო დარჩეს (ტანსაცმლის მოზომებას ან ლეპტოპის შერჩევას 1 საათი ხშირად არ ყოფნის ხოლმე) რეგისტრაცია 3 და მეტი საათით ადრე იწყება. სხვათაშორის, გარდა Duty Free ცენტრისა მგზავრებისათვის, არის კიდევ მსგავსი ცენტრი საპასპორტო კონტროლამდე – Buy & Bye გამცილებლებისთვის. ბევრ ახალჩამოსულს ეშლება და Duty Free ჰგონია. შესაბამისად, მეტსაც იხდის…
საერთოდ ისრაელში ასეთი წესია: თუ გინდა, რომ ზედმეტი არ გადაიხადო, უნდა დაუკვირდე – ზედმეტად
P.S. იმის გამო, რომ აეროპორტი დაცული ობიექტია, არასოდეს მიცდია იქ სურათის გადაღება. ამიტომ, აქ მხოლოდ ის ფოტოები გამოვფინე, რაც ინტერნეტში ვიპოვე. რაც ფოტოებში დაგაკელით, შეგიძლიათ ამ Flash-გზამკვლევით აინაზღაუროთ: Ben-Gurion Airport Terminal 3 (სამწუხაროდ, IE-ს გარდა ყველა სხვა ბროუზერში იხსნება მხოლოდ ბმულის წინასწარ დაკოპირებით და მისამართის ველში ჩასმით. რატომ? არ ვიცი)
მომავალ პოსტში: მოქალაქის პირველი ნაბიჯები
სხვისი არ ვიცი, მაგრამ ეს ფრაზა მომეწონა :)
Every time anyone says that Israel is our only friend in the ...
Before Israel they didn't even thought about Middle East :)
რა? სად? როდის?
ისრაელში ჩემ წამოსვლამდე ცოტა ხნით ადრე მონაწილეობა მივიღე მოაზროვნეთა ელიტარული კლუბის თამაშებში, ჩემი მშობლიური ბათუმის გუნდის შემადგენლობაში. ახალი ჩემპიონატის დაწყების წინ ვდებ ამ თამაშების ჩანაწერებს:
“რა? სად? როდის?” 15.03.2009 from David Birman on Vimeo.
“რა? სად? როდის?” 29.03.2009 from David Birman on Vimeo.
ისრაელი: დასაწყისი
ამ პოსტით იწყება დაპირებული “მოგზაურობა” ისრაელში, რომლის განმავლობაშიც ვეცდები გაგაცნოთ ამ ქვეყნის ისეთი დეტალები, რომლებზეც ბევრს არ წერენ. დასაწყისისთვის ცოტა “მშრალი” ინფორმაცია:
ისრაელი
- ოფიციალური დასახელება: ისრაელის სახელმწიფო (State of Israel)
- მმართველობის ფორმა: საპარლამენტო რესპუბლიკა (ნომინალურ პრეზიდენტს ირჩევს პარლამენტი; ქვეყანას მართავს პრემიერი)
- სახელმწიფო ენები: ივრითი და არაბული (არაბული წარწერები არის ფულზე, საგზაო ნიშნებზე, პირადობის მოწმობაზე; პასპორტზე – არა)
- ტერიტორია: საზღვრები დღემდე დაუდგენელია (გასაგები მიზეზების გამო), თუმცა დაახლოებით საქართველოს მესამედია
- მოსახლეობა: ~7,5 მილიონი (მათგან 6 მილიონი ებრაელია, 1 მილიონი მოქალაქეობამიღებული, “გაპრავებული” არაბი)
- ვალუტა: შეკელი (თარგმანში ნიშნავს აი იმ “ვერცხლს” ბიბლიაში რომ 30-ია)
- მთლიანი შიდა პროდუქტი: ~200 მილიარდი დოლარი
თუ რუკას დააკვირდებით, ნახავთ რომ ისრაელს ორი ტიპის მოსაზღვრე ჰყავს: წყალი (ხმელთაშუა, წითელი და მკვდარი ზღვების სახით) და არაბები (ლივანის, სირიის, იორდანიისა და ეგვიპტის სახით). ქვეყნის შიგნითაც ორი ანალოგიური პრობლემაა: წყალი (ცოტაა) და არაბები (ბევრია).
ისრაელი ალბათ მსოფლიოში პირველ ადგილზეა ერთ კვადრატულ მეტრზე ისტორიულ-რელიგიური ობიექტების, გენიოსებისა და “გოთვერნების” რაოდენობის მიხედვით. ამასთან, საბედნიეროდ, გაგოთვერნებული გენიოსებისა და გაგენიოსებული გოთვერნების რაოდენობა სტატისტიკური ცდომილების ფარგლებს არ ცდება და გათვლებში არ გაითვალისწინება.
კიდევ რის თქმა შეიძლება პირველ პოსტში? ისრაელს ჰყავს მსოფლიოში ერთერთი ყველაზე ძლიერი ჯარი… და როგორც აქ ითვლება, ყველაზე ჰუმანურიც. არ ვიცი, როგორ შეიძლება ჯარი იყოს ჰუმანური, მაგრამ ისტორიები, რომლებიც აქ გვესმის და რომელსაც მალე თქვენც მოისმენთ, იძლევა იმის საშუალებას, რომ ბევრ რამეს ახლებურად შევხედოთ.
ჯერჯერობით ამაზე შევჩერდეთ.
მომავალ პოსტში: ბენ-გურიონის საერთაშორისო აეროპორტი
გამარჯობა, გისურვებ წარმატებებს...
ნამდვილად კარგი დიზაინი აქვს...
@DAVARA გმადლობ :) იმედია FB-ს შეჩვეული ხალხი არ მიწყენს, რომ ბლოგზეც ასეთ დიზაინს ვახვედრებ :))
@Sophie აბა ეს ჯარი ჰუმანური რომ ...
First Post
შესავალი
2006 წელი. “თბილისის ფორუმი” ქართული სოციალური ქსელია, ხოლო იქ განთავსებული თემა “Just, რა…” – ქართული Twitter. ადამიანები მრავალფეროვანი ნიკების უკან იმალებიან და მათი რეალური სახელის (და რიგ, გამონაკლის შემთხვევებში – გვარის) დადგენა ხდება მხოლოდ რეალში – მშვიდობიან (“სხოდკა”) ან არც ისე (“სტრელი”) გარემოებებში. ზოგიერთი უკვე ბლოგერობს, მაგრამ ჯერ კიდევ უწევს ამ საქმიანობის პროპაგანდა, რადგან ქართველი ბლოგერები სანთლით საძებარია.
ამ დროს იხსნება david.ge – დღევანდელი განმარტებით მიკრობლოგისა და ფოტობლოგის ნაზავი (პოსტების უმეტესობას ფოტოებით გადმოცემული სტატუს მესიჯები წარმოადგენს). ლაკონური დიზაინით, მინიმალური გრაფიკით – ავტორის საყვარელ ლურჯ ფერში.
2009 წელი. “თბილისის ფორუმი” უბრალოდ ქართული ფორუმია, ხოლო იქ განთავსებული თემა “Just, რა…” – უბრალოდ თემა ქართულ ფორუმზე. ადამიანები მრავალფეროვანი ნიკებით კვლავაც სარგებლობენ, მაგრამ აღარავის აღარ ემალებიან, რადგან რეალურ სახელს თავადვე აქვეყნებენ Facebook-სა თუ Одноклассники-ზე (ანუ პირწიგნაკსა და ოდნოებზე – respectively). უკვე 100-ზე მეტი რეგულარული ბლოგერია, ხოლო ზოგ-ზოგიერთი იმდენად აბლოგერდა, რომ სხვა კოლეგებს ამოუდგა მხარში და პროპაგანდისტულ-საგანმანათლებლო საქმიანობა იმხელა შემართებით გააჩაღა, დიდ ილიას შეშურდებოდა მისი წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების მუშაობის გადმოსახედიდან.
ამ დროს კვლავ იხსნება david.ge – ოღონდ უკვე 2.0. კვლავაც ლაკონური დიზაინით, კვლავაც მინიმალური გრაფიკით და კვლავაც ავტორის საყვარელ ლურჯ ფერში.
ამჯერად ვეცდები, რომ ცოტა უფრო “მოლაპარაკე” ბლოგი გამოვიდეს
კეთილი იყოს თქვენი კლიკი DAVID.GE 2.0-ზე!
